το ταξίδι που το λένε προσευχή

Αχ... Θα'θελα να μιλήσω για την προσευχή. Να πω ότι είναι ταξίδι. Να πω ότι είναι η ανάσα της ψυχής, της καρδιάς, του σώματος. Της ύπαρξης ολόκληρης. Είναι κάτι αόρατο, μα οι γλυκές της επιδράσεις είναι εμφατικά ορατές σ'ολόκληρο το σώμα. 

Αχ... Θα'θελα να πω ότι όποιος προσευχήθηκε αληθινά, βρήκε μέσα του εκείνη την μυστική επιβεβαίωση πως η ανιδιοτέλεια και η ειλικρίνεια είναι εκείνα τα δυο φτερά που κάνουν το αθέατο μύρο της προσευχής να φτάνει ως το θρόνο του Θεού.

Θα'θελα να πω ότι προσευχή είναι τόσα πολλά πράγματα που δεν έχουν σχέση με τα 'πρέπει', με τα 'υποχρεωτικά', τα 'ηθικά'. 

Θα'θελα τόσα να πω... Μα προτιμώ να κάνω αγώνα να πετάξω τη μαυρίλα από πάνω μου, ν'ακούσω την αληθινή λεπτή φωνή της ψυχής μου: όχι το νου και τους λογισμούς του. Ν'ακούσω τον εαυτό μου τι θέλει να μου πει. Να σκύψω γλυκά, όπως η μάνα στο παιδί, να αγγίξω εκείνα τα δωμάτια της ψυχής που σπάνια τ'ανοίγουμε όταν προσευχόμαστε επιφανειακά κι αδέξια...

Θεέ μου, μάθε με να προσεύχομαι...

Έρχονται Χριστούγεννα, ψυχή μου, ακούς;

Παίρνω και βγάζω περίπατο την ψυχή μου

κάθε που αρχίζει να σκληραίνει το χαμόγελό της

Ω, πόσο εύκολοι είμαστε ώρες-ώρες στο να κρίνουμε τον διπλανό μας.

Ακόμη κι αν δεν μιλήσουμε αρνητικά κουνώντας το κεφάλι με αποδοκιμασία.

Ακόμη κι αν δεν το εκφράσουμε με λόγια...

Πιάνω τον εαυτό μου να θυμάται πόσες και πόσες φορές

έχω σκεφτεί έτσι για κάποιον...

Κριτής σκληρός και δυσώπητος.

Μα γιατί;

Γιατί;

Έρχονται Χριστούγεννα. 

Χριστούγεννα, ψυχή μου, ακούς;

Κι όλα μέλλει ν'αλλάξουν, η ιστορία ολόκληρη, ο κόσμος όλος.

Μα ο μέσα μου κόσμος; 

Εκεί, μέρα τη μέρα, σκέψη τη σκέψη, χτίζω ένα-ένα τα παράθυρά μου.

Τα παράθυρα της ψυχής μου στερούνται το φως. 

Τη θέα.

Και το χαμόγελο αρχίζει έτσι να σβήνει.

Γιατί, χωρίς φως, πώς ν'ανθίσει;

Θέλω αυτά τα Χριστούγεννα να γκρεμίσω τα τείχη που έχτισα.

Να αφήσω το φως της αθώας Αγάπης Του να σεργιανίσει μέσα μου.

Να πάρω την ψυχή μου έναν περίπατο.

Να νιώσω πως ο δίπλα μου είναι γέφυρα για τον παράδεισο,

όχι καράβι ενοχών και σκληρής κατάκρισης.

Έρχονται Χριστούγεννα.

Χριστούγεννα, ψυχή μου, ακούς;

Να σου πω κάτι από την καρδιά μου

Σάββατο σήμερα. Κι ήθελα να σου πω κάτι και σκεφτόμουν να στο γράψω τη Δευτέρα. Αλλά η αγάπη σου μ'έκανε να βιαστώ να στο γράψω σήμερα.

Ήθελα να σ'ευχαριστήσω για όλα τα mail, τα σχόλια, τις ευχές, τις αντιρρήσεις και τις προτροπές σου. Ήθελα να σου πω πόσο με συγκινείς κάθε φορά, φίλε/η, με το ενδιαφέρον σου. Πραγματικά έχω μείνει άναυδος μπροστά στο μεγαλείο της ψυχής σου και της αγάπης σου! 

Τι άλλο να πρωτοπώ δε ξέρω! Ποτέ μου δε φαντάστηκα πως θα τόσοι μα τόσοι πολλοί άνθρωποι θα εύχονταν για τη δικιά μου ψυχή. 

Νιώθω μια ασπίδα προστασίας πνευματικής να με προστατεύει, να με συντροφεύει σε κάθε μου βήμα. Αληθινά! (Όπως σου'χα γράψει π.χ. κι εδώ). Ένα πρωτόγνωρο άγγιγμα ψυχής. 

Μπορεί με τους πιο πολλούς να μη βρεθούμε ποτέ face to face, μα η αγάπη σου, άγνωστε καλέ μου φίλε/η, είναι αληθινή. Και τη νιώθω κάθε μέρα που μου ξημερώνει. Και χαμογελάω! Και είμαι ευτυχισμένος!

Για όλα αυτά,

σ'ευχαριστώ!

Αυτή την υπέρλογη τρέλα...

...Επειδή χάνεις τόσα πολλά! Δε ξέρεις τι χάνεις! Ειλικρινά...

Μου λες ότι δεν πίστευες ότι είμαι τόσο πολύ της εκκλησίας. Και σου είπα ότι δεν είναι αυτό το θέμα. Ο Χριστός είναι παρών. Το θέμα είναι να τον δεις εσύ(υγ.1)! Να τον αγγίξεις εσύ! Να τον βιώσεις, να τον αισθανθείς εσύ! Αυτό είναι το θέμα. Να αφήσεις στην άκρη όποιες προκαταλήψεις, εμμονές, ψεύτικες ιδέες έχεις ακούσει και να ξεκινήσεις απ'την αρχή. Να χτίσεις προσωπική σχέση με το Θεό. Εσύ και ο Θεός σου! 

Ο χριστιανός ο αληθινός ζει εκρηκτικά τη ζωή του. Την ελπίδα του, τη μετάνοια και τη καθημερινότητά του. Ζει εκρηκτικά, δυναμικά την αγάπη. Ξέρεις γιατί; Γιατί είναι ερωτικό πλάσμα. Ποιητικό πλάσμα. Ο χριστιανός δεν είναι ο ανέραστος κακομοίρης. Αλλά ένα πλάσμα γεμάτο δύναμη ψυχής που την αντλεί απ'την διαρκή προσπάθεια καθαρής σχέσης με το Θεό. Έχεις ακούσει τη φράση θείος έρως; Ε, αυτό ακριβώς είναι! Αυτή η φλόγα. Αυτό το "τρελό", υπέρλογο βίωμα...

Λόγια μπορείς να λες και να σου λέω... Αλλά το θέμα είναι ο καθένας μας προσωπικά να τα ζήσει! Να αναζητήσει. Να ψάξει. Να προσευχηθεί. Να κάνει αγώνα...

υγ1: ("έρχου και ίδε" που λέει στο ευαγγέλιο)
υγ2: πάτα στις λέξεις με το μπλε χρώμα

Ένα περιστατικό που με συγκίνησε πολύ

Χρειάστηκε να μεταβώ σε δυο απ'τις παλιές μου πόλεις για μερικές μέρες. Είχα σοβαρές υποχρεώσεις που δεν έπαιρναν αναβολή. Τηλεφώνησα σε μερικούς γνωστούς που ήξερα από παλιά για να τους πω ότι θα έρθω και έμεινα έκπληκτος! Τέτοια ανταπόκριση δεν την περίμενα!

Άλλοι μου πρότειναν να με φιλοξενήσουν, άλλοι να'ρθουν να με παραλάβουν απ'το αεροδρόμιο, άλλοι με κάλεσαν για δείπνο στο σπίτι τους, κλπ. Σας λέω έμεινα έκπληκτος! Άγγιγμα ψυχής που θα μείνει βαθιά χαραγμένο...

Τελικά η αγάπη φαίνεται στην πράξη. Όχι στα λόγια και στις θεωρίες. Η αγάπη πραγματώνεται μέσα στις μικρές, απλές, καθημερινές στιγμές της ζωής μας. Κι όταν γίνεσαι δέκτης τόσης αγάπης, είναι δυνατόν να μη συγκινηθείς; Είναι δυνατόν να μη πλημμυρίσει και η δικιά σου ψυχή από αγάπη;

Η αγάπη είναι το πιο όμορφο συναίσθημα σ'όλο τον κόσμο. Το πιο όμορφο...

Γιατί η καρδιά μου νιώθει τόσο άσχημα;

- Γιατί η καρδιά μου νιώθει τόσο άσχημα;

- Τι έπαθες;

- Αυτό ρωτάω...

- Νιώθει έτσι πράγματι η καρδιά σου;

- Όχι πάντα.

- Ε, μάλλον είναι οι φορές που όλοι νιώθουμε... Εκεί που νομίζουμε ότι όλα πάνε καλά και ότι περπατάμε στο κύμα μια χαρά, ολιγοπιστούμε και βουλιάζουμε. Αυτό το βούλιαγμα είναι η αδυναμία της καρδιάς μας να ακολουθήσει, οπότε βουλιάζει κ αυτή απ'τους λογισμούς της.

- Καλό...

- Ναι. Μου'το πε ένας καλός φίλος πριν λίγες μέρες.

- Ξέρεις κάτι, όμως; Βαρέθηκα τα κηρύγματα. Θέλω να νιώσω μέσα μου ότι όλα πάνε καλά.

- Και γω...Θέλω να νιώθω πως ό,τι και αν κάνω είμαι ασφαλής. 

- Ε, και πώς θα γίνει αυτό;

- Με προσευχή. "Μη σταματάς να προσεύχεσαι. Όπου κι αν είσαι".

- Και αυτό ο φίλος σου στο'πε;

- Άλλος φίλος. Αλλά ξέρεις κάτι; Όταν προσευχόμαστε ειλικρινά, νιώθουμε μια γαλήνη μετά. Νομίζω αυτή η γαλήνη είναι το άγγιγμα του Χριστού στην ψυχή μας. 

- Μακάρι.

- Μακάρι...

(από διάλογο δύο φίλων...)

Ψυχής άγγιγμα

Πάντα μου έκανε μεγάλη εντύπωση το θαύμα της γυναίκας με την αιμορραγία (κατά Μάρκον κεφ.5, στ.24-34)...

Ίσως φαίνεται κάτι το απλό, αλλά κρύβει τεράστια νοήματα και διδάγματα η κίνηση της γυναίκας εκείνης να αγγίξει το Χριστό. Ενώ -λέει το ευαγγέλιο- το πλήθος είχε περιτριγυρίσει τον Κύριο σε ασφυκτικό βαθμό (φαντάζομαι έχεις νιώσει και συ το αίσθημα αυτό), εκείνος γύρισε και είπε στους μαθητές του: Ποιος με άγγιξε; Και εκείνοι του λένε: εδώ γίνεται χαμός και συ ρωτάς ποιος σε άγγιξε;

Πόσο βαθύ το νόημα... Η γυναίκα με τη φρικτή εκείνη αρρώστια πλησίασε τον Κύριο και είχε την πίστη ότι μόνο με το άγγιγμα θα γίνει καλά. Τι λεπτή πίστη! Τι διακριτική και ταπεινή ελπίδα! Όλοι οι άλλοι φώναζαν -οχλαγωγία όνομα και πράμα- και σκούνταγαν και ορμούσαν άτσαλα, επιφανειακά, επιπόλαια προς το Χριστό... Εκείνη η αιμορροούσα γυναίκα απλά τον άγγιξε. Άγγιγμα ψυχής ήταν εκείνο το άγγιγμα. Η προσμονή της με αίσθηση ελπίδας που εκπήγαζε απ'την βαθιά της πίστη ήταν αρκετή για να γίνει το θαύμα....

Αυτό ίσως λέει ακόμα περισσότερα: πού γίνεται το θαύμα; Όχι στην επιφανειακή ζητιανιά της ψυχής. Όχι στη φασαρία και στο άγχος της άτσαλης απαίτησης. Το θαύμα προσελκύεται μόνο με πίστη, ταπείνωση, ελπίδα και ψυχική ησυχία. 

Τότε, αφήνεις ανοιχτή την πορτούλα της ψυχής και μπαίνει η θεϊκή γλύκα και δροσίζεται η ύπαρξή σου.  Άγγιγμα σημαίνει προσέγγιση. Άγγιγμα θεϊκό που προϋποθέτει άνοιγμα ψυχής...

υγ: Η φωτογραφία απεικονίζει τη θεραπεία της αιμορροούσης γυναίκας (από έκθεση του Ε.Βαρλάμη στο Βυζαντινό Μουσείο Θεσσαλονίκης)