Μια ομιλία για σήμερα!

Πριν περίπου δέκα μέρες, μιλούσα με μία φίλη, η οποία ταξίδευε. Κλείνοντας το τηλέφωνο, μου λέει: "Πάω να βάλω μια ομιλία του π.Ανδρέα ν'ακούσω, να χαλαρώσω γιατί έχει πολλή φασαρία μέσα στο λεωφορείο". Τη ρωτάω ποια και μου είπε "Ο άσωτος είναι φίλος μου". 

Έτσι, μ'αυτή την αφορμή, την ξανάκουσα και γω και συγκινήθηκα... Και θυμήθηκα κι αυτή την ανάρτηση που είχα γράψει χάρη σ'αυτή την ομιλία.

Καλή ακρόαση σου εύχομαι!

Για εκείνα που συχνά ξεχνώ

Μου δώρισε για τη γιορτή μου ένας καλός φίλος το βιβλίο "Οι λογισμοί καθορίζουν τη ζωή μας" των εκδόσεων 'εν πλω' που αφορά το βίο και τις διδαχές του γέροντα Θαδδαίου της Βιτόβνιτσα. 

Και καθώς το ξεκίνησα μόλις τώρα, έφτασα σ'ένα σημείο που μου έκανε μεγάλη εντύπωση. Και θα'θελα να το μοιραστώ μαζί σου:

Δίδασκε πάντα (σ.σ: ο γέροντας Θαδδαίος) ότι σκοπός της χριστιανικής ζωής είναι η επιστροφή στην αγκαλιά του ουράνιου Πατέρα, η επιστροφή του ασώτου υιού από το μακρινό τόπο στη χώρα των ζώντων. "Ολόκληρη την ζωή μου βασανιζόμουν με λογισμούς σχετικούς με τον σκοπό της ζωής μας -συχνά διερωτώμουν πού πηγαίνουμε. Είχε τάχα να κάνει η ζωή μόνο με την απόκτηση υλικού πλούτου, μόνο με το φαγητό και το ποτό; Αυτό ήταν το νόημα της ζωής;"

Αυτό το απόσπασμα με συγκλόνισε γιατί πάμπολλες φορές καταπιάνομαι εμμονικά με πράγματα της καθημερινότητας και ξεχνώ να ρωτώ τον εαυτό μου αυτά τα ερωτήματα. Θεωρώ τη ζωή ως ενα χαρτί με εργασίες που πρέπει να γίνουν κι ηρεμώ μόνο αν βάλω ένα "τικ" ότι τις έκανα. Πάμπολλες φορές απλά κάνω αυτό που 'πρέπει' και ξεχνώ πως η αλήθεια κρύβει μέσα της τη ζωηράδα και τη φρεσκάδα του έρωτα. Το ασυμβίβαστο με τα πράγματα αυτού του κόσμου που κάποτε χάνονται απ'το πέρασμα της φθοράς. Τη μετοχή στην αγκαλιά του Χριστού, τη γεύση απ'το Ποτήρι της κοινωνίας μαζί Του.

Τα πιο τρελά πράγματα!!

Ξέρεις τι μ'αρέσει πιο πολύ στην εκκλησία; Το ότι γκρεμίζονται τα όρια. Δεν υπάρχει "όχι". Μονάχα μια απέραντη αγκαλιά. Μονάχα μια απέραντη Αγάπη. Σαν αυτή του πατέρα του ασώτου. 

Στην εκκλησία, η πόρνη γίνεται αγία και ο ληστής μπαίνει πρώτος στον Παράδεισο!!!! Δηλαδή τρελά πράγματα!!! Απίστευτα!

Και πώς να μη χαρείς με τέτοια Αγάπη; Και πώς να μη χαμογελάσεις; Ακόμα και όταν όλα πάνε χάλια; 

Για πες μου... 

Υπάρχει αλλού τόσο μεγάλη ελπίδα;;;

Τα όρια της αγάπης

(Ο άσωτος) έφυγε, τον άφησε ο πατέρας του ήσυχο. Τον σεβάστηκε! Απίστευτο πράγμα αυτό: ο σεβασμός του Θεού, πώς σε σέβεται ο Θεός. Τον άφησε! 

- Πήγαινε, παιδί μου.

- Δηλαδή  δεν μ'αγαπάς;

- Σ'αγαπώ πάρα πολύ.

- Δηλαδή θες να φύγω;

- Καθόλου.

- Δηλαδή δεν πονάς;

- Πονάω.

- Τότε γιατί δεν κάνεις τίποτα;

- Κάνω.

- Τι;

- Σε σέβομαι.

απόσπασμα από ομιλία του π.Ανδρέα Κονάνου (www.atheataperasmata.com)

υγ: Αναδημοσίευση από παλιότερή μας ανάρτηση. Ταιριάζει μιας και χτες ακούστηκε στην εκκλησία η παραβολή του Ασώτου.

Είμαι μια καρδιά γεμάτη λεκέδες

Είμαι μια καρδιά γεμάτη λεκέδες. Είμαι πόρνος. Είμαι μοιχός. Είμαι ληστής. Είμαι αλαζόνας. Είμαι κλέφτης. Είμαι σκληρός. Είμαι άσωτος. Είμαι γεμάτος αμαρτίες. Κάθε φορά που ο αλήτης νους μου τριγυρνάει εδώ και εκεί και ασωτεύει με τη φαντασία του έστω...

Κάθε φορά που κάνω και μια αμαρτία, παίρνω ένα σφυρί στο ένα χέρι και ένα καρφί στο άλλο -τι άβυσσος αμαρτίας μου!- και πληγώνω Εκείνον. Εκείνον που με αγάπησε πριν ακόμα γεννηθώ! Εκείνον που, όταν ανέβαινε στο Σταυρό, συγχώρεσε όλους μας! Όλους μας! Και όταν το αίμα του το θεϊκό έσταζε, όταν η αγάπη Του με τον πιο αληθινό, αφοπλιστικό, γνήσιο, πονεμένο, ηρωικό, ριζοσπαστικό τρόπο διαχεόταν στη γη -στο τότε, στο τώρα και στο αύριο- τότε ακριβώς Εκείνος δήλωνε πως είναι ο Θεός. Ο Θεός της αγάπης και της ολοκληρωτικής συγχώρεσης.

Και γω; Τι κάνω εγώ; Πώς τολμώ και Τον πληγώνω ακόμα; 

Μα η απάντηση είχε δοθεί! Είχε δοθεί απ'την πόρνη του χτεσινοβραδινού ευαγγελίου. Που είχε μια καρδιά που βούρκωνε από μετάνοια. Και η μετάνοιά της έγινε απ'τον ίδιο το Χριστό αιώνια γνωστή. 

Μια τέτοια μετάνοια ΔΕΝ γίνεται να μην γίνει γνωστή. Γιατί; Επειδή είναι πανηγύρι. Επειδή είναι η πόρτα του Παραδείσου.

Στο Χριστό ανήκουν οι ψυχές που μετανοούν. Εκεί. Μαζί με το ληστή, την πόρνη, τον άσωτο, τους κλέφτες και τους απατεώνες. Τους σκάρτους. Τους τελευταίους. 

Άρα και συ, ψυχή μου, έχεις μια ελπίδα...

Κλάψε, μετανόησε. Άφησε τα πάθη σου και τις αμαρτίες σου απόθεσέ τες μπροστά Του. Και Εκείνος, θα χαϊδέψει την πληγωμένη μου ψυχούλα. Θα την κάνει και πάλι ολοκάθαρη. Να πετάει λυτρωμένη από χαρά...

Τίποτε δε χάθηκε λοιπόν. Έχω ακόμα μια ελπίδα!