Να τη φροντίζεις την καρδιά σου

Η καρδιά. Τι βάθος μπορεί να κρύβει! Τι εμπειρίες, τι βιώματα. Έχει περάσει τόσα και τόσα. Όμορφα, χαρούμενα γεγονότα, μα και δυστυχίες, λυπηρές στιγμές γεμάτες πόνο.

Νιώθω πως η καρδιά μας μπορεί να μοιάζει με το σπόρο ή με την πέτρα. 

Αν πάρεις έναν σπόρο και τον φυτέψεις στη γη, αν τον φροντίσεις, αν του ρίξεις νεράκι, θα βλαστήσει. Κι αν έρθει ο ήλιος, οι ζωογόνες του αχτίδες θα μεταμορφώσουν το βλαστάρι σε ένα πανέμορφο λουλούδι ή ένα δέντρο!

Μα, αν η καρδιά είναι σκοτεινή (χωρίς τον ήλιο της αγάπης Του), αν είναι γεμάτη πάθη, τότε σκληραίνει. Σφίγγεται και γίνεται σαν μια πέτρα. Και την πέτρα κι αν την φυτέψεις, ποτέ δε θα δεις το θαύμα του λουλουδιού.

Καλέ μου φίλε, να τη φροντίζεις την καρδιά σου. Μπορεί να ευωδιάζει Χάρη, αγάπη, φως! Ομορφιά κι αιωνιότητα! Μην κυνηγάς να διώξεις το σκοτάδι. Απλά, αφέσου στο γλυκό, ζεστό, ζωογόνο φως Του, όπως έλεγε κι ο άγιος Πορφύριος.

Να ταξιδεύει

Πάντα στο νου σου να'χεις

την Ιθάκη.

 Είναι κάτι γκρεμισμένοι ουρανοί που λες πως έλειψαν απ'τη ζωή σου. Είναι κάτι πλανήτες που λες πως θα'θελες να κατοικήσεις ακόμη κι αν ήσουν καράβι χωρίς νησιά. Κάτι λείπει, κάτι έρχεται, μα όλα σου θυμίζουν το μονοπάτι προς τον ουρανό. Κάπου στην άκρη της ανάσας σου αρχίζει να σχηματίζεται και πάλι εκείνο το -γεμάτο αστέρια- χέρι που έδειχνε ψηλά. Βγαίνεις στο μπαλκόνι. Κοιτάς το κόσμο να περπατάει, την κίνηση που πάντα δε χωρούσε στο πεντάγραμμο της καρδιάς σου.

  Είναι κάτι δέντρα που, ακόμη κι αν γεράσουν, δε σταματούνε τα ταξίδια. Ο γέρικος κορμός τους τα'χει αντέξει όλα. Αέρηδες και μανιασμένες καταιγίδες. Φωτιές και κρύα υπέμεινε. Τώρα πια οι ρίζες του γίνανε σκόνη. Μα το σκαρί επιμένει εκεί. Είναι που οι εμπειρίες το ατσάλωσαν. Του'δωσαν το χάδι της αλήθειας. Αφήνεται -να'το, εκεί- στο ιώδιο και στη σαγήνη της θάλασσας. Μένει εκεί να ταξιδεύει σε ακτές πιο μακρυά κι απ'του ορίζοντα την αυγή. Μέχρι να επιστρέψει αθόρυβα κι αόρατα πάλι πίσω στην αγκαλιά της μάνας γης. 

υγ: Το δίστιχο στην αρχή είναι απ'το πολύ γνωστό ποίημα του Καβάφη, "Ιθάκη".

Ένα αδέξιο 'ευχαριστώ'

Αυτή η φτωχή ανάρτηση είναι αφιερωμένη σ'εκείνα τα μαγευτικά μάτια που ο πόνος τα μεταμόρφωσε και τα'κανε να λάμψουν με μια υπερκόσμια ομορφιά.

Αυτή η φτωχή ανάρτηση είναι μια γλυκιά αγκαλιά γεμάτη δάκρυα κι ελπίδα σ'όλους εκείνους τους χτύπους απ'τις καρδιές που δε γνωρίζουν αν θα συνεχίσουν να τραγουδούν στις γήινες ηλιαχτίδες του επόμενου πρωινού.

Αυτή η φτωχή ανάρτηση είναι κάτι το απροσδιόριστα ελάχιστο μπροστά στην πιο αληθινή υπέρβαση της ζωής. Που μπορεί και βιώνεται μέσα στην απόλυτη απλότητα.

Είναι πορεία αστερισμών σ'εκείνα τα εκφραστικά μάτια που περπατούν στους άγνωστους χάρτες του νυχτερινού ουρανού. Που μ'ένα μόνο χαμόγελο, με μια μονάχα προσευχή απογειώνονται και πλέουν ανάμεσα στους γαλαξίες.

Σας γνώρισα. Σας αγάπησα. Σας ζω στο ευλογημένο τώρα. Σας αγαπώ. Σας ευχαριστώ που μπορείτε και δίνετε νόημα στις στιγμές μου. Στις λέξεις που αδέξια έβγαιναν απ'τα χείλη μου ή που ποτέ μου δεν τόλμησα να με λόγια να εκφράσω.

Η δικιά σας ανηφοριά φωτίζει τόσο ιλαρά τις δικές μου ανάσες. Ο δικός σας γλυκός θησαυρός γεμίζει λουλούδια τις ερημιές της καρδιάς μου.

Η δικιά σας ιστορία θα μένει για πάντα μέσα μου. Να ομορφαίνει τις μέρες μου μυστικά. Να φωτίζει τις νύχτες μου. Αόρατα, υπαρκτά, αιώνια. 

Είμαστε πια όλοι μαζί. Ενωμένοι. Αδέρφια μου γλυκά. Σας αγαπώ τόσο πολύ.

Σε σένα που είσαι έτοιμος να σαλπάρεις

Ναι. Μάλλον αυτό είναι. Ποιο; Το να δίνεσαι στη ζωή χωρίς να σε νοιάζει για το αύριο. Μήπως τελικά αυτό είναι ζωή; Το να αγωνίζεσαι στρέφοντας τη δύναμή σου, την ενεργητικότητά σου στο στόχο που επιλέγεις; Κάθε χτύπος και μια ακόμη προσπάθεια. Ε; Τι λες; 

Ανεβαίνεις στο καράβι της ζωής σου και καλά-καλά δε ξέρεις πώς να φύγεις απ'το λιμάνι. Και, δίχως να το αντιληφθείς, ήδη βρίσκεσαι μεσοπέλαγα. Ο ήλιος να λάμπει από πάνω σου στο ουράνιο στερέωμα και ο ορίζοντας να'ναι ανοιχτός. Και κάπου στην πορεία να αισθάνεται το σώμα σου και η ψυχή σου αυτό το μπατάρισμα: πότε δεξιά πότε αριστερά. Την κίνηση των κυμάτων από κάτω σου. Ίσως να'ναι έτσι τελικά... Ίσως...

Και η μετάβαση αυτή απ'το λιμάνι στο πέλαγος σε μεταμορφώνει άθελά σου. Κρύβοντας την αμφισημία απ'τα μάτια σου, σου φανερώνει μονάχα τα αποτελέσματα: τα κύματα, τον πρίμο αέρα, τον ήλιο, την μυρωδιά της αλμύρας που ριζώνει σιγά-σιγά στα σωθικά σου. Κι εσύ αναρωτιέσαι: "Μα γιατί; Μα πώς; Πότε";

Μα προτού προλάβεις να κατονομάσεις τα νέα σου βιώματα, έρχονται καινούρια. Έρχονται τα πρώτα μελτέμια και μετά οι αντάρες. Η διφορούμενη όψη και το άρρητο της θάλασσας σε βγάζει απ'τους μονολόγους σου: συγκλονισμένος παλεύεις πλέον με τα μεγάλα κύματα. Πρέπει να παλέψεις. Γιατί αλλιώς... 

Και αφού βραχείς, αφού μουσκέψεις, αφού ζήσεις μικρούς και μεγάλους κατακλυσμούς, έρχεται σαν αγαπημένος επισκέπτης και η νηνεμία. Βλέπεις και τις πρώτες κουκκίδες στεριάς. Και μεγαλώνουν οι κουκκίδες .. Και γίνονται εικόνες. Και γίνονται λιμάνια. Γίνονται σταθμοί που γαληνεύεις. Και η αλμύρα που κατάπιες γίνεται ένα μικρό σύμπαν μέσα σου. Ένα μικρό, αόρατο σύμπαν μέσα στην ορατότητα του σύμπαντος.

Ξεκουράστηκες. Και ξανοίγεσαι ξανά στο πέλαγος της ζωής. Ξανά φουρτούνες. Ξανά αέρηδες. Και πάλι τρικυμίες και νηνεμία. Και λύπες και χαρές. Περιπλάνηση νοητή στην ενδοχώρα σου και στα δώματα των ψυχών των γύρω σου. Των συνανθρώπων και συνοιδοιπόρων σου. Συνεκδοχικά. Ανυπέρβλητη αλληλοπεριχώρηση και σύγκλιση μεταλλασσόμενη...

Και ξέρεις κάτι ακόμα; Μέσα απ'τα ανεπανάληπτα ταξίδια σου αυτά αντιλαμβάνεσαι πως σίγουρα δεν έμεινες ίδιος. Δεν είσαι εκείνο το παιδί που κοιτούσε τις βάρκες και τις ψαρόβαρκες απ'το λιμάνι. Ο αγώνας αυτός, το ταξίδι, σε άλλαξαν. Πάντα αλλάζεις. Αν ταπεινά αγωνιστείς, τότε μειώνεται ο εγωισμός. Τότε οι εμπειρίες σού ζωγραφίζουν φωτεινά το πρόσωπο. Χαϊδεύουν τη ματιά σου αόρατα και στοργικά και σου χαρίζουν μια ενδελέχεια μοναδική και συνεχιζόμενη.

Κοιτάζεις, λοιπόν, τον ουρανό και γνωρίζεις βαθιά μέσα σου τι καιρό θα κάνει. Τρέχει το έμπειρο -πλέον- βλέμμα σου στην μαγεμένη άκρη του ορίζοντα και αισθάνεται η καρδιά σου το τι θ'ακολουθήσει. 

Αυτή είναι η ζωή. Αυτό είναι το περιπετειώδες του ταξιδιού. Μόνο τότε περνάς με δέος στην ουσία των πραγμάτων. Μονάχα μ'αυτό τον τρόπο οι κανόνες γίνονται βιώματα και οι ιδέες μεταμορφώνονται σε σχήματα και χρώματα και ανάσες.

Και οι ανάσες σου δείχνουν ότι ζεις. Ξέρεις πλέον ότι ζεις...
Καλημέρα.

υγ: Η δεύτερη φωτογραφία είναι απ'το blog του Μικρού Πρίγκηπα

Απάντηση σε mail φίλου

Πριν 2 μέρες έλαβα mail φίλου αναγνώστη της αόρατης γωνιάς. Μου επισύναψε ένα link που είχε ως θέμα ένα γεγονός που συνέβη σε κάποια εκκλησία: άλλοι λένε ότι έγινε θαύμα και άλλοι όχι. Ο φίλος έγραψε και ζήτησε τη γνώμη μου. Όσο διάβαζα, όμως, το link τόσο σκεφτόμουν:

στ'αλήθεια έχει τόσο μεγάλη σημασία το αν είναι θαύμα ή όχι το συγκεκριμένο περιστατικό;

Και επικουρικά: το γεγονός αυτό μας βοηθάει στη σχέση μας με το Χριστό;

Με το που άρχισα να μελετώ το περιστατικό, θυμήθηκα και απόσπασμα ομιλίας του π.Ανδρέα Κονάνου που ανέφερε ένα παρόμοιο γεγονός με μια εικόνα που δάκρυζε. Έλεγε περίπου ο πατήρ: 

Πήγαινε ο π.Παϊσιος με το λεωφορείο κάπου και σε κάποια απ'τις στάσεις κατέβαινε πολύς, πάρα πολύς κόσμος για να δει την εικόνα που δάκρυζε. 

Μια ηλικιωμένη κυρία που καθόταν δίπλα στο γέροντα, γυρίζει τότε και, με ύφος, του λέει: "Εσύ, πάτερ, δε θα κατεβείς να δεις την εικόνα που δακρύζει"; Και ο γέροντας της απάντησε όχι. Οπότε εκείνη, παρεξηγημένη, άρχισε να του λέει διάφορα. Έτσι, ο γέροντας της είπε κατόπιν πως δεν είχε ανάγκη να δει θαύμα για να πιστέψει.

Αυτό ήταν το πρώτο που θυμήθηκα. Αλλά μπήκα και σε κάποιες άλλες σκέψεις προβληματιζόμενος θετικά: Άραγε, αυτός που πιστεύει έχει ανάγκη να βλέπει συνεχώς εξωτερικά θαύματα; Ο Χριστός δεν είπε "μακάριοι εκείνοι που δεν είδαν και πιστεύουν"; Άρα, ίσως το θέμα βρίσκεται αλλού: στην ελευθερία μας την απόλυτη. Και στην ειλικρίνεια της σχέσης μας μ'Εκείνον. Όσο Τον ζητούμε ελεύθερα, έμπονα και πραγματικά τόσο θα βρισκόμαστε σε τροχιά σύναψης σχέσης μαζί Του.

Φίλε, 

ο Χριστός μας είναι κάτι που βιώνεται, που "ζήται" (όπως έλεγε ο γέρ. Πορφύριος). Θα'θελα να'χα κι εγώ λίγη πίστη για να μπορούσα να πω ότι ο αληθινός χριστιανός, ο γνήσιος, μυστικός αναζητητής της Χάριτος δεν επηρεάζεται από τέτοια περιστατικά. Όχι γιατί δεν πιστεύει στα θαύματα, αλλά διότι τη βεβαίωση της πίστης τη νιώθει μέσα του. Σαν βράχο ακλόνητο, σαν οικοδόμημα αγέρωχο, πανέμορφο και στέρεο. "Πίστη σημαίνει σιγουριά γι'αυτά που ελπίζουμε και βεβαιότητα γι'αυτά που δε βλέπουμε" διάβαζα χτες το πρωί στην προς Εβραίους επιστολή.

Τώρα για όσους δεν πιστεύουν στα θαύματα είναι ξεκάθαρο το ό,τι και, θαύμα να δουν, δε θα πιστέψουν (εκτός κι αν το επιτρέψει ο Θεός), διότι η καρδιά τους είναι κλειστή κι αμπαρωμένη με πόρτες κι αλυσίδες που δε σπάζουν εύκολα... Ο πλούσιος (στην παραβολή του πλούσιου και του Λαζάρου) παρακαλεί τον Αβραάμ να στείλει έναν απ'τους νεκρούς να μιλήσει στ'αδέρφια του (τα εν ζωή) για να τα πείσει ότι τελικά υπάρχει κόλαση και παράδεισος και να τους πει ν'αλλάξουν ζωή. Μα ο Αβραάμ του απαντά πως δεν πρόκειται ν'αλλάξουν.

Θυμήσου και την άπειρη αγάπη του Χριστού και τα θαύματα που έκανε μπροστά στα μάτια των Φαρισαίων κι εκείνοι, πορρωμένοι, όχι μόνο δε πίστευαν, αλλά οι καρδιές τους σκληρύνονταν όλο και πιο πολύ...

Για να μη σε κουράσω περισσότερο, κλείνω λέγοντας:

είτε έγινε θαύμα είτε όχι, εσύ κράτα ό,τι νομίζεις πως μπορεί να σε βοηθήσει στο να θεμελιώσεις ουσιαστική σχέση μαζί Του. Μυστικά, συνεχόμενα και με τρόπο μεταρρυθμιστικό, αναζωογονητικό και αγωνιστικό.

Η αγάπη Του είναι παντού! Μακάρι ν'ανοίγουν οι ψυχές μας ώστε να βλέπουμε την κρυμμένη ομορφιά στο καθετί!

Εύχομαι οι πολυλογίες μου να βοήθησαν έστω και στο ελάχιστο. Καλή δύναμη. Να εύχεσαι.

Καλημέρα.

υγ: Ευχαριστώ για άλλη μια φορά για όλα τα σχόλια, τις φωτογραφίες και τα mail που μου στέλνετε. Ειλικρινά...