Η επιμονή στην προσευχή

Πολλές φορές πιάνω τον εαυτό μου να βαριέται να προσευχηθεί. Να ραθυμεί. 

Εξουθενωμένος από την κούραση της ημέρας, θέλω κατευθείαν να πέσω στο κρεβάτι και να αποκοιμηθώ. Μα, μια φωνούλα μέσα μου διακριτικά μου λέει: "Μήπως να θυμόσουν κι απόψε το βράδυ τον καλό Θεό; Εκείνον που τόσα έκανε για σήμερα; Εκείνον που σε προστάτεψε από τόσους κινδύνους κι εσύ ούτε που το αντιλήφθηκες; Δεν θα 'ταν υπέροχο να έλεγες και μια ευχαριστία στην Παναγιά μας;"

Αδερφέ/ή, η αγάπη του καλού αόρατου κόσμου είναι ατέλειωτη! Χιλιάδες, εκατοντάδες χιλιάδες! Άγγελοι, άγιοι, μάρτυρες, προφήτες, απόστολοι! Ο Θεός μας, η Παναγιά μας! 

Αξίζει να ξοδέψουμε δυο λόγια προσευχής, δύο λόγια. Ας είμαστε και....'χώμα'. Ας είμαστε και εξαντλημένοι. Αυτά τα δυο λεπτά ας είναι δοξολογία, ευχαριστία για την Χάρη που λάβαμε. Ας πούμε ένα 'Κύριε ελέησον' για τους οικείους μας. Για τους φίλους, γνωστούς, συναδέλφους μας. Ακόμη και για όσους μας στενοχωρούν και μας κάνουν τη ζωή δύσκολη. 

Και ξέρεις κάτι; Αυτά τα δύο λεπτά δεν είναι ξόδεμα! Είναι επένδυση! Είναι στεφάνι μαρτυρικό! Είναι δείγμα ψυχής που θέλει να έχει ζωντανή σχέση με το Θεό: όχι μόνο στα εύκολα, στα ήρεμα αλλά και στα δύσκολα, ακόμη και σε στιγμές όπως αυτές λίγο πριν τον ύπνο. Διότι ακόμη και αυτός (ο ύπνος) θα είναι πολύ γλυκύτερος μετά την προσευχή. Αυτά τα δύο λεπτά επιμονής στην προσευχή δείχνουν αρχοντιά ψυχής :)

Καλημέρα. Από καρδιάς! Σήμερα είναι η μέρα της γιορτής της Απόδοσης της ύψωσης του Τιμίου Σταυρού.

Με αφορμή το πρωινό μου χαμομήλι

Η ζωή μας είναι ένα σπουδαίο θαύμα. Η ανάσα μας κάθε στιγμή είναι θαύμα. Η αγάπη του Θεού Πατέρα μας είναι ανεκτίμητα σπουδαίο δώρο. Σίγουρα δε γίνεται να αισθανόμαστε κάθε στιγμή έτσι. Είμαστε άνθρωποι ατελείς, με τα λάθη και τα πάθη μας. Σίγουρα θα έχουμε και στιγμές ολιγοπιστίας και αμφιβολίας. 

Μα η θέλησή μας, η διάθεσή μας είναι να κρατάμε ξύπνια και ζωντανή τη σχέση μας μαζί Του και με τους συνανθρώπους γύρω μας.

Καλημέρα, αδερφέ/ή μου. Να είσαι πάντα καλά.

Αγάπη και ελευθερία

Είμαστε πλασμένοι για να μπορούμε να ζούμε με αγάπη και ελευθερία. Έννοιες θεϊκές! Μπορούμε να έχουμε σχέση με τον τριαδικό Θεό αγαπώντας Τον ελεύθερα.

Και, ταυτόχρονα, μπορούμε να έχουμε σχέση με τους γύρω μας (με τους συν+ανθρώπους μας), να συν+υπάρχουμε πάλι με αγάπη και ελευθερία.

Όλη μας η ζωή, η ύπαρξη, η αναπνοή μας μπορεί να είναι μια γνήσια έκφραση του 'κατ'εικόνα' σύμφωνα με το οποίο πλαστήκαμε. 

Δεν είναι τόσο όμορφο αυτό;

Ψηλαφίζοντας

Ζήσαμε πάντοτε αλλού 
και μόνο όταν κάποιος μας αγαπήσει, ερχόμαστε για λίγο
κι όταν δεν πεθαίνει ο ένας για τον άλλον είμαστε κιόλας νεκροί(1).

Μου είπες πως δεν την αντέχεις άλλο τη σχέση σου. Πως περπατάς πια ένα μονοπάτι που δεν έχει καθόλου ομορφιά. Μου είπες πως δε σε καταλαβαίνει. Σου είπε πως στο βλέμμα σου δεν αναγνωρίζει πια τον άνθρωπο που γνώρισε εκείνη την πρώτη φορά...

Οι σχέσεις είναι κάτι το εξαιρετικά δύσκολο, ξέρεις. Γι'αυτό και είναι εξαιρετικά όμορφες όταν βρεθεί εκείνο το κουμπί που εκτοξεύει στον ουρανό εσένα κ τον άνθρωπό σου! Η σχέση σου είναι κάτι το πολύ ιερό. Κάτι το μονάκριβο. Σαν ένα σπανιότατο, πανέμορφο λουλούδι που μια φορά γεννήθηκε στη γη και ποτέ δε γίνεται να ξανανθίσει το ίδιο ακριβώς. Δεν αξίζει, λοιπόν, να παλέψεις; Να κάνεις τα πάντα για να διατηρήσεις αυτή τη φλόγα που τώρα τρεμοσβήνει -όπως μου'πες; 

Λένε πως οι άνθρωποι δύσκολα αλλάζουν. Λένε πως οι σχέσεις είναι ένα αερόστατο που κάποτε τελειώνει από καύσιμα και τελικά συντρίβεται. Λένε... Και τι δε λένε...

'Ασ'τους να λένε!

Βάλε το Χριστό στη σχέση σου και θα τη δεις ν'απογειώνεται ξανά! Εκείνος μπορεί να πάρει τα φθαρτά και να τα κάνει αιώνια! Μπορεί να πάρει τη λύπη σου και να την κάνει χαρά τόσο μεγάλη που δε θα το χωράει ο νους σου! Θυμήσου πως Εκείνος νίκησε το θάνατο! Ακόμη κι αν σου φαίνονται αυτά ψευτιές και παραμύθια, δε νομίζεις πως αξίζει να δώσεις ταπεινά μια ειλικρινή ευκαιρία; 

Ο γέροντας Παΐσιος έλεγε πως "αν έχεις λύπη, ο Χριστός σου λείπει". Κι ο γέροντας Πορφύριος είχε πει το συγκλονιστικό: "'Όποιος αγαπάει λίγο, δίνει λίγο. Όποιος αγαπάει περισσότερο, δίνει περισσότερο. Κι όποιος αγαπάει πάρα πολύ, τι αντάξιο έχει να δώσει; Δίνει τον εαυτό του!"

Να θυμάσαι πως η σχέση σου αναλογικά είναι όπως η σχέση σου με το Θεό. Θέλουν δουλειά και οι δυο σχέσεις. Πάλι, ο γέροντας Παΐσιος είχε πει: "Πέτα απ'τη ζωή σου το εγώ σου. Και ξέρεις πού θα το βρεις; Στην αγκαλιά του Θεού". Αυτό δοκίμασε να κάνεις και στη σχέση σου: διώξε τα εγώ σου. Διώξε αυτές τις ατέλειωτες βαθιές σκιές των παθών σου που θέλουν να κυριαρχήσουν στην καρδιά σου. (Ίσως, το εμπόδιο να μην είναι ο άνθρωπός σου, αλλά ο κακός εαυτός σου που με μίσος πολεμάει την καλοσύνη που θέλει ν'ανθίσει μέσα σου). Αγάπη και εγώ είναι δύο έννοιες που ποτέ δε συνταιριάζονται. 

Κοίταξε τον άνθρωπό σου στα μάτια που τώρα είναι δακρυσμένα. Θυμήσου πώς ήταν στην αρχή: με τ'αστέρια στα μάτια και τον άνεμο στα μαλλιά(2). Και χέρι-χέρι ξαναψάξτε αυτό που είχατε, παρέα -τώρα πια- με το Χριστό. 

Ποτέ δεν είν'αργά για να γυρίσεις πίσω(3)! Κλείνω μ'ένα τετράστιχο αγαπημένο:

"με τι καρδιά, με τι πνοή,

τι πόθους και τι πάθος

πήραμε τη ζωή μας. λάθος!

Κι αλλάξαμε ζωή".(4)

υγ1: Του Τάσου Λειβαδίτη
υγ2: Του Αντουάν ντε Σαιντ Εξιπερύ
υγ3: Εδώ
υγ4: Του Γιώργου Σεφέρη
υγ5: Η πρώτη φωτογραφία είναι από ταξίδι μου στη Σιμωνόπετρα, Άγ.Όρος (ανεπανάληπτη εκείνη η στιγμή της φωτογραφίας...). Η δεύτερη φωτογραφία θυμάμαι είναι κάπου από tumblr -δε θυμάμαι ακριβώς από πού.

Απάντηση σε mail φίλου

Πριν 2 μέρες έλαβα mail φίλου αναγνώστη της αόρατης γωνιάς. Μου επισύναψε ένα link που είχε ως θέμα ένα γεγονός που συνέβη σε κάποια εκκλησία: άλλοι λένε ότι έγινε θαύμα και άλλοι όχι. Ο φίλος έγραψε και ζήτησε τη γνώμη μου. Όσο διάβαζα, όμως, το link τόσο σκεφτόμουν:

στ'αλήθεια έχει τόσο μεγάλη σημασία το αν είναι θαύμα ή όχι το συγκεκριμένο περιστατικό;

Και επικουρικά: το γεγονός αυτό μας βοηθάει στη σχέση μας με το Χριστό;

Με το που άρχισα να μελετώ το περιστατικό, θυμήθηκα και απόσπασμα ομιλίας του π.Ανδρέα Κονάνου που ανέφερε ένα παρόμοιο γεγονός με μια εικόνα που δάκρυζε. Έλεγε περίπου ο πατήρ: 

Πήγαινε ο π.Παϊσιος με το λεωφορείο κάπου και σε κάποια απ'τις στάσεις κατέβαινε πολύς, πάρα πολύς κόσμος για να δει την εικόνα που δάκρυζε. 

Μια ηλικιωμένη κυρία που καθόταν δίπλα στο γέροντα, γυρίζει τότε και, με ύφος, του λέει: "Εσύ, πάτερ, δε θα κατεβείς να δεις την εικόνα που δακρύζει"; Και ο γέροντας της απάντησε όχι. Οπότε εκείνη, παρεξηγημένη, άρχισε να του λέει διάφορα. Έτσι, ο γέροντας της είπε κατόπιν πως δεν είχε ανάγκη να δει θαύμα για να πιστέψει.

Αυτό ήταν το πρώτο που θυμήθηκα. Αλλά μπήκα και σε κάποιες άλλες σκέψεις προβληματιζόμενος θετικά: Άραγε, αυτός που πιστεύει έχει ανάγκη να βλέπει συνεχώς εξωτερικά θαύματα; Ο Χριστός δεν είπε "μακάριοι εκείνοι που δεν είδαν και πιστεύουν"; Άρα, ίσως το θέμα βρίσκεται αλλού: στην ελευθερία μας την απόλυτη. Και στην ειλικρίνεια της σχέσης μας μ'Εκείνον. Όσο Τον ζητούμε ελεύθερα, έμπονα και πραγματικά τόσο θα βρισκόμαστε σε τροχιά σύναψης σχέσης μαζί Του.

Φίλε, 

ο Χριστός μας είναι κάτι που βιώνεται, που "ζήται" (όπως έλεγε ο γέρ. Πορφύριος). Θα'θελα να'χα κι εγώ λίγη πίστη για να μπορούσα να πω ότι ο αληθινός χριστιανός, ο γνήσιος, μυστικός αναζητητής της Χάριτος δεν επηρεάζεται από τέτοια περιστατικά. Όχι γιατί δεν πιστεύει στα θαύματα, αλλά διότι τη βεβαίωση της πίστης τη νιώθει μέσα του. Σαν βράχο ακλόνητο, σαν οικοδόμημα αγέρωχο, πανέμορφο και στέρεο. "Πίστη σημαίνει σιγουριά γι'αυτά που ελπίζουμε και βεβαιότητα γι'αυτά που δε βλέπουμε" διάβαζα χτες το πρωί στην προς Εβραίους επιστολή.

Τώρα για όσους δεν πιστεύουν στα θαύματα είναι ξεκάθαρο το ό,τι και, θαύμα να δουν, δε θα πιστέψουν (εκτός κι αν το επιτρέψει ο Θεός), διότι η καρδιά τους είναι κλειστή κι αμπαρωμένη με πόρτες κι αλυσίδες που δε σπάζουν εύκολα... Ο πλούσιος (στην παραβολή του πλούσιου και του Λαζάρου) παρακαλεί τον Αβραάμ να στείλει έναν απ'τους νεκρούς να μιλήσει στ'αδέρφια του (τα εν ζωή) για να τα πείσει ότι τελικά υπάρχει κόλαση και παράδεισος και να τους πει ν'αλλάξουν ζωή. Μα ο Αβραάμ του απαντά πως δεν πρόκειται ν'αλλάξουν.

Θυμήσου και την άπειρη αγάπη του Χριστού και τα θαύματα που έκανε μπροστά στα μάτια των Φαρισαίων κι εκείνοι, πορρωμένοι, όχι μόνο δε πίστευαν, αλλά οι καρδιές τους σκληρύνονταν όλο και πιο πολύ...

Για να μη σε κουράσω περισσότερο, κλείνω λέγοντας:

είτε έγινε θαύμα είτε όχι, εσύ κράτα ό,τι νομίζεις πως μπορεί να σε βοηθήσει στο να θεμελιώσεις ουσιαστική σχέση μαζί Του. Μυστικά, συνεχόμενα και με τρόπο μεταρρυθμιστικό, αναζωογονητικό και αγωνιστικό.

Η αγάπη Του είναι παντού! Μακάρι ν'ανοίγουν οι ψυχές μας ώστε να βλέπουμε την κρυμμένη ομορφιά στο καθετί!

Εύχομαι οι πολυλογίες μου να βοήθησαν έστω και στο ελάχιστο. Καλή δύναμη. Να εύχεσαι.

Καλημέρα.

υγ: Ευχαριστώ για άλλη μια φορά για όλα τα σχόλια, τις φωτογραφίες και τα mail που μου στέλνετε. Ειλικρινά...

Δημιουργία σωστής σχέσης με το Θεό

Όποιος όμως νομίζει ότι έχει πίστη, ελπίδα, δικαιοσύνη, ουδέποτε αναγνωρίζει ότι είναι αμαρτωλός. Κι αν ακόμα πάει χίλιες φορές να εξομολογηθεί, ποτέ δε θα πάει ως αμαρτωλός. Μπορεί να βγάζει δάκρυα απ'τα μάτια του, αλλά ουδέποτε συνειδητοποιεί την πραγματική  αμαρτία του, η οποία είναι πέρα των όσων λέγει. Δηλαδή άλλο τα λόγια και άλλο η καρδιά.

Άλλος κλαψουρίζεται, λέει πόσο αμαρτωλός είναι, αλλά δε ζει αυτή την πραγματικότητα. Που κι αυτή η βίωση της πραγματικότητας είναι δώρο του Θεού. Ποιο; Αυτός ο διαλυμένος άνθρωπος, ο αποτυχημένος. Ο αδιέξοδος άνθρωπος. Γι'αυτό όταν εμείς δούμε κανέναν άνθρωπο διαλυμένο, αποτυχημένο, εξουθενωμένο λέμε: "Πω, πω... Και μεις θεωρούσαμε ότι είναι άγιος".

Όταν ο άνθρωπος δεν είναι καλά, τότε στα μάτια του Θεού είναι καλά. Όταν βλέπουμε έναν άνθρωπο να στέκει στα πόδια του και λέμε "αυτός έχει μια καλή πνευματική ζωή, είναι υγιής, χαρούμενος". Ενώ όταν δούμε έναν διαλυμένο, έναν δυστυχισμένο άνθρωπο λέμε: "΅Αχ, αυτός δεν έχει σωστή πορεία".

Όταν ο άνθρωπος δεν είναι καλά, όταν είναι χάλια, όταν δεν μπορεί να στηριχτεί στα πόδια του, αυτός ο άνθρωπος είναι κοντά στο Θεό. Eκείνη την ώρα φτιάχνει πραγματική σχέση με το Θεό. Τότε ιερουργείται η συνάντηση με το Θεό: όταν είμαστε αδιέξοδοι, διαλυμένοι και δεν μπορούμε να πάρουμε τα πόδια μας. Τότε γινόμαστε γόνιμη γη για να καρποφορήσει η χάρη του Θεού: όταν ζούμε την πλήρη αποτυχία μας.

απόσπασμα από ομιλία του π.Βαρνάβα Γιάγκου -Ι.Ν.Παναγίας Λαοδηγήτριας Θεσ/νίκης (www.iomilia.net)

Πώς να δεις τις εντολές του Θεού

"Ότε δε ο υιός σου ούτος". Τον ονομάζει τον αδερφό του "υιό του πατρός". Αναγνωρίζει ότι υπάρχει σχέση. Αναγνωρίζει τον Παράδεισο στον οποίο είναι η σχέση, αλλά ο ίδιος δεν μπορεί να ενταχθεί μέσα εκεί. Δεν αντέχει, δεν μπορεί να πει τον (μικρό) αδερφό του "αδερφό του"! Λέει "υιό του πατρός". Γιατί; Επειδή είναι οργισμένος.  Επειδή έχει φθόνο μέσα του. Και γιατί έχει φθόνο; Επειδή είναι καταταλαιπωρημένος από τις χριστιανικές εντολές που τις έβλεπε ως δουλεία και όχι ως ελευθερία. Επειδή δεν έβλεπε ότι οι εντολές αυτές είναι οι διαδικασία και ο δρόμος και οι δείκτες για να συνάψουμε σχέση με το Θεό που είναι η χαρά μας, αλλά τις έβλεπε τις εντολές ως εξυπηρέτηση της σωτηρίας του: "θα τις τηρήσω για να σωθώ και να πάω με το σπαθί μου στον Παράδεισο". 

Και με το σπαθί του πήγε στην κόλαση!

Σχόλια πάνω στην παραβολή του ασώτου υιού και συγκεκριμένα στο πρόσωπο του μεγάλου γιου -απόσπασμα από ομιλία του π.Βαρνάβα Γιάγκου, Ιερός Ναός Παναγίας Λαοδηγήτριας Θεσ/νίκης

Αυτή την υπέρλογη τρέλα...

...Επειδή χάνεις τόσα πολλά! Δε ξέρεις τι χάνεις! Ειλικρινά...

Μου λες ότι δεν πίστευες ότι είμαι τόσο πολύ της εκκλησίας. Και σου είπα ότι δεν είναι αυτό το θέμα. Ο Χριστός είναι παρών. Το θέμα είναι να τον δεις εσύ(υγ.1)! Να τον αγγίξεις εσύ! Να τον βιώσεις, να τον αισθανθείς εσύ! Αυτό είναι το θέμα. Να αφήσεις στην άκρη όποιες προκαταλήψεις, εμμονές, ψεύτικες ιδέες έχεις ακούσει και να ξεκινήσεις απ'την αρχή. Να χτίσεις προσωπική σχέση με το Θεό. Εσύ και ο Θεός σου! 

Ο χριστιανός ο αληθινός ζει εκρηκτικά τη ζωή του. Την ελπίδα του, τη μετάνοια και τη καθημερινότητά του. Ζει εκρηκτικά, δυναμικά την αγάπη. Ξέρεις γιατί; Γιατί είναι ερωτικό πλάσμα. Ποιητικό πλάσμα. Ο χριστιανός δεν είναι ο ανέραστος κακομοίρης. Αλλά ένα πλάσμα γεμάτο δύναμη ψυχής που την αντλεί απ'την διαρκή προσπάθεια καθαρής σχέσης με το Θεό. Έχεις ακούσει τη φράση θείος έρως; Ε, αυτό ακριβώς είναι! Αυτή η φλόγα. Αυτό το "τρελό", υπέρλογο βίωμα...

Λόγια μπορείς να λες και να σου λέω... Αλλά το θέμα είναι ο καθένας μας προσωπικά να τα ζήσει! Να αναζητήσει. Να ψάξει. Να προσευχηθεί. Να κάνει αγώνα...

υγ1: ("έρχου και ίδε" που λέει στο ευαγγέλιο)
υγ2: πάτα στις λέξεις με το μπλε χρώμα

Μερικά φτωχά λόγια για τη νηστεία

Όσο δύσκολη και αν αποδεικνύεται η νηστεία, είναι μέρος του πνευματικού μας αγώνα. Δεν με αναγκάζει κανένας να νηστέψω. Νηστεύω γιατί θέλω να'χω μια ζωντανή σχέση με το Θεό. Και όπως κάθε σχέση, ακόμα και η ουράνια σχέση μας βασίζεται στην αυθεντική, αληθινή αγάπη. Την έμπρακτη.

Η προσωπική σχέση, λοιπόν, με τον προσωπικό Θεό χτίζεται και με τη νηστεία. Απέχοντας από κάποια φαγητά, προσπαθώντας να κόψω τα πάθη μου, χαλυβδώνω τον εαυτό μου και σκουπίζω τη ψυχή μου απ'τις σκόνες που έχουν τόσο καιρό μαζευτεί στα βάθη της.

Τόσα και τόσα έχουν γραφτεί για τα οφέλη της νηστείας. Αντιγράφω κάτι που διάβασα στον Ιερό Αυγουστίνο και μου άρεσε: Δαμάζουμε με τη νηστεία τη σάρκα μας, που είναι το υποζύγιο της ψυχής μας για να βαδίσουμε με ασφάλεια προς την Άνω Ιερουσαλήμ.

υγ: Παιδιά και νηστεία: http://orthodoxigynaika.blogspot.gr/2011/08/blog-post_10.html
 Νηστεία και σύζυγοι: http://www.porphyrios.net/?p=1530

Εσύ και ο Θεός

... Να μάθεις να έχεις σχέση με το Θεό προσωπική. Να μάθεις να ωριμάσεις στην πνευματική ζωή. Να ωριμάσεις; Δεν είσαι βαφτισμένος; Δεν είσαι μυρωμένος; Δεν έχεις το άγιο Πνεύμα στην καρδιά σου; Δεν πήρες μέσα σου την χάρη του Θεού; Δεν κοινωνάς; Δεν προσεύχεσαι; Δεν εκκλησιάζεσαι; Ναι! Ε, λοιπόν, αν όλα αυτά τα κάνεις, να παρακαλάς το Χριστό και να του λες "Κύριέ μου, τι να κάνω; Φώτισέ με. Δείξε μου ένα σημάδι. Δείξε μου το θέλημά σου". Και έτσι θα βαδίζεις με σιγουριά, με υπευθυνότητα, με σταθερότητα και θα έχεις μια προσωπική σχέση με το Χριστό. Και δε θα λες πλέον "ο Χριστός", αλλά "ο Χριστός μου". 

απόσπασμα από ομιλία του π.Ανδρέα Κονάνου -www.atheataperasmata.com