Ο πόνος και ο θάνατος δεν έχουν τον τελευταίο λόγο!

Χριστός Ανέστη, αδέρφια!!

Σας αφήνω το παρακάτω κείμενο του π.Χαράλαμπου Παπαδόπουλου (π.Λιβύου).

Ο κόσμος βλέπει έναν άνθρωπο

να ελπίζει και να πιστεύει στο Χριστό

και τον παρεξηγεί.

Νομίζει ότι δεν καταλαβαίνει.

Τον περνάει για ανόητο.

Ότι ζει αλλού.

Ότι κρύβεται πίσω από μεγάλα λόγια.

Δεν είναι όμως έτσι.

Ο Χριστιανός δεν χαίρεται γιατί όλα του πήγαν καλά.

Ούτε γιατί έχει λύσει όλα τα προβλήματα του.

Χαίρεται γιατί εμπιστεύεται τον Χριστό.

Ο Χριστιανός δεν αγνοεί το σκοτάδι. Το έχει δει.

Το έχει περπατήσει.

Το έχει νιώσει να τον σκεπάζει.

Ξέρει καλά τι θα πει κόλαση γι αυτό ποθεί το παράδεισο.

Έχει γευτεί την ελπίδα που γεννιέται στις στάχτες.

Την πίστη που ανθίζει στην σαπίλα.

Γνωρίζει καλά, ότι ποτέ δεν άπλωσε το χέρι του στο Χριστό

κι Εκείνος δεν του το κράτησε σφικτά.

Ο θάνατος και το μνήμα μπορεί να έκλεισε για λίγο τον Χριστό,

αλλά δεν μπόρεσε να Τον κρατήσει μέσα του για πάντα.

Ο πόνος και ο θάνατος δεν έχουν τον τελευταίο λόγο.

Ο τελευταίος λόγος ανήκει στο Θεό.

Κι όταν ο Θεός μιλάει γίνονται πάντα εκπλήξεις και ανατροπές.

Από εκεί γεννιέται η χαρά.

-π. Λίβυος-

Τι συμβαίνει όταν ο άνθρωπος πεθαίνει

 

Όταν ο άνθρωπος πεθάνει,

έρχεται ο Αρχάγγελος Μιχαήλ με εντολή του Χριστού και «βγάζει» την ψυχή του ανθρώπου (βγαίνει από το στόμα), ενώ ο φύλακας άγγελος παραμένει τιμής ένεκεν, δίπλα στο νεκρό σώμα μέχρι να ταφεί. 

 

Είναι υπερτάτη τιμή για εμάς τους Ορθοδόξους, ο Χριστός να έχει ορίσει, τον αρχηγό των αγγέλων, τον αρχάγγελο Μιχαήλ, να παίρνει την ψυχή μας.

Αυτό ισχύει μόνο για τους Ορθοδόξους!

 

Ο Αρχάγγελος Μιχαήλ παραδίδει την ψυχή στα χέρια άλλων αγγέλων, που την παραλαμβάνουν και αναχωρούν για τον τελωνισμό. Τρεις μέρες τελωνίζεται η ψυχή. Δεν τελωνίζονται όλοι. Οι εξομολογημένοι περνούν τα τελώνια σφήνα, με το εξπρές! Τελωνίζονται, όσοι έχουν ανεξομολόγητες αμαρτίες. 

 

Αν υπάρχει κάποιο ανεξομολόγητο αμάρτημα, κάτω του θανασίμου αμαρτήματος, ζυγίζεται με τα καλά έργα, υπερνικούν τα καλά και προχωράει στο επόμενο τελώνιο, έως ότου φτάσει στο Χριστό μας. Εάν όμως κάποια ψυχή, σε κάποιο τελώνιο έχει κάποιο θανάσιμο αμάρτημα ανεξομολόγητο, επί τόπου γκρεμίζεται και κολάζεται...

 

Οι άνθρωποι κολάζονται κυρίως στο τελώνιο:

α) της μαγείας-σατανισμού και

β) της σαρκικής ανηθικότητας (πορνεία).

 

Όταν παρέλθει το τριήμερο και η ψυχή περάσει τα τελώνια, οδηγείται από τον άγγελο στην ανθρωπότητα του Χριστού, γιατί η Θεότητά Του δεν φαίνεται. Βλέπει η ψυχή το Χριστό, που έχει τη μορφή, όπως Τον βλέπουμε στις εικόνες μας. Δεν έχει ο Χριστός άλλη μορφή. Ως γνωστόν, την τρίτη μέρα, η Εκκλησία ως φιλόστοργη Μητέρα, προσκομίζει τα κόλλυβα της τρίτης μέρας. Τα τριήμερα αυτά κόλλυβα παρίστανται ενώπιον του Κυρίου, όταν η ψυχή προσκυνάει το Χριστό. Το κάθε σπυράκι - σιταράκι από τα κόλλυβα, είναι προσευχές αυτών, που δέονται εξ ονόματος της ψυχής αυτής! Εφόσον η ψυχή προσκυνήσει το Χριστό, ο Χριστός την ευλογεί, χωρίς να πει απολύτως τίποτα. 

 

Ο Θεός δεν αποφαίνεται, αλλά η ψυχή διαισθητικά ξέρει, ότι επειδή πέρασε τα τελώνια είναι σεσωσμένη, αλλά περιμένει την επικύρωση της σωτηρίας της! Στη συνέχεια παίρνει ο φύλακας άγγελος την ψυχή και σε χρόνο μηδέν την πάει πάλι στη γη! Την πάει στα μέρη όπου γεννήθηκε, μεγάλωσε, κάνοντάς την περιήγηση όλη τη ζωή της. 

 

Θα θυμηθεί η ψυχή λεπτομέρειες, που τα είχε λησμονήσει παντελώς και τα καλά και τα κακά έργα της και όλες τις αμαρτίες που έκανε (εξομολογημένες και μη). Τότε η ψυχή διαπιστώνει εμπειρικά, ότι ο Χριστός είναι πανταχού παρών και γνωρίζει τα πάντα! Το δρομολόγιο αυτό της παραμονής της ψυχής επί της γης, διαρκεί από την τρίτη μέρα έως την ενάτη μέρα.

 

Την ενάτη μέρα παίρνει ο άγγελος την ψυχή και την παρουσιάζει πάλι στο Χριστό για να Τον προσκυνήσει και βάζουμε τώρα τα κόλλυβα της ενάτης μέρας, με τα οποία η Εκκλησία και οι πιστοί δέονται υπέρ ελέους της ψυχής αυτής. Ο Χριστός ευλογεί την ψυχή, αλλά δεν αποφαίνεται. Από την ενάτη μέρα και μετά αρχίζει το μεγαλύτερο μέρος των εκπλήξεων... Παίρνει ο φύλακας άγγελος την ψυχή και την οδηγεί στον παράδεισο. Η ψυχή θα δει τον παράδεισο, από την ένατη έως την 24 μέρα. Δεν θα μπορέσει όμως με κανέναν να συνομιλήσει και θα είναι σαν να βλέπουμε κάποια πρόσωπα τα οποία θα χωρίζονται από εμάς, από ένα αδιαπέραστο διαφανές τζάμι. Η ψυχή μόνο θα βλέπει, αλλά δεν θα μπορεί να επικοινωνεί και ούτε να ακούει το τι συμβαίνει στον παράδεισο.

 

Την 25η μέρα παίρνει ο άγγελος την ψυχή και την πάει στον άδη και ισχύει το ίδιο και εκεί. Υπάρχει δηλαδή ένα αδιαπέραστο διαφανές τζαμί και βλέπει μόνο, χωρίς να επικοινωνεί. Το λυπηρό θα είναι, όταν η ψυχή δει εκεί, κάποια αγαπημένα πρόσωπά της. Εκεί στον άδη, μόνο την αφάνεια (ο πάτος της κολάσεως) δεν θα μπορεί κανείς να δει.

 

Και την 40η μέρα, (αρχίζουμε να μετράμε σαν πρώτη μέρα, την ημέρα της κοιμήσεως) βάζει πάλι μετάνοια η ψυχή στο Χριστό και ο Χριστός αποφαίνεται, για το που θα πάει η ψυχή, εις πάντας των αιώνων. 

 

Γι΄αυτό και η Εκκλησία βάζει τα κόλλυβα της σαρακοστής μέρας, τα οποία είναι και τα πιο σημαντικά... Με αυτόν τον τρόπο, η ψυχή θα έχει την εμπειρία όλου του νοητού κόσμου και θα βεβαιωθεί, ότι όντως όλα υπάρχουν και τίποτα δεν είναι παραμύθι....

 

απομαγνητοφώνηση από ομιλία του +γέροντα Εφραίμ της Σκήτης του Αγίου Ανδρέα 

(ο Θεός να τον αναπαύει!)

Άμα αγαπάεις

 (...) Αυτή είναι η θρησκεία μας. Εκεί πρέπει να πάμε. Ο Χριστός είναι ο Παράδεισος, παιδιά μου. Τι είναι ο Παράδεισος; Ο Χριστός είναι. Από δω αρχίζει ο Παράδεισος. Είναι ακριβώς το ίδιο. Όσοι ζουν εδώ στη γη τον Χριστό, ζουν τον Παράδεισο.

(...) Άμα αγαπάεις, ζεις στην Ομόνοια και δεν ξέρεις ότι βρίσκεσαι στην Ομόνοια. Ούτε αυτοκίνητα βλέπεις ούτε κόσμο βλέπεις ούτε τίποτα. Είσαι μέσα σου με το πρόσωπο που αγαπάεις. Το ζεις, το ευχαριστιέσαι, σε εμπνέει. Δεν είναι αληθινά αυτά; Σκεφθείτε αυτό το πρόσωπο που αγαπάτε να είναι ο Χριστός. Ο Χριστός στον νου σου, ο Χριστός στην καρδιά σου, ο Χριστός σε όλο σου το είναι, ο Χριστός παντού.

άγιος Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης

(Απ'το υπέροχο βιβλίο "Βίος και Λόγοι του γέροντος Πορφυρίου του Καυσοκαλυβίτου", εκδ. Χρυσοπηγής, Χανιά Κρήτης)

 

Σου αξίζει η χαρά

Σώσον με, σώσον με, η τον Σωτήρα τέξασα. 

Ίδε την θλίψιν μου Αγνή, 

ην η πληθύς των αμετρήτων μου κακών, 

εμποιεί καθ'ημέραν, τη αθλία μου ψυχή, 

εξ απογνώσεως.

Καλημέρα.

Να θυμάσαι πως για τον Θεό είσαι ξεχωριστός, ξεχωριστή. Ο καθένας μας είναι. Σου αξίζει η χαρά. Σου αξίζει να ζεις. Γι'αυτό έπλασε τον Παράδεισο ο Θεός μας. Και ξέρεις ποιο είναι το τέλειο; Ότι μπορούμε από τώρα, από αυτή εδώ την σύντομη παρουσία μας στη γη, να ζούμε εν Παραδείσω. Μην περιμένεις άλλο. Αγκάλιασε τα μυστήριά Του για να ζεις κι εσύ. Σε περιμένει. Όλους μας περιμένει.
__________________________________________

υγ: Το πεντάστιχο στην αρχή είναι τροπάριο για την Παναγία από τον σημερινό Όρθρο.

είναι Παράδεισος!

Όσοι όμως επιθυμούν τη δόξα, μοιάζουν με γυμνό που ψάχνει

να βρει κουρέλι ή οτιδήποτε άλλο για να σκεπάσει τη γύμνια του.

Έτσι και αυτός που είναι γυμνός από αρετές,

ζητά τη δόξα των ανθρώπων.

Ανοίγω τα μάτια μου σε μια νέα μέρα. Πόσες υποχρεώσεις αμέσως κατακλύζουν το μυαλό μου (αρχίζει να δουλεύει πυρετωδώς), την καρδιά μου (αρχίζει να χτυπά γρήγορα). Μα γιατί; Γιατί; Κάτι ξέχασα. Κάτι αληθινό. Ξέχασα Αυτόν. Ξέχασα τον Θεό μου. 

Πόσο πιο όμορφα ξεκινά η μέρα μου όταν η πρώτη μου ανάγκη, η πρώτη μου σκέψη είναι ο Πατέρας μου ο ουράνιος. Με το που σκεφτώ πως όλα έχουν αναφορά σ'Εκείνον, τότε ασυναίσθητα γεμίζει ελπίδα όλη μου η ύπαρξη. Ηρεμώ. Ξέρω ότι η αγκαλιά Του χωράει και μένα.

Προσπαθώ μέσα στη μέρα. Κάποτε όχι και τόσο πολύ. Κάποτε τα πάθη μου με αιχμαλωτίζουν. Μα ξαναρχίζω με τη βοήθειά Του. Ταπείνωση... Τι σπουδαία αρετή... Όσοι άνθρωποι απογυμνώθηκαν από τα κουρέλια των παθών, δοξάστηκαν στον ουρανό για πάντα. Έγιναν άγιοι. Κοσμική δόξα, πλούτη, ηδονές... Όλα είναι φθαρτά, ατελή, παιδιά του ερέβους.

Θεέ μου, ξέρω ότι με έπλασες κατ'εικόνα και καθ'ομοίωσή Σου. Βοήθησέ με να προσπαθώ. Κάθε μέρα. Κάθε στιγμή. Η -από τώρα- ζωή μαζί Σου είναι Παράδεισος!

Για όλα αυτά που ίσως ποτέ δε θα μάθουμε

Ένα εξαιρετικό άρθρο του π.Παύλου Παπαδόπουλου (που το αλίευσα απ'το fb) για την κρυφή προσπάθεια και τον αγώνα προς την αγιότητα και τη θέωση. Ένα κείμενο που φωτίζει την αληθινή αξία του μυστικού αγώνα. Του αθέατου... Και που δείχνει πως η αγιότητα δεν είναι κάτι τελικά πολύ απόμακρο απ'τη δική μας προσπάθεια. 

Τιμούμε τους αγίους μας γι’ αυτά που ξέρουμε για την ζωή τους. Τελικά όμως εάν το σκεφτούμε λίγο, θα διαπιστώσουμε ότι κυρίως τιμούμε τους αγίους γι’αυτά που δεν γνωρίζουμε και δεν θα μάθουμε ποτέ γι’αυτούς.

------------------

Για τις αποτυχίες τους, για τις πτώσεις τους, για τις μάχες τους, για την μετάνοιά τους, για τον σταυρό τους που κρύβανε καλά μέσα στην καρδιά τους.

------------------

Οι άγιοι πάλευαν με τον Θεό, όχι με την αρετή τους. 

Μένουμε δυστυχώς σ’αυτά που ξέρουμε γι’αυτούς. Μένουμε στους σοφούς τους λόγους, στα θαύματά τους, στην αγιότητά τους προσπερνώντας τον Άδη που βίωναν για χρόνια καρτερικά με μόνη ελπίδα τους τον Θεό.

------------------

Οι άγιοι είναι παραδείγματα ζωής για όλους, όχι επειδή κατάφεραν να νικήσουν την αμαρτία αλλά διότι ενώ αμάρτησαν δεν απελπίστηκαν. Οι άγιοι είναι παραδείγματα ζωής για όλους όχι επειδή ζήσανε ηθικά, αλλά διότι ζήσανε με μετάνοια και ταπείνωση.

------------------

Νομίζουμε πολλές φορές ότι άγιος είναι ο κατα πάντα τέλειος άνθρωπος· αυτός που δεν έσφαλε ποτέ του, που δεν έκανε κάποιο λάθος, που δεν πίκρανε ποτέ του κάποιον άλλο, που δεν αστόχησε, που δεν απίστησε, που δεν απόκαμε. Αυτό όμως είναι ψέμα. Άγιος είναι αυτός που την ατέλειά του, την αμαρτία του, την απιστία του την έκανε ταπείνωση και μετάνοια.

------------------

Καθώς διαβάζεις λοιπόν τα συναξάρια των Αγίων, μην μείνεις σ’αυτά που διαβάζεις· αφουγκράσου κι αυτά που δεν έχουνε γραφτεί. Γιατί αυτά που βίωσαν και πράξανε οι άγιοι κρυφίως, τα άγνωστα, τα άγραφα, είναι τελικά που τους κατέστησαν θαυματουργούς, οσίους, μάρτυρες, αγίους.

------------------

Γι’αυτό και γενικότερα μην μένεις σ’αυτά που βλέπεις και μαθαίνεις για τους άλλους. Γιατί δεν γνωρίζεις τα κρύφια των καρδιών τους. Δεν γνωρίζεις τις μάχες τους, την μετάνοιά τους ή την υποκρισία τους (από την άλλη μεριά).

------------------

Τα φαινόμενα απατούν. Πολλές φορές παράδεισοι είναι κρυμμένοι σε σώματα κολασμένα και ζωές σακατεμένες· αλλά και κολασμένες ψυχές κρύβονται αρκετές φορές πίσω από ηθικές και “χριστιανικές” ζωές.

Τα σύνορα τ'ουρανού

Νιώθω πως ο ουρανός είναι μια σταυρωμένη, υπαρκτή πραγματικότητα που ξεκινά από εδώ, απ'τη γη. Δες και τους αγίους. Νομίζουμε πως ήταν εξωτικά πλάσματα, άλλης πραγματικότητας. Άλλη "πάστα" ανθρώπων, κάτι εντελώς ξένο από εμάς τους υπόλοιπους. 

Μα κι αυτοί ήταν πλασμένοι από χώμα, όπως εμείς. Είχαν δυσκολίες, εμπόδια, αγωνίες, πάθη. Όπως εμείς. Πονούσαν, γελούσαν, έκλαιγαν και χαίρονταν όπως κι εμείς.

Τους αγίους τους σκεφτόμαστε σαν δέντρα κατάκαρπα, γεμάτα ζωή και πρασινάδες. Μα για να γίνουν έτσι πέρασαν από φριχτούς χειμώνες, από πάγους, καταιγίδες και με γυμνά κλαδιά.

Η αγιότητα, ο Παράδεισος, η Χάρη του Θεού δεν είναι βιώματα μόνο για κάποιους. Δεν είναι προνόμιο μόνο κάποιας μερίδας εκλεκτών. Είναι δώρο του Θεού για όλους μας. Πιο πολύ για εκείνους τους ανθρώπους που πονούν. Που νιώθουν μοναξιά. Που δε ξέρουν προς τα πού να πάνε.

Είναι δώρο της Σταυρωμένης Αγάπης του Θεού για όλους εμάς. Που πέθανε για να πάρουμε εμείς εκείνη την πνοή της Ανάστασης. Το αίμα Του στο Σταυρό έγινε ανάσα ζωής. Είναι μέσα στο θεϊκό ποτήρι που μπορούμε να μετάσχουμε αν Τον κοινωνήσουμε. Αν του πούμε "με ξέρεις, Θεέ μου. Έλα στη ζωή μου και δώσε μου ζωή".

Μήπως τελικά ο ουρανός ξεκινά από αυτή τη γη; Από αυτή τη στιγμή; Πού βρίσκονται τα σύνορά του;

Ένα βήμα μένει

...Μια ζωή γεμάτη απαγορεύσεις. Να μην κάνεις λάθη, να μην προχωράς χωρίς να διπλοσκεφτείς τις συνέπειες. Να μην γελάς δυνατά. 

Και περιμένεις στο σταθμό των τραίνων.

Να μην κερδίζεις. Να μη χάνεις. Να μην κοιμάσαι. Να μη ζεις. Να μη σε δουν να κλαις. Να φαίνεσαι πάντα δυνατός. Ποτέ. Ποτέ.

Και περιμένεις στο σταθμό των τραίνων.

Να μη χάνεις χρόνο ακούγοντας τον άνεμο. Να μην ακούς τη θάλασσα. Έχεις δουλειά. Έχεις τρέξιμο. Έχεις τόσα να κάνεις. Τι θα πει ο κόσμος.

Μα, μια φωνούλα μέσα σου, σού ψιθυρίζει: Μήπως σπατάλησες τη ζωή σου πριν καν το αντιληφθείς;

Το τραίνο πλησιάζει. Αισθάνεσαι τον όγκο του να τραντάζει την προβλήτα που περιμένεις. Η φωτιά μέσα σου δυνατή. Η ελπίδα θέλει να πετάξει. Ανοίγει το πορτάκι απ'το κλουβί, απ'τη φυλακή της καρδιάς σου. Σφίγγεις στα χέρια τη βαλίτσα. Όχι, δεν είσαι μόνος σου. Μένει ένα βήμα για να ξεκινήσεις. 

Ώρες μετά, κοιτάζεις απ'το μεγάλο παράθυρο του τραίνου. Εύχεσαι. Αφήνεσαι στο ρυθμό απ'τις ράγες του. Ίσως, ο Παράδεισος είναι το πιο θαυμάσιο ταξίδι για όσους δεν έπαψαν να ονειρεύονται.

Βιωμένη αίσθηση

Πολλές φορές ο πόθος μας για το Χριστό είναι εγκλωβισμένος σε 'υπακοές' ψυχολογικού τύπου, για να νιώθουμε θρησκευτική εξάρτηση για το μελλοντικό παράδεισο. Αλλά ο παράδεισος, αν δεν είναι ζωντανή αίσθηση της Αναστάσεως του Χριστού, είναι ένας ψευδής παράδεισος.

π.Βαρνάβας Γιάγκου (απ'το βιβλίο του "Αμαρτωλών Εκκλησία")

υγ: Καλό μήνα, αδέρφια. Με δημιουργικότητα, ελπίδα, υπομονή καλή κι ό,τι άλλο όμορφο.
υγ2: Τα λαμβάνω τα μηνύματά σας. Σας ευχαριστώ από καρδιάς!

Μια χούφτα όνειρα

... Στην αρχή θα δυσκολευτείς πολύ...

Μα δε θα τα παρατήσεις... 

Τα όνειρα που είχες σε κρατούν ζωντανό...

Θα βουτήξεις σε πέλαγα βαθιά....  

Σε ωκεανούς απέραντους...

Θα σταθείς στο πιο ψηλό κατάρτι του καραβιού σου. 

Αρκετά ωριμότερος....

....

Θα δοκιμάσεις να δαμάσεις τους ταξιδευτές ανέμους...

Τα μπράτσα σου θα σφίξουν τα σκοινιά.

Μα σαν σε πάρουν τα χρόνια 

κι η αρμύρα ζωγραφίσει τα γκρίζα σου μαλλιά,

τότε μόνο θα καταλάβεις,

θα το νιώσεις

πως οι άνεμοι είναι φίλοι σου. 

Είναι δρόμοι.

Είναι μονοπάτια.

Για κάτι το πρωτόγνωρο. 

Για κάτι που ούτε καν το είχες ονειρευτεί...

Έστω κι αν πόνεσες. Πολύ...

.....

Τώρα φτάνεις στο λιμάνι...

Αποβιβάζεσαι ανακουφισμένος. 

Με γδαρμένες βαλίτσες 

και μάτια νοτισμένα από στιγμές αληθινές.

.....

Σκύβεις και γεμίζεις τη χουφτα σου χώμα. Γη.

Δακρύζεις μυστικά.

Και τότε μονάχα αντιλαμβάνεσαι 

πως η αλμύρα των δακρύων σου

έχει κάτι απ'την αλμυρή, 

αόρατη δύναμη της θάλασσας.

Είσαι και συ μονάκριβο κομμάτι 

αυτής της ίδιας της ζωής.

.....

Κοιτάς ψηλά.

Όλ'η ζωή ένας παράδεισος.

Μια καρδιά.

Μια χούφτα όνειρα.

υγ: Καλό ξημέρωμα, αδέρφια. Να αντέχετε. Να χαμογελάτε.

Εξαρτάται απ'τον μέσα μας κόσμο

Προχτές κατά τη διάρκεια του ταξιδιού μου άρχισα να "σκαλίζω" τις μέρες που προηγήθηκαν. Το πώς τις έζησα, το πόσα λάθη έκανα, τις ευχάριστες στιγμές μου και άλλα. Κάτι σαν υπαρξιακή ενδοσκόπηση. Συνειδητοποίησα πως όλα αυτά που υπάρχουν γύρω μας μπορούν να μας κάνουν ευτυχισμένους. Αρκεί ν'αρχίσουμε να τα βλέπουμε κατεβάζοντας το διακόπτη της ασύδοτης εγωπληξίας μας. Βάζοντας λίγο-λίγο τα απλά, τα ταπεινά, τα αθώα σε πρώτη προτεραιότητα.

Όλα μπορούν να μεταλλαχθούν αρκεί πρώτα ν'αλλάξουμε εμείς. Γι'αυτό και ο γέροντας Πορφύριος ζούσε στην Αθήνα μέσα στο χάος, στις φωνές, τις φασαρίες κι όμως η καρδιά του φτερούγιζε μέσα στην ησυχία, την απλότητα. Ζούσε τον Παράδεισο. 

Θέλει κόπο. Θέλει να το πιστέψεις. Να το προσπαθήσεις. Αυτό άλλωστε δεν είναι και το βαθύτερο νόημα της ζωής μας εδώ στη γη; 

Καλημέρες.

Κόλαση είναι το μαρτύριο του να μην αγαπάς!

Ο Θεός ως πατέρας όλων των ανθρώπων δέχεται κάθε αμαρτωλό πίσω στην αγκαλιά Του. Δεν υπάρχει ανθρώπινη αμαρτία που ο Θεός να μην τη συγχωρεί όταν ο άνθρωπος το θελήσει και το ζητήσει. Για την Εκκλησία μεγαλύτερη αμαρτία είναι η απελπισία, η αντίληψη ότι ο άνθρωπος μπορεί να κάνει κάτι που ο Θεός δεν μπορεί να συγχωρήσει. Όμοια με τον Θεό, που ποτέ δεν παύει να αγαπά και να συγχωρεί τον αμαρτωλό, πρέπει και οι άνθρωποι να συμπεριφέρονται με ανάλογο τρόπο. 

Η ανταπόκριση ή όχι του ανθρώπου στην αγάπη του Θεού δημιουργεί την κόλαση ή τον παράδεισο. Κόλαση είναι η ανικανότητά μου να αγαπήσω τον συνάνθρωπο, η αδυναμία μου να τον θεωρήσω ως αδελφό και φίλο. 

Η αυτοκαταδίκη μου στην απομόνωση και τον ατομικισμό εισάγει την εμπειρία της κόλασης. Ο Θεός δεν είναι τιμωρός. Τιμωρός γίνεται ο εγωκεντρισμός μου, που μου στερεί την αίσθηση της οικειότητας με τον Θεό και τον συνάνθρωπο. Μήπως ο πατέρας δεν κάλεσε και τον μεγάλο γιο για να εισέλθει στη γιορτή και να ευφρανθεί; Ο ίδιος ο μεγαλύτερος γιος δεν ήθελε και γι' αυτό προγεύεται το μαρτύριο της κόλασης: να μην μπορεί να συμμετάσχει στη χαρά, να ζει στον τόπο της αγάπης και να αρνείται να αγαπήσει. 

Κόλαση είναι ο αυτοακρωτηριασμός των υπαρκτικών μου δυνατοτήτων. Ενώ είμαι δημιουργημένος για να αγαπώ και να αγαπιέμαι, αρνιέμαι την αγάπη ως γνώμονα ζωής και έτσι η ζωή μου ολόκληρη μετατρέπεται σε βάσανο και ταλαιπωρία. Όπως αριστοτεχνικά το συνόψισε ο Θεόδωρος Ντοστογιέφσκι στο αριστούργημά του «Αδελφοί Καραμάζοφ», «κόλαση είναι το μαρτύριο του να μην αγαπάς». 

Την κόλαση αυτή γεύεται καθημερινά ο έγκλειστος στη φιλαυτία πεπτωκώς άνθρωπος. Εθελούσια αποκομμένος από κάθε βαθύ υπαρξιακό δεσμό, βιώνει συνεχώς τη μοναξιά, την αποξένωση, την ανωνυμία. Κόλαση είναι η ελεύθερη εκλογή του ανθρώπου να απομακρύνεται από τον Θεό, την πηγή και το πλήρωμα της αγάπης. 

Αντίθετα, παράδεισος είναι η ανταπόκριση στην αγάπη του Θεού, η εμπειρία της ένωσης μαζί Του. Τελικά, παράδεισος και κόλαση είναι η στάση μας απέναντι στην αγάπη. Η αποδοχή της είναι παράδεισος και ζωή. Η άρνησή της είναι κόλαση και θάνατος. Η εκλογή επαφίεται στον άνθρωπο. 

Απ'το βιβλίο του Σταύρου Σ. Φωτίου (2002), "Ορθόδοξα μηνύματα: Ερμηνεία ευαγγελικών περικοπών", εκδ. Εργαστηρίου Χριστιανικής Αγωγής, Λάρνακα, σ. 108-109

πηγή: εδώ

Η αθωότητα της παιδικής ψυχής

Δύο αθώες παιδικές ψυχούλες,αποφασίζουν να εισχωρήσουν
και να κλειστούν μέσα στα σώματα δύο ενηλίκων.
Μέσα από εκεί θέλουν να ζήσουν τη ζωή των μεγάλων,
να νιώσουν και να δώσουν αγάπη.
Δύο ευαίσθητες παιδικές καρδούλες που θέλουν
να χτυπούν μαζί με τις καρδιές των άλλων.
Όμως,σιγά σιγά σταδιακά συνειδητοποιούν πως,
οι μεγάλοι ακούν μόνο τον ήχο της δικής τους φωνής
και οι καρδιές τους χτυπούν μονάχα για τον εαυτό τους.
Τα δύο παιδιά πια βλέπουν πώς ο κόσμος,
όπως τον είχαν φανταστεί στο δικό τους μυαλό,
ήταν τελικά μόνο μια πλάνη.
Έτσι με θλιμμένα προσωπάκια αποφασίζουν,
να πετάξουν και να γυρίσουν στον δικό τους κόσμο,
εκείνον, των ονείρων που είναι φτιαγμένος από ευφορία και μουσική
με την γλυκύτητα και αθωότητα της παιδικής ψυχής .
Ένας ονειροπόλος Παράδεισος που σε αυτόν
δεν θες να μεγαλώσεις ποτέ.

του Ταξιδευτή κ Ονειρευτή

Κι ήταν τόσο αληθινό...

Κι ήταν τόσο αληθινό... Τόσο αληθινό...

Αισθανόμουν πως το σκοτάδι δε μπορεί πια να με τυλίξει με το διάφανο της μοναξιάς του...

Σαν απόηχος από γλυκιά μελωδία πιάνου. Μελωδία που ταξιδεύει με δίψα μέχρι τα ουράνια δωμάτια. Μέχρι το υπαρκτό του Παραδείσου. Μέχρι τον ίδιο τον Πλάστη μας.

Τ'ακούς; Αυτή η στιγμή δε θα χαθεί. Δεν είναι δυνατόν να χαθεί! 

Μια φράση που μου άρεσε πολύ!

Λέει η γερόντισσα Γαβριηλία: "Εάν εδώ δεν νιώσεις τον Παράδεισο, πώς θα καταλάβεις ότι αυτό που πήγες είναι Παράδεισος"; Αυτό μου φαίνεται πάρα πολύ ωραίο και πρακτικό. Και λέω εγώ και το λέω και στην ψυχοθεραπεία: Αν η ευτυχία, αν το όμορφο αφορά το αύριο, στην πραγματικότητα αυτό είναι μια βρισιά για το τώρα. 

Αλέξης Λάππας -ψυχοθεραπευτής-ψυχίατρος

 (μπορείτε να βρείτε ολόκληρη την ομιλία εδώ - Πέμπτη 13.12.2012)

Τα δάκρυά σου διαμάντια.

....Θα κάνουμε υπομονή και θα γίνουμε άγιοι άνθρωποι. Και θα κλαις. Να μάθεις να κλαις. Και να μάθεις, όταν κλαις, να κάνεις τα δάκρυά σου διαμάντια στα πόδια του Κυρίου και να λες: "Κύριέ μου, δε κλαίω στο κενό και στο πουθενά. Κλαίω μπροστά σου. Και τα δάκρυά μου μπορεί να πέφτουν στη γη και να γίνεται λάσπη το χώμα, αλλά αυτή η λάσπη μπροστά σου είναι σαν διαμάντι". Γιατί είναι μπροστά στον Κύριο τα δάκρυά σου.

Να μάθεις να κλαις μπροστά στο Χριστό. Κι όχι στο κενό. Να κλαις όχι από τα νεύρα σου και από το πείσμα σου και από το "γιατί" και το "πώς", αλλά να κλαις και να λες: "Κύριε, δίνε μου το όραμα της Βασιλείας σου. Μάθε με να βλέπω μακρυά. Κάτι κρύβεται σ'αυτό το βάσανο. Κάπου το πας. Πού το πας, Κύριε"; Και θα σου πει: "Το πάω κατά τον Παράδεισο. Κατά κει το πάω. Εκεί θέλω να σε πάω. Να σε σώσω θέλω"...

απόσπασμα από ομιλία του π.Ανδρέα Κονάνου (www.atheataperasmata.com)

υγ: Δες την νέα ψηφοφορία πάνω δεξιά!! 

Μόνο δάκρυα

Δύο ματάκια άψυχα,δύο ματάκια λυπημένα

που δεν τα’άφησε ο πόλεμος να ζήσουν.

Το βλέμμα μοιάζει πύρινο γι’αυτούς που το κοιτάζουν.

Mα γιατί να του στερήσουνε το φως;

Γιατί να μην το συμπαθήσουν;

Κατάρα σ’αυτούς που ρίξανε άσπλαχνα την οβίδα.

Κατάρα σ’αυτούς που διατάξανε ένα τέτοιο φονικό.

Τι λόγια μπορεί να βρει κανείς μπροστά σε τέτοιο θέαμα;

Μόνο λυγμούς,μόνο αναστεναγμούς,μόνο δάκρυα.

Μόνο αυτά μπορούν μ’ακρίβεια να μιλήσουν…

Τι θα’θελαν άραγε τα δυο ματάκια να δουν,

πριν σιγανά κι αθόρυβα δύσουν;

Τι θα’θελαν άραγε να πουν και τι να ζητήσουν;

Τι θα’θελε άραγε να πει το μισόκλειστο στοματάκι;

Κλάμα;Παράπονο;Μια μικρή χάρη;Μια φροντίδα;

Ίσως ένα τελευταίο χάδι μητρικό να μην φοβάται;

Μα ποια καρδιά δεν ραγίζει;Ποιος μπορεί να μην θρηνήσει;

Πάνω στ’άπνοο το λευκό προσωπάκι πώς να μην κλάψει;

Γύρω απ’τα λουλούδια άνθισε, γύρω απ’τα λουλούδια έσβησε…

Σαν ολόλευκο δροσερό κρινάκι,σαν κόκκινο τριαντάφυλλο,

σαν άνοιξη ονειρεμένης ανατολής…

Κι άλλο ένα νεκρό παιδάκι στο βωμό των συμφερόντων…

Κι άλλη μια αγνή ψυχούλα στα χέρια του Θεού…

Κι άλλο ένα παράπονο που πάντα μένει…

Τι θα σκεφτόταν το δεμένο κεφαλάκι πριν δροσιστεί με γαρύφαλλα;

Τι θα πρόλαβαν τα δυο ματάκια να συγκρατήσουν;

Τι μήνυμα θα ήθελαν να μεταφέρουν;

Ποιος μπορεί ν’αντέξει στην εικόνα;

Μόνο δάκρυα…Μόνο δάκρυα….

Κοιμήσου μικρό αστέρι,κοιμήσου στη γαλήνη…

Ανάπαυσε το κουρασμένο σωματάκι σου…

Και την ψυχούλα σου άφοβα παράδωσε στους αγγέλους…

Πήγαινε προς την άνοιξη του Παραδείσου να την χαρείς…

Γιατί τόσο σου’λειψε στην άχαρη τούτη ζωή…

Το θλιμμένο σου προσωπάκι αρκεί μόνο ένα μεγάλο μήνυμα

να δώσει…Μπορεί να το καταφέρει….Για όλα τα παιδιά του κόσμου…

Χαίρε τη ουράνια χαρά παιδάκι τρυφερό μαζί με όλα τα παιδιά

που έσβησαν άδικα πριν από σένα…

Και μεις τι να κάνουμε;Τι θα’θελες να κάνουμε;Τι θες μικρό κρινάκι;

Μια προσευχή μονάχα…Μια πύρινη καρδιακή προσευχή…

Γεμάτη δάκρυα…. Καυτά δάκρυα… Ασταμάτητα δάκρυα…

(Ένα μικρό κείμενο που έγραψα το 2003 για ένα 6χρονο κοριτσάκι απ'την Παλαιστίνη όταν ένα ισραηλιτικό τανκ της στέρησε τη ζωή εν ψυχρώ... Η εικόνα μιλάει από μόνη της. Βλέπω και τώρα στις ειδήσεις τον πόλεμο να σπέρνει θάνατο και σφίγγετ' η καρδιά μου. Ας ευχόμαστε ο πόλεμος να σταματήσει... Ας κάνουμε τα δάκρυά μας προσευχή...
Και συ, μικρό μου αγγελούδι, που τότε τόσο νωρίς έφτασες στο θρόνο Του, να εύχεσαι για όλους εμάς τους σκληρούς, άπονους ανθρώπους. Να εύχεσαι, καρδούλα μου... )

Πάντα μπορείς ν'αλλάξεις!

(ένας ηλικιωμένος ετοιμοθάνατος άνθρωπος) Και κλείνει λέγοντας: "Αν ξανάρχιζα απ΄την αρχή, θα ξεκινούσα ξυπόλητος από την αρχή της άνοιξης ως τα μέσα του φθινοπώρου. Θα πήγαινα σε περισσότερα λούνα παρκ, θα θαύμαζα περισσότερα ηλιοβασιλέματα. Θα έπαιζα με περισσότερα παιδιά, αν μπορούσα να ξαναρχίσω τη ζωή μου απ'την αρχή. Βλέπετε, όμως, δε μπορώ". Ούτε εσείς ούτε εμείς ξέρουμε τι βρίσκεται πιο πέρα, ξέρουμε όμως τι βρίσκεται εδώ. Αυτό είναι το δώρο του Θεού σε μας και το πώς θα το χρησιμοποιήσουμε είναι το δικό μας δώρο στο Θεό.

Η  ζωή είναι στα χέρια σου. Μπορείς, αν θέλεις, να διαλέξεις τη χαρά ή μπορείς να συναντάς την απελπισία όπου και να κοιτάς. Όλα είναι δικά σου. Πώς συμβαίνει και μερικοί άνθρωποι βλέπουν παντού όμορφους ουρανούς και πράσινο χορτάρι με ωραία λουλούδια, ενώ άλλοι δυσκολεύονται να βρούνε έστω και ένα όμορφο πράγμα; Ο Καζαντζάκης λέει: "Έχεις τα πινέλα, έχεις και τα χρώματα. Ζωγράφισε τον παράδεισο και μπες μέσα".
Δεν έχει σημασία τι χρώματα χρησιμοποιείς τώρα. Πάντα μπορείς να τ'αλλάξεις!

απόσπασμα απ'το βιβλίο του Λέο Μπουσκάλια "να ζεις, ν'αγαπάς και να μαθαίνεις", εκδ. Γλάρος

Είμαι μια καρδιά γεμάτη λεκέδες

Είμαι μια καρδιά γεμάτη λεκέδες. Είμαι πόρνος. Είμαι μοιχός. Είμαι ληστής. Είμαι αλαζόνας. Είμαι κλέφτης. Είμαι σκληρός. Είμαι άσωτος. Είμαι γεμάτος αμαρτίες. Κάθε φορά που ο αλήτης νους μου τριγυρνάει εδώ και εκεί και ασωτεύει με τη φαντασία του έστω...

Κάθε φορά που κάνω και μια αμαρτία, παίρνω ένα σφυρί στο ένα χέρι και ένα καρφί στο άλλο -τι άβυσσος αμαρτίας μου!- και πληγώνω Εκείνον. Εκείνον που με αγάπησε πριν ακόμα γεννηθώ! Εκείνον που, όταν ανέβαινε στο Σταυρό, συγχώρεσε όλους μας! Όλους μας! Και όταν το αίμα του το θεϊκό έσταζε, όταν η αγάπη Του με τον πιο αληθινό, αφοπλιστικό, γνήσιο, πονεμένο, ηρωικό, ριζοσπαστικό τρόπο διαχεόταν στη γη -στο τότε, στο τώρα και στο αύριο- τότε ακριβώς Εκείνος δήλωνε πως είναι ο Θεός. Ο Θεός της αγάπης και της ολοκληρωτικής συγχώρεσης.

Και γω; Τι κάνω εγώ; Πώς τολμώ και Τον πληγώνω ακόμα; 

Μα η απάντηση είχε δοθεί! Είχε δοθεί απ'την πόρνη του χτεσινοβραδινού ευαγγελίου. Που είχε μια καρδιά που βούρκωνε από μετάνοια. Και η μετάνοιά της έγινε απ'τον ίδιο το Χριστό αιώνια γνωστή. 

Μια τέτοια μετάνοια ΔΕΝ γίνεται να μην γίνει γνωστή. Γιατί; Επειδή είναι πανηγύρι. Επειδή είναι η πόρτα του Παραδείσου.

Στο Χριστό ανήκουν οι ψυχές που μετανοούν. Εκεί. Μαζί με το ληστή, την πόρνη, τον άσωτο, τους κλέφτες και τους απατεώνες. Τους σκάρτους. Τους τελευταίους. 

Άρα και συ, ψυχή μου, έχεις μια ελπίδα...

Κλάψε, μετανόησε. Άφησε τα πάθη σου και τις αμαρτίες σου απόθεσέ τες μπροστά Του. Και Εκείνος, θα χαϊδέψει την πληγωμένη μου ψυχούλα. Θα την κάνει και πάλι ολοκάθαρη. Να πετάει λυτρωμένη από χαρά...

Τίποτε δε χάθηκε λοιπόν. Έχω ακόμα μια ελπίδα!