Τι είπε η Παναγιά μας για τους Χαιρετισμούς της!

πηγή

"Πάτερ, να κάνω λίγο κι εγώ;..."

Ιερά Μονή Καρακάλλου Αγίου Όρους, Τετάρτη 10 / 27 Ιουλίου 2024

Κάθε φορά ξεψυχισμένος θυμάμαι να φτάνω εδώ. Όχι από τον κόπο των χιλιομέτρων μα απ' την ψυχόλεθρο ζωή του κόσμου, απ' το μάταιο κυνήγι των "θέλω" του "εγώ".

Έτσι σέρνω γι' άλλη μια φορά τα βήματά μου ως το περιβόλι Της.. Μ' όσο κουράγιο μ' απόμεινε, χάρισμα θαρρώ κι αυτό δικό Της..

Φαίνεται η τύρβη του κόσμου δεν έσβησε ολότελα από μέσα μου τη θύμηση της ζωηρρύτου πηγής που αναβλύζει εδώ κι αρδεύει μυστικά τις άνυδρες, κατακαμένες ψυχές..

Το μοναστήρι, μελίσσι σωστό.
Οι πατέρες ετοιμάζονται πυρετωδώς για την πανήγυρη των Πρωτοκορυφαίων Αποστόλων.

Ζαλισμένος απ' τη φενάκη των λογισμών παρακολουθώ τους μοναχούς που ευπρεπίζουν τον ναό. Ένας καθαρίζει υπομονετικά τα ξυλόγλυπτα του χειροπελεκητού τέμπλου...

Ένας άλλος, σκυφτός, με μια σιδερένια λάμα, κάπου τρία δάχτυλα πλάτος, τρίβει το μαρμάρινο δάπεδο του Καθολικού να πάρει τις σταλαματιές απ' το αγνό μελισσοκέρι.

Η επιφάνεια του ναού μοιάζει απέραντη στο πλάτος του εργαλείου.

Κι όμως δεν δείχνει να λιγοψυχά.. Το σώμα του λιπόσαρκο, αδυνατισμένο μα όχι αδύναμο. Το βλέμμα του σπινθηροβόλο μα συνάμα καθάριο κι ιλαρό, αντανακλά την ελευθερία του πνεύματος του έσω ανθρώπου..

Αυτός δαπανά τις δυνάμεις του για  την πρώτη θεϊκή εντολή, εγώ  αναλώνω τις δικές μου για τις επιταγές του ψυχοφθόρου κι αλγοτόκου "εγώ".

Εκείνος θυσιάζει τη ζωή του υπέρ του "ενός ου έστι χρεία". Εγώ ξοδιάζω τη δικιά μου για όλα τ' άλλα. Κι αν με ρωτήσει κανείς... Σχεδόν δεν ξέρω να δώσω όνομα σ'  αυτά.

Βλέπω μπροστά μου, μάλλον βιώνω τόσο εμφατικά την εκπλήρωση της Ευαγγελικής ρήσης:

"Όποιος θέλει να σώσει τη ζωή του θα τη χάσει. Όποιος όμως χάσει τη ζωή του εξαιτίας μου και εξαιτίας του ευαγγελίου θα τη σώσει."

Τι λόγος κι αυτός... Θεέ μου...

Ακούω τον μονότονο ήχο του μαχαιριού πάνω στο μάρμαρο...
Άραγε... Αν έκανα λίγο κι εγώ; Ίσως να έπαιρνα χάρισμα λίγη απ' τη χαρά του...

Πόσο ανάποδα πήρα τη ζωή...
Και το χειρότερο, η καρδιά μου πια σαν πέτρα σκληρή...

Ξανακοιτάζω επίμονα το βλέμμα του μοναχού. Μ' όλη τη ζάλη μου είμαι βέβαιος για τούτο: πως ο κόπος ο δικός του δεν είναι μάταιος...

Κάτι σαλεύει μέσα μου...

Πλησιάζω δειλά και ρωτάω:

"Πάτερ, να κάνω λίγο κι εγώ;..."

ΔΓΣ

Στην κοίμηση της Παναγιάς μας

Παναγιά μας!

Μάνα μας!

Στοργική μας μάνα!

Στην κοίμησή σου συνερχόμαστε και προσευχόμαστε όλοι. 

Γιατί είσαι μάνα όλων μας.

Μη μας αφήσεις ποτέ!

(αφήνω ένα υπέροχο ηχητικό βίντεο και μια εικόνα)

Για τη μητέρα μας που χτες είχε γενέθλια

Ύμνοι για τη μητέρα όλων μας. Για τη μάνα μας την Παναγιά που χτες είχε γενέθλια. Μάνα μας, Παναγιά, ολόγλυκη παρηγοριά και ελπίδα, μη μας αφήσεις ποτέ μόνους. Μη μας αφήνεις να μένουμε τραυματισμένοι από τα βέλη του πονηρού. Είσαι η προστασία μας, η σκέπη μας, το καταφύγιο. Τι θα κάναμε χωρίς τη μεσιτεία σου; Υπεραγία Θεοτόκε σώσον ημάς!

Των ημερών

Προσπαθώ σ'αυτό το πέλαγος των ημερών του εγκλεισμού να υπενθυμίζω στον εαυτό μου ότι η συγκεκριμένη περίοδος που ζούμε σαν εκκλησία (άρα, όλοι μαζί) είναι περίοδος της Μ.Τεσσαρακοστής. Τώρα που δεν επιτρέπεται η τέλεση ακολουθιών στους ναούς μας, αυτό κάπως με δυσκολεύει. Και η απάντηση έγκεται στην αδυναμία μου την πνευματική και την ανεπάρκειά μου. Είμαι αδύναμος άνθρωπος. Είμαι γεμάτος αμαρτίες. Αλλά η περίοδος αυτή μπορεί να βοηθήσει στο ξύπνημα της ύπαρξής μου. Μπορώ να κάνω προσευχή και μόνος μου. 

Είπα, λοιπόν, ν'ανοίξω το βιβλίο του Τριωδίου (του βιβλίου που διαβάζεται όλη αυτή της νηστείας την περίοδο) και προσευχήθηκα διαβάζοντας τα τροπάρια της σημερινής ημέρας. Αφήνω στην αγάπη σας ένα τροπάριο για την Παναγία (θεοτοκίο το λένε) που αναφέρεται στην Παναγιά μας ως ιατρείο πνευματικό. Ας γονατίζουμε, σώμα και ψυχή, στην αγιότητά της.

"Η σκέπη σου, Θεοτόκε Παρθένε, 

ιατρείον υπάρχει πνευματικόν. 

Εν αυτή γαρ καταφεύγοντες, 

ψυχικών νοσημάτων λυτρούμεθα".

Αδέρφια, καλή δύναμη.

Μικρή αυτοσχέδια προσευχή

Παναγιά μου, μάνα μου
αγκαλιά μου στοργική

γαλήνεψε τον πόνο μου
ηρέμησε την ψυχή μου

Πολλά τα πάθη μου,
τυφλός είμαι, ανήμπορος

Πώς να δω το φως Σου;
Πώς ν'ατενίσω τον Υιό Σου;

Πώς να σε παρακαλέσω,
όταν ζοφώδες με κυκλώνει 
το χάος της αθυμίας μου;

Παναγιά μου, μάνα μου,
αγκαλιά μου στοργική,

γαλήνεψε τον πόνο μας
ηρέμησε τις ψυχές μας.

Παιδιά σου είμαστε
κι ας το ξεχνούμε.

Υπεραγία Θεοτόκε,
Δέσποινα αειπάρθενε,
φύλαξέ μας, σώσε μας.

Η ομιλία της εβδομάδας

Για σήμερα έχουμε μια ξεχωριστή ομιλία της γερόντισσας Θεοξένης (της Μονής της Χρυσοπηγής στην Κρήτη) για την Παναγία μας που αύριο γιορτάζουμε την Σκέπη της. Η συγκεκριμένη ομιλία έγινε στον Ι.Ν.Αγ.Νικολάου στο Τορόντο, το 2015. 

Απομαγνητοφωνώντας...

Μιας και πλησιάζει η εορτή της Κοίμησης της Παναγίας μας,

σας παραθέτω ένα απόσπασμα από μια ομιλία για την μητέρα μας.

"(σσ: Η Παναγία μας) είναι το όριο ανάμεσα στην κτιστή και στην άκτιστη φύση. Και κανένα δώρο δεν έγινε στους ανθρώπους ούτε στους αγγέλους, παρά μόνον μέσα από την Παναγία. Γιατί χάρη στην Παναγία γνώρισαν και οι άγγελοι Θεόν σεσαρκωμένον, τον Χριστό. Πώς έγινε αυτό; Αυτό έγινε επειδή μια γυναίκα είπε: "Ιδού η δούλη Κυρίου, γένοιτό μοι κατά το ρήμα Σου". 

Αν δεν το είχε πει αυτό, ακόμα θα περιμέναμε τον Χριστό. Αν δεν το 'χε πει, δεν θα ήταν ο κόσμος σήμερα αυτό που είναι. Μας δείχνει τον δρόμο προς την σωτηρία και την θέωση. Και αυτός ο δρόμος δεν είναι άλλος από την συνεργασία με τον Θεό. Θα συνεργαστούμε με τον Θεό για να σωθούμε. Ο Θεός δεν θα μας σώσει με το ζόρι. Αν δεν θέλουμε, ο Θεός δεν μπορεί να κάνει τίποτα. Όστις θέλει, λέει ο Κύριος, θα πάρει τον σταυρόν του και θα μας ακολουθήσει. Και τα υπόλοιπα τα αφήνουμε σε Εκείνον.

Λέει ο άγιος Αυγουστίνος: "Εκείνος που σε έπλασε χωρίς να σε ρωτήσει, δεν μπορεί να σε σώσει χωρίς να σε ρωτήσει". Αυτό είναι το μεγάλο μάθημα που παίρνουμε από την Παναγία: η συνεργασία για την σωτηρία μας."

απομαγνητοφώνηση της αόρατης γωνιάς από ομιλία του αγιορείτη γέροντα Νίκωνα στην πόλη της Βέροιας το 2012.

Η ομιλία της εβδομάδας

Η συγκεκριμένη ομιλία είναι απ'τις παλιές ομιλίες του π.Ανδρέα Κονάνου (απ'τα Αθέατα περάσματα του ραδιοφώνου της Πειραϊκής Εκκλησίας) για την κοίμηση της Παναγίας μας. Παρακολουθείστε την εδώ: 

Καλή Παναγιά!

Καλημέρα, αδέρφια! Χρόνια πολλά! Η γλυκιά μας μάνα, η Παναγιά μας, να προστατεύει όλο τον κόσμο!

άτιτλο

  Και είναι κι αυτές οι φορές που, ενώ όλα πήγαιναν χάλια, κάτι γίνεται στο τέλος και -με κάποιο ανεξήγητο τρόπο- καταλήγεις μ'ένα πλατύ χαμόγελο ευτυχίας στο πρόσωπό σου.

  Γιατί, τελικά, δεν είναι το παν οι κανόνες ούτε οι εξαιρέσεις. Αλλά αυτή η διάθεση της καρδιάς. Που θα χτυπάει αθόρυβα είτε τα πας καλά είτε όχι. Είτε έχει ήλιο είτε βρέχει. Όσες μέρες κι αν κυλήσουν.

  Και τις νύχτες, που οι σιωπές σου παίρνουν σχήμα και μορφή, μπορείς ν'αναζητήσεις μέσα στην ησυχία εκείνη την αγκαλιά της Παναγιάς. Που με το ολόγλυκο φως της ντύνει τον ουρανό. Και που μπορεί να απλώσει την ελπίδα στη δική σου την καρδιά.

Η φωτογραφία της εβδομάδας

Αφιερωμένο στη μάνα όλων μας. Στην ελπίδα μας. Στη γλυκιά μας Παναγιά.

υγ: Ιεροσολυμίτισσα. Η εικόνα που μοιάζει πιο πολύ στην Παναγία μας. Καλημέρα! Καλό μήνα! Καλό καλοκαίρι να'χουμε :)

Ψηλά. Στην ελπίδα την πιο αληθινή.

Υπάρχουν κι εκείνες οι στιγμές που οι δυσκολίες έρχονται τόσο απρόσμενα. Και με τόση σφοδρότητα που προς στιγμήν σαστίζεις... Παγώνεις... Και λες: "πώς να τα καταφέρω; Δε γίνεται". Η απόγνωση να παλεύει με τη λογική σ'έναν πόλεμο φριχτό...

Και μετά ξαναθυμάσαι όλες τις φορές που η απόγνωση σε είχε τυλίξει σαν παγωμένη αγκαλιά στο παρελθόν. Και νιώθεις εκείνο το ανατριχιαστικό σύριγμα του πόνου να σε διαπερνά. Και η αγωνία να σε χτυπάει αλύπητα σαν καταιγίδα....

Μα, μετά έρχεται στην καρδιά σου η γλυκιά ελπίδα. Θυμάσαι πως η αγάπη Του δε σ'άφησε να χαθείς. Σ'έπιασε απ'το χέρι κυριολεκτικά την τελευταία στιγμή. Εκεί που είπες "Χριστέ μου, είσαι αδυσώπητος*". Εκείνη τη φριχτή, απεγνωσμένη στιγμή που ήσουν έτοιμος ν'αφεθείς στην αναπότρεπτη καταστροφή σου... Εκείνη την τελευταία στιγμή ήρθε συγκλονιστικά η λύτρωση. Τότε αναπνέεις βαθιά σαν τον ναυαγό που τον έσωσαν την ύστατη στιγμή από βέβαιο πνιγμό... Εκεί, στο μεθόριο...

Φίλε, είναι λογικό να νιώθουμε πόνο. Και θλίψη. Και φόβο. Άνθρωποι είμαστε. Μα έχουμε την ελπίδα μας εκεί ψηλά. Στον γλυκό, γαλάζιο ουρανό. Κι έχουμε φίλους που αν τους το ζητήσουμε ειλικρινά και ταπεινά, θα'ρθουν στη στιγμή να μας βοηθήσουν. 

Τ'ακούς; Τ'ακούς το ποδοβολητό του Άη-Γιώργη; Τα φτερουγίσματα του φύλακα-άγγελού σου; Βλέπεις τη στοργική αγκαλιά της μάνας μας Παναγιάς; Νιώθεις πως απ'το άπειρο τ'ουρανού τόσοι και τόσοι άγιοι μεσιτεύουν για σένα;

Νιώθουμε τόσο μόνοι την ώρα της θλίψης. Μα είναι τόσοι πολλοί αυτοί που περιμένουν να μας βοηθήσουν. Αρκεί να τους δώσουμε το χέρι. Ν'ανοίξουμε την καρδιά μας. Να κοιτάξουμε ψηλά. Ψηλά. Στην ελπίδα την πιο αληθινή.

Εύχομαι ν'αντέχεις. Να μη χάνεις την ελπίδα σου. Είμαστε όλοι μαζί: στον πόνο, στη χαρά, στην προσευχή. Στην ελπίδα. Πάρε μια βαθιά ανάσα και ξεκίνα. Καλή σου μέρα.

υγ: Φράση του Αγ.Σιλουανού του Αθωνίτη (βλ. τελευταίο μου σχόλιο εδώ)
υγ2: Εκεί που γράφω "ποδοβολητό", "ψηλά", "ελπίδα", "μαζί" έχει link.

Σ'αυτήν αφιερωμένο

Στη μάνα όλων μας. Την πιο πονεμένη απ'όλους... Την πιο αγία απ'όλους. Την πιο φιλεύσπλαγχνη... Την πιο τιμημένη...
Φωτογραφία (βγαλμένη σαν από παραμύθι, θαύμασε την ατμόσφαιρα) από παλιά μου επίσκεψη. Στο το περιβόλι της.

Να παίρνουμε κανένα τηλεφωνάκι

Να παίρνουμε κανένα τηλεφωνάκι στον Κύριο και στην Παναγία. Το "Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με", είναι το νούμερο του Χριστού. "Υπεραγία Θεοτόκε, βοήθησέ με" ,είναι το νούμερο της Παναγίας. Όταν την επικαλούμαστε, είναι σα να μας λέει: "Έλα, παιδί μου, σ'ακούω".

απόσπασμα απ'το βιβλίο "Απ'την ασκητική και ησυχαστική αγιορείτικη παράδοση"

υγ: Χρόνια πολλά σε όσους γιορτάζουν σήμερα! Ο αγιο-Νικόλας βοήθειά μας :)

Κάτι από τα παλιά...

Για σήμερα, φίλε/η, σου έχω κάτι απ'τα παλιά. Τα δικά μου τα παλιά. Όταν ήμουν φοιτητής και μπορούσα να επισκέπτομαι το Όρος συχνά.

πάτα εδώ

Άκουγα προχτές το βράδυ, λοιπόν, τον παραπάνω ύμνο καθισμένος μπροστά στο PC μου... Και μνήμες από αγιορείτικες αγρυπνίες ήρθαν ορμητικά και γέμισαν την καρδιά μου. 
Δεν έχω κάτι άλλο να πω. Απλά συγκινήθηκα πολύ... 
καλημέρα :)

Κοντά της

Καλημέρα! Καλημέρα!

"Ο καθένας μας κοντά στη Θεοτόκο γίνεται σαν παιδί, σε αυτή τη μητέρα βρίσκουμε παρηγοριά, αγάπη και προστασία μικροί και μεγάλοι, νέοι και γέροντες, άνδρες και γυναίκες".

Φώτης Κόντογλου

Της Μαχαιριώτισσας

Βρήκα ένα εξαιρετικό μικρό αφιέρωμα στο μοναστήρι της Ι.Μ.Μαχαιρά. Το πρωτοείδα στο blog της φίλης Μαρίνας και συγκινήθηκα πολύ... Είναι ένα απ'τα αγαπημένα μου μοναστήρια για πολλούς λόγους παρόλο που το έχω επισκεφτεί μονάχα μία φορά. 

Δε μπορώ να πω τίποτα περισσότερο... Ίσως κάποια άλλη στιγμή στο μέλλον...

Παναγιά μου Μαχαιριώτισσα, βοήθα μας... Τη γλυκιά σου παρουσία έχουμε μεγάλη ανάγκη στη ζωή μας...

Δείτε το βίντεο εδώ.

υγ: Η παράκληση της Παναγιάς της Μαχαιριώτισσας είναι απ'τις πιο αγαπημένες μου. Μπορείτε να την ακούσετε εδώ

Πώς να βαδίζεις (γέρ. Παΐσιος)

Όταν πάει κανείς με τον διάβολο, με πονηριές, δεν ευλογεί ο Θεός τα έργα του. Ό,τι κάνουν οι άνθρωποι με πονηριά, δεν ευδοκιμεί. Μπορεί να φαίνεται ότι προχωράει, αλλά τελικά θα σωριάσει. Το κυριότερο είναι να ξεκινά κανείς από την ευλογία του Θεού για ό,τι κάνει! Ο άνθρωπος, όταν είναι δίκαιος, έχει τον Θεό με το μέρος του. Και όταν έχει και λίγη παρρησία στον Θεό, τότε θαύματα γίνονται. Όταν κανείς βαδίζει με το Ευαγγέλιο, δικαιούται την θεία βοήθεια. Βαδίζει με τον Χριστό. Πώς να το κάνουμε; Την δικαιούται. Όλη η βάση εκεί είναι. Από ’κει και πέρα να μη φοβάται τίποτε. 

Αυτό που έχει σημασία είναι να αναπαύεται ο Χριστός, η Παναγία και οι Άγιοι στην κάθε ενέργειά μας, και τότε θα έχουμε την ευλογία του Χριστού, της Παναγίας και των Άγιων μας, και το Άγιο Πνεύμα θα επαναπαύεται σ’ εμάς. Η τιμιότης του ανθρώπου είναι το ανώτερο Τι­μιόξυλο. Αν ένας δεν είναι τίμιος και έχει Τιμιόξυλο, είναι σαν να μην έχει τίποτε. Ένας και Τιμιόξυλο να μην έχει, αν είναι τίμιος, δέχεται την θεία βοήθεια. Και αν έχει και Τιμιόξυλο, τότε!…

(Γέροντος Παϊσίου Αγιορείτου «Λογοι» -Με πόνο και αγάπη για τον σύγχρονο άνθρωπο, Α΄. Ι. Ησυχαστήριο «Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος», Σουρωτή Θεσ/νίκης)

Ευχαριστούμε πολύ τη φίλη που μας το έστειλε!

Αυτή κι άλλη μία

Καλή μου ψυχή, αυτή κι άλλη μια μέρα ακόμα. 
Εύχομαι να'σαι καλά. Εύχομαι να συνεχίζεις να προσπαθείς. Αυτό σκεφτόμουν χτες: το πόσο αξίζει να προσπαθούμε...

Εγκρατείας, τας αυγάς δεχομένη αστράφθητι, ψυχή και απόφυγε, της αμαρτίας την ζόφωσιν, όπως ανατείλη σοι, η της αφέσεως αίγλη θείω Πνεύματι.

Εν άρματι θείων αρετών, νηστεία καθαρθέντες επιβώμεν και προς αιθέριον ύψος τον νουν, πτερώσωμεν ψάλλοντες. Ευλογείτε τα έργα Κυρίου τον Κύριον.

Οι όσιοί σου Παίδες, εν τη καμίνω Χριστέ ανυμνούντες έλεγον. Ευλογείτε τα έργα Κυρίου τον Κύριον.

Σε Μητροπάρθενε αγνή, μακαριούμεν γενεαί γενεών. Ότι γέγονας ιλαστήριον Κόσμου, τον Σωτήρα και Δημιουργόν, αρρήτως κυήσασα.

Κύριε, εμοί τω αμαρτωλώ έθου μετάνοιαν, εμέ τον ανάξιον, σώσαι βουλόμενος, αμετρήτω ελέει σου. Σοι προσπίπτω δεόμενος. Εν νηστείαις την ψυχήν μου σύγκομψον, ότι προς σε κατέφυγον τον μόνον Πολυέλεον.