Άγιε Μεγαλομάρτυρα Δημήτριε!

Άγιε Μεγαλομάρτυρα Δημήτριε, πρέσβευε υπέρ ημών των αμαρτωλών!
Βρήκα το ακόλουθο για τον άγιο (πηγή εδώ) και σας το μεταφέρω αυτούσιο. 
Χρόνια πολλά σε όσους γιορτάζουν!

Ο 'Αγιος Δημήτριος είχε το βαθμό του χιλιάρχου σε ηλικία μόλις 22 ετών. 

Φύση φιλόμαθος και ερευνητική αναζήτησε το υψηλό και το αληθινό. 

Το βρήκε στη χριστιανική πίστη της οποίας έγινε διαπρύσιος κήρυκας. 

Σχημάτισε κύκλο νεαρών μαθητών και τους δίδασκε Αγία Γραφή. 'Εγινε ο κατηχητής της Θεσσαλονίκης στις υπόγειες στοές κοντά στα λουτρά. 

Σε μια τέτοια συνάθροιση συνελήφθη. 

Υπέμεινε αγόγγυστα τα βασανιστήρια προσφέροντας την πλευρά του και χύνει το αίμα του μιμούμενος το πάθος του Κυρίου. 

Από τη λογχισμένη πλευρά του τρέχει αίμα με το οποίο ποτίζει το αγλαόκαρπο δέντρο της εκκλησίσς.

Ο 'Αγιος περισκεπάζει όλη την οικουμένη και ιδιαίτερα την Θεσσαλονίκη που πολλές φορές γλίτωσε και προστάτεψε απο αλλεπάλληλες επιθέσεις Σλάβων , Αβάρων, Βουλγάρων και Αγαρηνών. 

Απαλλάσσει την πόλη από λιμούς και ασθένειες.

Ο Γρηγόριος ο Παλαμάς τον αποκαλεί διδάσκαλο και προφήτη.

Ο 'Αγιος Συμεών κήρυκα κηρύκων.

Ο 'Αγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης καταλύτη των αιρέσεων.

"Φρούρησον, πανεύφημε, την σε μαγαλύνουσαν πόλιν από τις εναντίον προσβολάς, παρρησίαν ως έχων προς Χριστόν, τον σε δοξάσαντα."

Για όλα αυτά που ίσως ποτέ δε θα μάθουμε

Ένα εξαιρετικό άρθρο του π.Παύλου Παπαδόπουλου (που το αλίευσα απ'το fb) για την κρυφή προσπάθεια και τον αγώνα προς την αγιότητα και τη θέωση. Ένα κείμενο που φωτίζει την αληθινή αξία του μυστικού αγώνα. Του αθέατου... Και που δείχνει πως η αγιότητα δεν είναι κάτι τελικά πολύ απόμακρο απ'τη δική μας προσπάθεια. 

Τιμούμε τους αγίους μας γι’ αυτά που ξέρουμε για την ζωή τους. Τελικά όμως εάν το σκεφτούμε λίγο, θα διαπιστώσουμε ότι κυρίως τιμούμε τους αγίους γι’αυτά που δεν γνωρίζουμε και δεν θα μάθουμε ποτέ γι’αυτούς.

------------------

Για τις αποτυχίες τους, για τις πτώσεις τους, για τις μάχες τους, για την μετάνοιά τους, για τον σταυρό τους που κρύβανε καλά μέσα στην καρδιά τους.

------------------

Οι άγιοι πάλευαν με τον Θεό, όχι με την αρετή τους. 

Μένουμε δυστυχώς σ’αυτά που ξέρουμε γι’αυτούς. Μένουμε στους σοφούς τους λόγους, στα θαύματά τους, στην αγιότητά τους προσπερνώντας τον Άδη που βίωναν για χρόνια καρτερικά με μόνη ελπίδα τους τον Θεό.

------------------

Οι άγιοι είναι παραδείγματα ζωής για όλους, όχι επειδή κατάφεραν να νικήσουν την αμαρτία αλλά διότι ενώ αμάρτησαν δεν απελπίστηκαν. Οι άγιοι είναι παραδείγματα ζωής για όλους όχι επειδή ζήσανε ηθικά, αλλά διότι ζήσανε με μετάνοια και ταπείνωση.

------------------

Νομίζουμε πολλές φορές ότι άγιος είναι ο κατα πάντα τέλειος άνθρωπος· αυτός που δεν έσφαλε ποτέ του, που δεν έκανε κάποιο λάθος, που δεν πίκρανε ποτέ του κάποιον άλλο, που δεν αστόχησε, που δεν απίστησε, που δεν απόκαμε. Αυτό όμως είναι ψέμα. Άγιος είναι αυτός που την ατέλειά του, την αμαρτία του, την απιστία του την έκανε ταπείνωση και μετάνοια.

------------------

Καθώς διαβάζεις λοιπόν τα συναξάρια των Αγίων, μην μείνεις σ’αυτά που διαβάζεις· αφουγκράσου κι αυτά που δεν έχουνε γραφτεί. Γιατί αυτά που βίωσαν και πράξανε οι άγιοι κρυφίως, τα άγνωστα, τα άγραφα, είναι τελικά που τους κατέστησαν θαυματουργούς, οσίους, μάρτυρες, αγίους.

------------------

Γι’αυτό και γενικότερα μην μένεις σ’αυτά που βλέπεις και μαθαίνεις για τους άλλους. Γιατί δεν γνωρίζεις τα κρύφια των καρδιών τους. Δεν γνωρίζεις τις μάχες τους, την μετάνοιά τους ή την υποκρισία τους (από την άλλη μεριά).

------------------

Τα φαινόμενα απατούν. Πολλές φορές παράδεισοι είναι κρυμμένοι σε σώματα κολασμένα και ζωές σακατεμένες· αλλά και κολασμένες ψυχές κρύβονται αρκετές φορές πίσω από ηθικές και “χριστιανικές” ζωές.

Τα σύνορα τ'ουρανού

Νιώθω πως ο ουρανός είναι μια σταυρωμένη, υπαρκτή πραγματικότητα που ξεκινά από εδώ, απ'τη γη. Δες και τους αγίους. Νομίζουμε πως ήταν εξωτικά πλάσματα, άλλης πραγματικότητας. Άλλη "πάστα" ανθρώπων, κάτι εντελώς ξένο από εμάς τους υπόλοιπους. 

Μα κι αυτοί ήταν πλασμένοι από χώμα, όπως εμείς. Είχαν δυσκολίες, εμπόδια, αγωνίες, πάθη. Όπως εμείς. Πονούσαν, γελούσαν, έκλαιγαν και χαίρονταν όπως κι εμείς.

Τους αγίους τους σκεφτόμαστε σαν δέντρα κατάκαρπα, γεμάτα ζωή και πρασινάδες. Μα για να γίνουν έτσι πέρασαν από φριχτούς χειμώνες, από πάγους, καταιγίδες και με γυμνά κλαδιά.

Η αγιότητα, ο Παράδεισος, η Χάρη του Θεού δεν είναι βιώματα μόνο για κάποιους. Δεν είναι προνόμιο μόνο κάποιας μερίδας εκλεκτών. Είναι δώρο του Θεού για όλους μας. Πιο πολύ για εκείνους τους ανθρώπους που πονούν. Που νιώθουν μοναξιά. Που δε ξέρουν προς τα πού να πάνε.

Είναι δώρο της Σταυρωμένης Αγάπης του Θεού για όλους εμάς. Που πέθανε για να πάρουμε εμείς εκείνη την πνοή της Ανάστασης. Το αίμα Του στο Σταυρό έγινε ανάσα ζωής. Είναι μέσα στο θεϊκό ποτήρι που μπορούμε να μετάσχουμε αν Τον κοινωνήσουμε. Αν του πούμε "με ξέρεις, Θεέ μου. Έλα στη ζωή μου και δώσε μου ζωή".

Μήπως τελικά ο ουρανός ξεκινά από αυτή τη γη; Από αυτή τη στιγμή; Πού βρίσκονται τα σύνορά του;

Ψηλά. Στην ελπίδα την πιο αληθινή.

Υπάρχουν κι εκείνες οι στιγμές που οι δυσκολίες έρχονται τόσο απρόσμενα. Και με τόση σφοδρότητα που προς στιγμήν σαστίζεις... Παγώνεις... Και λες: "πώς να τα καταφέρω; Δε γίνεται". Η απόγνωση να παλεύει με τη λογική σ'έναν πόλεμο φριχτό...

Και μετά ξαναθυμάσαι όλες τις φορές που η απόγνωση σε είχε τυλίξει σαν παγωμένη αγκαλιά στο παρελθόν. Και νιώθεις εκείνο το ανατριχιαστικό σύριγμα του πόνου να σε διαπερνά. Και η αγωνία να σε χτυπάει αλύπητα σαν καταιγίδα....

Μα, μετά έρχεται στην καρδιά σου η γλυκιά ελπίδα. Θυμάσαι πως η αγάπη Του δε σ'άφησε να χαθείς. Σ'έπιασε απ'το χέρι κυριολεκτικά την τελευταία στιγμή. Εκεί που είπες "Χριστέ μου, είσαι αδυσώπητος*". Εκείνη τη φριχτή, απεγνωσμένη στιγμή που ήσουν έτοιμος ν'αφεθείς στην αναπότρεπτη καταστροφή σου... Εκείνη την τελευταία στιγμή ήρθε συγκλονιστικά η λύτρωση. Τότε αναπνέεις βαθιά σαν τον ναυαγό που τον έσωσαν την ύστατη στιγμή από βέβαιο πνιγμό... Εκεί, στο μεθόριο...

Φίλε, είναι λογικό να νιώθουμε πόνο. Και θλίψη. Και φόβο. Άνθρωποι είμαστε. Μα έχουμε την ελπίδα μας εκεί ψηλά. Στον γλυκό, γαλάζιο ουρανό. Κι έχουμε φίλους που αν τους το ζητήσουμε ειλικρινά και ταπεινά, θα'ρθουν στη στιγμή να μας βοηθήσουν. 

Τ'ακούς; Τ'ακούς το ποδοβολητό του Άη-Γιώργη; Τα φτερουγίσματα του φύλακα-άγγελού σου; Βλέπεις τη στοργική αγκαλιά της μάνας μας Παναγιάς; Νιώθεις πως απ'το άπειρο τ'ουρανού τόσοι και τόσοι άγιοι μεσιτεύουν για σένα;

Νιώθουμε τόσο μόνοι την ώρα της θλίψης. Μα είναι τόσοι πολλοί αυτοί που περιμένουν να μας βοηθήσουν. Αρκεί να τους δώσουμε το χέρι. Ν'ανοίξουμε την καρδιά μας. Να κοιτάξουμε ψηλά. Ψηλά. Στην ελπίδα την πιο αληθινή.

Εύχομαι ν'αντέχεις. Να μη χάνεις την ελπίδα σου. Είμαστε όλοι μαζί: στον πόνο, στη χαρά, στην προσευχή. Στην ελπίδα. Πάρε μια βαθιά ανάσα και ξεκίνα. Καλή σου μέρα.

υγ: Φράση του Αγ.Σιλουανού του Αθωνίτη (βλ. τελευταίο μου σχόλιο εδώ)
υγ2: Εκεί που γράφω "ποδοβολητό", "ψηλά", "ελπίδα", "μαζί" έχει link.

Με τη ματιά της αγάπης

Αν είχαμε αγάπη και συμπαθούσαμε και πονούσαμε τον πλησίον μας, δε θα είχαμε το νου μας στα ελαττώματα του πλησίον. (...) Και εμείς οι ίδιοι, αν είχαμε αγάπη, αυτή η αγάπη θα σκέπαζε κάθε σφάλμα, όπως ακριβώς έκαναν και οι άγιοι όταν έβλεπαν τα ελαττώματα των ανθρώπων. Γιατί μήπως είναι τυφλοί οι άγιοι και δε βλέπουν τα αμαρτήματα; Και ποιος μισεί τόσο πολύ την αμαρτία όσο οι άγιοι;  Και όμως δε μισούν εκείνον που αμαρτάνει ούτε τον κατακρίνουν ούτε τον αποστρέφονται, αλλά υποφέρουν μαζί του, τον συμβουλεύουν, τον παρηγορούν, τον γιατρεύουν σαν άρρωστο μέλος του σώματός τους. Κάνουν τα πάντα για να τον σώσουν (...).

Και όπως η μητέρα που έχει άσχημο παιδί δεν το σιχαίνεται ούτε το αποφεύγει, αλλά μ'ευχαρίστηση το στολίζει και κάνει ό,τι μπορεί για να τ'ομορφύνει, έτσι πάντα σκεπάζουν, στολίζουν, φροντίζουν ,ώστε και αυτόν που αμαρτάνει να διορθώσουν, την κατάλληλη στιγμή, και να μην αφήσουν να πάθει και κανένας άλλος κακό εξαιτίας του, αλλά και οι ίδιοι να προκόψουν περισσότερο στην αγάπη του Χριστού.

απόσπασμα απ'το βιβλίο "Αββά Δωροθέου -Έργα ασκητικά", εκδ. Ετοιμασία (C 2005)

υγ: Τη φωτογραφία τη βρήκα στο google. Είναι ο π.Γαλακτίων της Σιμωνόπετρας. Γεμάτος αγάπη, πάντα χαμογελαστός και με λόγο παρηγορητικό.
υγ2: Συγχωρέστε με που δεν απάντησα στα σχόλιά σας αυτές τις μέρες... Ελπίζω σήμερα-αύριο να τα καταφέρω :)

Πώς γίνεται και μας αγαπά τόσο πολύ;!

Πώς γίνεται και μας αγαπά τόσο πολύ;!
Πώς γίνεται να μας αγαπά μέσα στην αθλιότητά μας;
Πώς γίνεται να προσπερνά την ανομία μας και να μας βοηθά μέχρι τέλους;
Πώς γίνεται να μην βλέπει τα τεράστια λάθη μας και να βλέπει μόνο τις μικρές πράξεις του καλού εαυτού μας;

Γιατί όταν καθυστερεί, το κάνει μόνο από αγάπη. 
Οταν δεν βοηθά, το κάνει μόνο από φιλανθρωπία.
Οταν δεν απαντά, είναι Παρών.
Γιατί οι άνθρωποί Του βρίσκονται παντού. 
Γιατί οι άγγελοί Του συντροφεύουν τις ψυχές μας και οι Άγιοί Του βοηθούν προκλητικά όποιον τους επικαλεστεί.
Γιατί η πίστη μας είναι ζωντανή.
Γιατί είναι παντού και δεν μπορείς να ξεφύγεις από την αγάπη Του!

Το κείμενο είναι της φίλης Βάγιας. Βάγια μου, σ'ευχαριστούμε πολύ :)

Με τη ματιά της αγάπης (μέρος Β')

Τι έκανε ο αββάς  Αμμωνάς όταν ήλθαν εκείνοι οι αδερφοί ταραγμένοι και του είπαν: "Έλα να δεις γέροντα ότι βρίσκεται μια γυναίκα στο κελλί αυτού εδώ του αδερφού"; Πόση μεγάλη ευσπλαγχνία έδειξε! Πόση αγάπη είχε η αγία εκείνη ψυχή! Επειδή, βέβαια, κατάλαβε ότι ο αδερφός έκρυψε τη γυναίκα κάτω από το πιθάρι, πήγε και κάθισε πάνω από αυτό και τους είπε να ψάξουν σ'όλο το κελλί. Και, αφού δεν την βρήκαν, τους λέει: "Ο Θεός να σας συγχωρέσει". 

Και τους ντρόπιασε και τους βοήθησε να μην πιστεύουν εύκολα κατηγορίες για τον πλησίον. Και επιπλέον συνέτισε κι εκείνον, επειδή όχι μόνο κάλυψε, μετά τον Θεό, την αμαρτία του αδερφού, αλλά κι επειδή τον διόρθωσε, μόλις βρήκε την κατάλληλη ευκαιρία. Γιατί μόνο που του κράτησε το χέρι, αφού έβγαλε όλους τους άλλους έξω, και του είπε: "Φρόντισε για την ψυχή σου, αδερφέ μου", αμέσως ντράπηκε, ήρθε σε συναίσθηση και κατανύχτηκε ο αδερφός. Αμέσως επέδρασε στην ψυχή του η φιλανθρωπία και η συμπάθεια του γέροντα.

απόσπασμα από το βιβλίο "αββά Δωροθέου -Έργα ασκητικά", εκδ. Ετοιμασία (C 2005)

υγ: Καλό μήνα!!

Τα μηδενικά κι ο άσσος

Σ' άκουσα να λες φίλε:

―Δεν υπάρχει Θεός.
―Γράψε λοιπόν Θεός...0
Και συνεπώς ο κόσμος έγινε από την ανύπαρκτη τύχη. Δημιουργός δηλαδή μηδέν...0
―Για τον Ιησού Χριστό τι λες φίλε;
―Δεν τον πιστεύω.
―Γράψε και γι'αυτόν μηδέν...0
―Για τους μεγάλους φιλοσόφους, τη φιλοσοφία γενικά που οδηγεί στην παραδοχή του Θεού?
―Τίποτα. Ανθρώπινα κατασκευάσματα. Μηδέν κι εδώ...0
―Για τα εκατομμύρια Αγίους μάρτυρες;

―Δεν...
... μ'ενδιαφέρουν.
―Δηλαδή μηδέν και εδώ...0
―Για τα δισεκατομμύρια πιστών στους αιώνας;
―Είπα: Δεν πιστεύω.μηδέν...0
―Για την πείρα των αιώνων;
―Δεν είναι δική μου.Μηδέν...0
―Για τις συμβουλές του πατέρα και της μάνας σου που ξέρουν περισσότερα και σ' αγαπούν;
―Παλιοκαιρινοί αυτοί. Τίποτα για σήμερα.Μηδέν...0
―Για την ηθική;
―Στέρηση ελευθερίας. Την διαγράφω. Την μηδενίζω.Ηθική...0
―Για τα ψώνια της αμαρτίας; Έιτζ, φόνοι, αυτοκτονίες, πόλεμοι κλπ;
―Δεν τα σκέπτομαι. μηδέν και γι' αυτά. 0
―Για την ελπίδα; Για την αθανασία της ψυχής; Την αιώνια ζωή;
―Παραμύθια. Μηδέν. 0
―Για την Αγία Γραφή; Το βιβλίο που διαβάζεται σε 1350 γλώσσες και έχει τη μεγαλύτερη κυκλοφορία εκτός συναγωνισμού από όλα τα άλλα βιβλία; Το βιβλίο του Θεού;
―Τω καιρώ εκείνο. όχι για σήμερα. Μηδέν και γι' αυτήν. 0
―Για τα αναρίθμητα εξακριβωμένα θαύματα με τις πρεσβείες των Αγίων που έγιναν στους αιώνες και γίνονται και σήμερα;
―Συμπτώσεις. Μηδέν...0
―Για κάνε πρόσθεση φίλε.

Πώς να βαδίζεις (γέρ. Παΐσιος)

Όταν πάει κανείς με τον διάβολο, με πονηριές, δεν ευλογεί ο Θεός τα έργα του. Ό,τι κάνουν οι άνθρωποι με πονηριά, δεν ευδοκιμεί. Μπορεί να φαίνεται ότι προχωράει, αλλά τελικά θα σωριάσει. Το κυριότερο είναι να ξεκινά κανείς από την ευλογία του Θεού για ό,τι κάνει! Ο άνθρωπος, όταν είναι δίκαιος, έχει τον Θεό με το μέρος του. Και όταν έχει και λίγη παρρησία στον Θεό, τότε θαύματα γίνονται. Όταν κανείς βαδίζει με το Ευαγγέλιο, δικαιούται την θεία βοήθεια. Βαδίζει με τον Χριστό. Πώς να το κάνουμε; Την δικαιούται. Όλη η βάση εκεί είναι. Από ’κει και πέρα να μη φοβάται τίποτε. 

Αυτό που έχει σημασία είναι να αναπαύεται ο Χριστός, η Παναγία και οι Άγιοι στην κάθε ενέργειά μας, και τότε θα έχουμε την ευλογία του Χριστού, της Παναγίας και των Άγιων μας, και το Άγιο Πνεύμα θα επαναπαύεται σ’ εμάς. Η τιμιότης του ανθρώπου είναι το ανώτερο Τι­μιόξυλο. Αν ένας δεν είναι τίμιος και έχει Τιμιόξυλο, είναι σαν να μην έχει τίποτε. Ένας και Τιμιόξυλο να μην έχει, αν είναι τίμιος, δέχεται την θεία βοήθεια. Και αν έχει και Τιμιόξυλο, τότε!…

(Γέροντος Παϊσίου Αγιορείτου «Λογοι» -Με πόνο και αγάπη για τον σύγχρονο άνθρωπο, Α΄. Ι. Ησυχαστήριο «Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος», Σουρωτή Θεσ/νίκης)

Ευχαριστούμε πολύ τη φίλη που μας το έστειλε!