Παίρνω και βγάζω περίπατο την ψυχή μου
κάθε που αρχίζει να σκληραίνει το χαμόγελό της
Ω, πόσο εύκολοι είμαστε ώρες-ώρες στο να κρίνουμε τον διπλανό μας.
Ακόμη κι αν δεν μιλήσουμε αρνητικά κουνώντας το κεφάλι με αποδοκιμασία.
Ακόμη κι αν δεν το εκφράσουμε με λόγια...
Πιάνω τον εαυτό μου να θυμάται πόσες και πόσες φορές
έχω σκεφτεί έτσι για κάποιον...
Κριτής σκληρός και δυσώπητος.
Μα γιατί;
Γιατί;
Έρχονται Χριστούγεννα.
Χριστούγεννα, ψυχή μου, ακούς;
Κι όλα μέλλει ν'αλλάξουν, η ιστορία ολόκληρη, ο κόσμος όλος.
Μα ο μέσα μου κόσμος;
Εκεί, μέρα τη μέρα, σκέψη τη σκέψη, χτίζω ένα-ένα τα παράθυρά μου.
Τα παράθυρα της ψυχής μου στερούνται το φως.
Τη θέα.
Και το χαμόγελο αρχίζει έτσι να σβήνει.
Γιατί, χωρίς φως, πώς ν'ανθίσει;
Θέλω αυτά τα Χριστούγεννα να γκρεμίσω τα τείχη που έχτισα.
Να αφήσω το φως της αθώας Αγάπης Του να σεργιανίσει μέσα μου.
Να πάρω την ψυχή μου έναν περίπατο.
Να νιώσω πως ο δίπλα μου είναι γέφυρα για τον παράδεισο,
όχι καράβι ενοχών και σκληρής κατάκρισης.
Έρχονται Χριστούγεννα.