του αγ.Ιωάννη

Σήμερα, στη γιορτή του αγ.Ιωάννη του Προδρόμου, η αόρατη γωνιά έχει την τιμή να φιλοξενεί ένα ποίημα του π.Η.Κ.

Στα γενέθλιά σου σήμερα

θα περάσω

να με κεράσεις

ένα ποτήρι από τη χάρη σου

να ξεδιψάσω.

Κι αν λίγο επιμείνεις

από ευγένεια τέτοια μέρα 

δεν μπορώ να αρνηθώ

ποτήρι το ποτήρι

να με μεθύσεις

με το παλιό καλό κρασί της μετανοίας 

το ιορδάνειο,το δυνατό.

Για να ξεχάσω όσα θυμάμαι

να θυμηθώ όσα ξεχνώ. 

Ο μέσα μου κόσμος

Έμαθα ν'αναγνωρίζω τα χρώματα

τον αέρα

Έμαθα να ξεχωρίζω

των λουλουδιών την ευωδία

απ'τα καυσαέρια και τις βρωμιές.

Μα ακόμη πασχίζω

-πόσο δύσκολο, Θεέ μου-

να γνωρίσω

τον μέσα μου κόσμο.

Ν'ακούω τους ψίθυρους,

τις κινήσεις της καρδιάς.

Τα σκοτάδια μου φώτισε,

τη γλυκιά σου Χάρη στείλε,

χωρίς εσένα, Χριστέ μου,
τίποτα,
τίποτα δεν είμαι

24.05.2017

Ένα απόγευμα στην παραλία

Χτες το απόγευμα κατηφόρισα με το ποδήλατό μου προς την παραλία. Όμορφη και η διαδρομή, η πορεία ως εκεί. Μα μόλις έφτασα, μόλις αντίκρισα το απέραντο γαλάζιο, κάτι μέσα μου άρχισε να ηρεμεί. Έχει μια μαγευτική δυναμική η θάλασσα. Η μουσική της, η υφή της, η ευωδιά της, η κίνησή της, όλα.

Έβλεπα από ψηλά τα χελιδονάκια να πετούν γεμάτα ενέργεια. Με τις φωνούλες τους, με τα δυνατά φτεράκια τους να σχίζουν τον νοτισμένο με αρμύρα αέρα. Να ψάχνουν υλικά για τις φωλιές τους. Όλα στη ζωή έχουν το σκοπό τους.

Βύθισα τα πόδια μου στην αμμουδιά. Άφησα το κορμί μου να ξαπλώσει εντελώς. Τα μάτια μου συναντήθηκαν με τον ουρανό. Ασύνορο όριο; Πύλη για κάτι άλλο; Σκεπή της γης; Δε ξέρω πώς να τον ορίσω τον ουρανό. Είναι κάθε φορά και κάτι διαφορετικό. Ανάλογα με το πώς βλέπει η καρδιά.

Αργά-αργά, διακριτικά, ο ήλιος βασίλεψε σκορπώντας παντού τα πι'όμορφα χρώματα. πώς να συνηθίσει κανείς τα ηλιοβασιλέματα; Κάθε φορά σε γεμίζουν με πρωτόγνωρα συναισθήματα, μοναδικά. 

....

Όλη η φύση είναι τόσο σοφά πλασμένη. Κάθε ματιά μου ανακαλύπτει όλο και μια διαφορετική κρυμμένη αίσθηση, άγγιγμα θεϊκό. Όπου έρχεται η Χάρη του Θεού, εκεί όλα μεταμορφώνονται. Ακόμη και τα πιο απλά, τα πιο ασήμαντα γεμίζουν νότες παραδεισένιες.

Να μη φοβάσαι, αδερφή/έ. Αξίζεις τη χαρά. Αξίζεις ειρήνη στην καρδιά σου. Αξίζεις τα πάντα! Αφέσου στην αγάπη Του την ατέλειωτη κι όλα θα πάνε καλά... Θα το δεις...

Τα σύνορα τ'ουρανού

Νιώθω πως ο ουρανός είναι μια σταυρωμένη, υπαρκτή πραγματικότητα που ξεκινά από εδώ, απ'τη γη. Δες και τους αγίους. Νομίζουμε πως ήταν εξωτικά πλάσματα, άλλης πραγματικότητας. Άλλη "πάστα" ανθρώπων, κάτι εντελώς ξένο από εμάς τους υπόλοιπους. 

Μα κι αυτοί ήταν πλασμένοι από χώμα, όπως εμείς. Είχαν δυσκολίες, εμπόδια, αγωνίες, πάθη. Όπως εμείς. Πονούσαν, γελούσαν, έκλαιγαν και χαίρονταν όπως κι εμείς.

Τους αγίους τους σκεφτόμαστε σαν δέντρα κατάκαρπα, γεμάτα ζωή και πρασινάδες. Μα για να γίνουν έτσι πέρασαν από φριχτούς χειμώνες, από πάγους, καταιγίδες και με γυμνά κλαδιά.

Η αγιότητα, ο Παράδεισος, η Χάρη του Θεού δεν είναι βιώματα μόνο για κάποιους. Δεν είναι προνόμιο μόνο κάποιας μερίδας εκλεκτών. Είναι δώρο του Θεού για όλους μας. Πιο πολύ για εκείνους τους ανθρώπους που πονούν. Που νιώθουν μοναξιά. Που δε ξέρουν προς τα πού να πάνε.

Είναι δώρο της Σταυρωμένης Αγάπης του Θεού για όλους εμάς. Που πέθανε για να πάρουμε εμείς εκείνη την πνοή της Ανάστασης. Το αίμα Του στο Σταυρό έγινε ανάσα ζωής. Είναι μέσα στο θεϊκό ποτήρι που μπορούμε να μετάσχουμε αν Τον κοινωνήσουμε. Αν του πούμε "με ξέρεις, Θεέ μου. Έλα στη ζωή μου και δώσε μου ζωή".

Μήπως τελικά ο ουρανός ξεκινά από αυτή τη γη; Από αυτή τη στιγμή; Πού βρίσκονται τα σύνορά του;

Εσύ και ο Θεός

... Να μάθεις να έχεις σχέση με το Θεό προσωπική. Να μάθεις να ωριμάσεις στην πνευματική ζωή. Να ωριμάσεις; Δεν είσαι βαφτισμένος; Δεν είσαι μυρωμένος; Δεν έχεις το άγιο Πνεύμα στην καρδιά σου; Δεν πήρες μέσα σου την χάρη του Θεού; Δεν κοινωνάς; Δεν προσεύχεσαι; Δεν εκκλησιάζεσαι; Ναι! Ε, λοιπόν, αν όλα αυτά τα κάνεις, να παρακαλάς το Χριστό και να του λες "Κύριέ μου, τι να κάνω; Φώτισέ με. Δείξε μου ένα σημάδι. Δείξε μου το θέλημά σου". Και έτσι θα βαδίζεις με σιγουριά, με υπευθυνότητα, με σταθερότητα και θα έχεις μια προσωπική σχέση με το Χριστό. Και δε θα λες πλέον "ο Χριστός", αλλά "ο Χριστός μου". 

απόσπασμα από ομιλία του π.Ανδρέα Κονάνου -www.atheataperasmata.com