Συγχώρα μας...

Να μπορούσα να πάρω τα μικρά σου χεράκια, γλυκό μου αγγελούδι. Να τα φιλήσω.
Πάρε τα φτερούδια σου και πέτα ψηλά, γλυκό μου. Εκεί που πια θα χαμογελάς και θα'σαι χαρούμενο. Συγχώρα μας... Δε ξέρω τι άλλο να πω... Μόνο δάκρυα... 

Η φωτογραφία της εβδομάδας

Πώς γίνεται και μας αγαπά τόσο πολύ;!

Πώς γίνεται και μας αγαπά τόσο πολύ;!
Πώς γίνεται να μας αγαπά μέσα στην αθλιότητά μας;
Πώς γίνεται να προσπερνά την ανομία μας και να μας βοηθά μέχρι τέλους;
Πώς γίνεται να μην βλέπει τα τεράστια λάθη μας και να βλέπει μόνο τις μικρές πράξεις του καλού εαυτού μας;

Γιατί όταν καθυστερεί, το κάνει μόνο από αγάπη. 
Οταν δεν βοηθά, το κάνει μόνο από φιλανθρωπία.
Οταν δεν απαντά, είναι Παρών.
Γιατί οι άνθρωποί Του βρίσκονται παντού. 
Γιατί οι άγγελοί Του συντροφεύουν τις ψυχές μας και οι Άγιοί Του βοηθούν προκλητικά όποιον τους επικαλεστεί.
Γιατί η πίστη μας είναι ζωντανή.
Γιατί είναι παντού και δεν μπορείς να ξεφύγεις από την αγάπη Του!

Το κείμενο είναι της φίλης Βάγιας. Βάγια μου, σ'ευχαριστούμε πολύ :)

Το ψωμί

Ένα τεράστιο καρβέλι, μια πελώρια φρατζόλα ζεστό ψωμί είχε πέσει στο δρόμο από τον ουρανό
Ένα παιδί με πράσινο κοντό βρακάκι και με μαχαίρι
Έκοβε και μοίραζε στον κόσμο γύρω
Όμως και μια μικρή, ένας μικρός άσπρος άγγελος και αυτή
Μ’ ένα μαχαίρι έκοβε και μοίραζε
Κομμάτια γνήσιο ουρανό
Κι όλοι τώρα τρέχαν σ’ αυτή, λίγοι πηγαίναν στο ψωμί
Όλοι τρέχανε στο μικρόν άγγελο που μοίραζε ουρανό
Ας μην το κρύβουμε
Διψάμε για ουρανό!

(Μίλτος Σαχτούρης, Tο Ψωμί)

Της Παρασκευής... Της νηστείας...

Μ'αυτούς τους ύμνους κλείνω την εβδομάδα την καθαρά. Εύχομαι να μη σε κούρασα, να μη σου φάνηκαν μονότονα. Απλά ήθελα να σε πάρω απ'το χέρι να δούμε μαζί λίγο διαφορετικά τη ζωή μας. Τον ουρανό. Την αγάπη Του.

Το της νηστείας διάγγελμα, περιχαρώς υποδεξώμεθα. Ει γαρ ταύτην ο Προπάτωρ διεφυλάξατο, την της Εδέμ έκπτωσιν ουκ αν υπέστημεν. Ωραίος ην εις όρασιν, και καλός εις βρώσιν, ο εμέ θανατώσας καρπός. Μη συναρπασθώμεν τοις βλεφάροις, μηδέ γλυκανθήτω ημών ο φάρυγξ, τοις τιμωμένοις βρώμασι, μετά δε την μετάληψιν ατιμαζομένοις. Φύγωμεν την ακρασίαν, και τοις μετά κόρον πάθεσιν μη υποβληθώμεν. Ενσημανθώμεν τω αίματι του υπέρ ημών αχθέντος εις θάνατον εκουσίως και ου μη φύγη ημών ο ολοθρευτής. Και φάγοιμεν Πάσχα, Χριστού το ιερότατον, εις σωτηρίαν των ψυχών ημών.

Τι υμάς καλέσωμεν Άγιοι; Χερουβείμ; ότι υμίν επανεπαύσατο Χριστός. Σεραφείμ; ότι απαύστως εδοξάσατε αυτόν. Αγγέλους; το γαρ σώμα απεστράφητε. Δυνάμεις; ενεργείτε εν τοις θαύμασι. Πολλά υμών τα ονόματα και μείζονα τα χαρίσματα. Πρεσβεύσατε, του σωθήναι τας ψυχάς ημών.

Χαίροις ιλαστήριον του κόσμου Θεοτόκε. Εν ω προστρέχοντες πάντες αμαρτωλοί προς Θεόν καταλλαγάς, αεί ευρίσκομεν.