Ένα χαμόγελο η προσευχή μας...

 του π.Χαράλαμπου Παπαδόπουλου

Η καλύτερη προσευχή είναι το χαμόγελο μας. Θα μου πείτε δύσκολο. Δεν είναι πάντα κατορθωτό. Όμως ας το δούμε πιο ρεαλιστικά. Υπάρχει ζωή που να είναι όλα «τέλεια», «ιδανικά» ή όπως ακριβώς θα θέλαμε; Δεν νομίζω. Κανείς μας δεν έχει ένα τέλειο βίο, δίχως προβλήματα και δοκιμασίες. Εάν περιμένουμε πότε θα έρθουν τα πράγματα έτσι όπως τα θέλουμε για να γελάσουμε, να χαρούμε και να ευχαριστηθούμε, το μόνο σίγουρο είναι, ότι θα πεθάνουμε στην θλίψη, βυθισμένοι με τα μικρά και μεγάλα όνειρα μας στην κόλαση της απόγνωσης.
 Είναι γεύση παραδείσου και εμπειρία Θεού, να χαμογελάς ενώ όλα δεν είναι τέλεια στην ζωή σου. Μπορεί να είναι και χάλια. Κι όμως εσυ να επιμένεις, να λες «έχει ο Θεός, θα τα καταφέρουμε, θα το παλέψουμε, γέλα ρε τι σου ζητάνε….».
Προσωπικά εδώ και χρόνια δέχομαι να μου μιλήσουν για τον Θεό μονάχα εκείνοι οι άνθρωποι, που ενώ κοιμήθηκαν στην κόλαση ξύπνησαν στον παράδεισο. Δηλαδή απόλυτα πονεμένους, τσαλακωμένους και σταυρωμένους, και όμως αναστημένους. Κανέναν άλλον, ότι ένδυμα ή προσωπείο κι αν φορά.
Επίσης, δεν πρέπει να ξεχνάμε και μια άλλη μεγάλη αλήθεια, ότι η χαρά δεν έρχεται μέσα από μεγάλα και συνταρακτικά γεγονότα, αλλά από καθημερινές απλές πράξεις ζωής. Οπότε ας δώσουμε στο πρόσωπο και στην ψυχή μας αυτό που της αξίζει, μικρές χαρές, μέχρι να έρθει η αιώνια μεγάλη. Γιατί γι’ αυτό πλαστήκαμε, για την χαρά, για το χαμόγελο που ατελεύτητα θα απλωθεί στην ύπαρξη μας.

Αγάπα!

Ένα υπέροχο κείμενο του π.Προδρόμου, επισκόπου Τολιάρας και Νοτίου Μαδαγασκάρης

Οι Άγιοι δεν ήθελαν να γίνουν Άγιοι.

Αγάπη ήθελαν να γίνουν, και όταν γίνεσαι Αγάπη, γίνεσαι Άγιος.

Δεν είναι η αγιότητα που αναζητά ο άνθρωπος του Θεού, αλλά η ένωση με την Πηγή της Αγάπης. Όπως το κερί δεν προσπαθεί να γίνει φως, αλλά απλώς καίγεται και φωτίζει, έτσι και οι Άγιοι δεν επιδίωξαν δόξα, αλλά να χαθούν μέσα στη φωτιά της αγάπης του Θεού.

Έδιναν χωρίς να λογαριάζουν. Συγχωρούσαν χωρίς να θυμούνται. Προσεύχονταν χωρίς να κουράζονται. Και σιγά-σιγά, χωρίς να το επιδιώκουν, γίνονταν φως μέσα στο σκοτάδι του κόσμου.

Αν θες να περπατήσεις στα ίχνη τους, μη σκέφτεσαι την αγιότητα. Αγάπα. Αγάπα μέχρι να χαθεί το «εγώ» σου, μέχρι να μη σε νοιάζει αν δίνεις περισσότερα από όσα παίρνεις. Αγάπα μέχρι να πονέσεις, και μέσα σε αυτόν τον πόνο θα γεννηθεί η χαρά που μόνο η αγιότητα χαρίζει.

Γιατί ο Άγιος δεν είναι εκείνος που νίκησε τον κόσμο, αλλά εκείνος που άφησε την Αγάπη να τον νικήσει.

 

 

Αγάπα, αδερφή/έ.

 Ν'αγαπάς.

Ν'αγαπάς όπως η Παναγιά μας τον Χριστό.

Που τον πήγε προχθές στον Ναό, στον Συμεών!

 

Ν'αγαπάς δίχως να περιμένεις ανταπόδοση.

Ν'αγαπάς μ'όλη σου την ύπαρξη.

Κι αν σε δυσκολεύει αυτή η φράση,

ξεκίνα με κάτι φαινομενικά μικρό:

Βγες για λίγο απ'τον εαυτό σου.

Γι'αρχή, για μια στιγμή μονάχα!

Σκόρπισε ένα χαμόγελο,

κάνε μια καρδιακή ευχή 

για τον διπλανό σου.

Και ωπ!

Θα δεις -σιγά-σιγά- πώς 

ο Παν-ήλιος της Αγάπης Του

θα αρχίσει να ζεσταίνει

την ύπαρξή σου.

Μετά, θα θες να δίνεις κι άλλο!

Κι άλλη αγάπη!

Κι άλλο χαμόγελο! 

Κι άλλη προσευχή!

Όλο και πιο πολύ!

Και το πι'ωραίο ξέρεις ποιο είναι; 

Πως αντί να μειώνεται η αγάπη σου,

θ'αυξάνει!

Αντί να αδειάζεις, θα γεμίζεις! 

Φως, ελπίδα, χαρά, αγάπη, γαλήνη!

Γι'αυτό σου γράφω:

αγάπα, αδερφή/έ!

Και ξέρεις πού θα σε βγάλει;

Στην αγκαλιά του Θεού!
:)

υγ: Φωτογραφία σημερινή απ'την Παναγιά Υπαπαντή (μητρόπολη) στην Καλαμάτα

Το μυστικό της χαράς

"Χαρά σ'αυτόν που του συμπαραστέκεται ο Θεός του Ιακώβ
 και που στηρίζει την ελπίδα του στον Κύριο, τον Θεό του,
σ'εκείνον που δημιούργησε τα ουράνια και τη γη,
τη θάλασσα και όλα όσα υπάρχουν μέσα σ'αυτά,
σ'εκείνον που τηρεί πάντα τις υποσχέσεις του,
που υπερασπίζεται αυτός το δίκιο των αδικημένων
και που στους πεινασμένους δίνει τροφή".

απόσπασμα απ'τον Ψαλμό 145 του Δαβίδ

Σου αξίζει η χαρά

Σώσον με, σώσον με, η τον Σωτήρα τέξασα. 

Ίδε την θλίψιν μου Αγνή, 

ην η πληθύς των αμετρήτων μου κακών, 

εμποιεί καθ'ημέραν, τη αθλία μου ψυχή, 

εξ απογνώσεως.

Καλημέρα.

Να θυμάσαι πως για τον Θεό είσαι ξεχωριστός, ξεχωριστή. Ο καθένας μας είναι. Σου αξίζει η χαρά. Σου αξίζει να ζεις. Γι'αυτό έπλασε τον Παράδεισο ο Θεός μας. Και ξέρεις ποιο είναι το τέλειο; Ότι μπορούμε από τώρα, από αυτή εδώ την σύντομη παρουσία μας στη γη, να ζούμε εν Παραδείσω. Μην περιμένεις άλλο. Αγκάλιασε τα μυστήριά Του για να ζεις κι εσύ. Σε περιμένει. Όλους μας περιμένει.
__________________________________________

υγ: Το πεντάστιχο στην αρχή είναι τροπάριο για την Παναγία από τον σημερινό Όρθρο.

Αυτομεμψία: το κλειδί της εσωτερικής πληρότητας;

Διάβαζα σήμερα στα 'Έργα ασκητικά' του αββά Δωροθέου για την αυτομεμψία. Που, σε πολύ απλή απόδοση, θα την συνάρμοζα εννοιολογικά με την αποδοχή της παραδοχής ότι 'εγώ φταίω πρώτα'. Δηλαδή, την δυναμική εκείνη προσπάθεια του εντοπισμού των δικών μου σφαλμάτων. Των δικών μου λαθών. Του δικού μου δοκαριού στο μάτι κι όχι την ακίδα στο μάτι του συνανθρώπου μου.

Και σκεφτόμουν: πόσο μεγάλη σχέση έχει αυτή η αυτομεμψία με το ορθόδοξο βίωμα! Πόσο μεγάλη σχέση με το 'ήμαρτον' του ληστή, της πόρνης, του τελώνη και τόσων άλλων ανθρώπων! Που παραδοχή της φθαρτότητάς τους έγινε το εισιτήριό τους για την ατέλειωτη χαρά!

Θεέ μου, μάθε με να μην κρίνω. Να μην κατακρίνω. Να μην πληγώνω με τα λόγια και τα έργα (ή την ανυπαρξία τους) μου τους συνανθρώπους μου. Έλα στην καθημερινότητά μου και μάθε με να πατάσσω το 'εγώ' μου. Βγάλε με από τη φυλακή μου (που μόνος μου έφτιαξα και αυτοεξορίστηκα) και δείξε μου το αναστάσιμο Φως Σου!

Γράμμα σε σένα

Αγαπημένε φίλε, αγαπημένη φίλη,

  θα'θελα και πάλι να σου μιλήσω (όχι με λόγια δικά μου) για την λύπη, για την απώλεια της ελπίδας και πώς αυτά σχετίζονται μεταξύ τους. Θ'αφήσω και πάλι τον λόγο τον γραπτό του π.Ηλία Κουτραφούρη να μας μιλήσει και να μας κατηχήσει. 

  Λέει ο παππούλης: "Και στο πνεύμα της λύπης όταν ενεργεί, αν κοιτάξεις προσεκτικά, θα διακρίνεις την ίδια ενέργεια «της ταραχώδους ηδονής», πράγμα θα έλεγε κανείς θαυμαστό και παράδοξο... Τι είδους ηδονή μπορεί να υπάρχει στη λύπη; Κι όμως θα εκπλαγείς... Προκειται για την ηδονή μιας αυτοαπασχόλησης αυτοκαταστροφικής, μιας κεκρυμμένης αλαζονείας, και μιας καλά αυτοδικαιούμενης ραθυμίας. Συνισταμένη των πιο πάνω η επίμονη άρνηση της ελπίδας. Τεκμήριο επήρειας δαιμονικής. Βάλε το μυαλό σου να δουλέψει εν προσευχή, ξαναδιάβασε τα πιο πάνω στοχαστικά και θα με θυμηθείς..."

  Καλή δύναμη! Πολλές ευχές για μια ημέρα γεμάτη ελπίδα Χριστού! Καλημέρες πολλές!

Η ομιλία της εβδομάδας

"Η χαρά που δίνει ο Θεός". Είναι μια ομιλία του π.Αθανασίου, μητροπολίτη Λεμεσού και έχει γίνει στη Λεμεσό, στο εκεί πανεπιστήμιο. Καλή Κυριακή, αδέρφια!

Καρδιά αγάπης

Καλημέρα. Αρχίζω να νιώθω σιγά-σιγά το φθινόπωρο να μπαίνει στη ζωή μου. Ξυπνώντας σήμερα πολύ πρωί και παίρνοντας τη μηχανή μου για να φύγω για τη δουλειά, ο αέρας ήταν αρκετά δροσερός -οριακά ανεκτός πια χωρίς ζακέτα. 

Σκεφτόμουν, καθώς οδηγούσα, πόσο σοφή είναι η συνεχόμενη εναλλαγή, η ακολουθία στις εποχές. Και πώς αυτή η εναλλαγή εντυπώνεται κι αποτυπώνεται στη φύση. Είναι απίστευτο!

Μα κάπως έτσι δε συμβαίνει και σε μας; Όσο δινόμαστε ανιδιοτελώς στην προσευχή τόσο η καρδιά μας γλυκαίνεται. Γεμίζει από το φως το ολόγλυκο του Χριστού, εκείνο που πάντα δίνει χαρά. Μια τέτοια καρδιά που προσπαθεί πάντα να γίνεται πιο ταπεινή, αποκτά μια θεϊκή ευρυχωρία. Αγκαλιάζει τους πάντες και τα πάντα, σοφά κι αδιάκριτα. 

Το λέει κι ο γέροντας Θαδδαίος: "Μια καρδιά που είναι γεμάτη αγάπη δεν σκέφτεται τον εαυτό της, αλλά τους άλλους. Προσεύχεται για καθετί ζωντανό και για ολόκληρο τον κόσμο".

Αδερφέ, όσο παλεύουμε να αποκτούμε πράγματα εφήμερα τόσο αδειάζει η καρδιά μας. Οι πιο γλυκείς άνθρωποι, οι άνθρωποι της αληθινής αγάπης, κατείχαν πολύ λίγα πράγματα. Είχαν ελάχιστα υλικά αγαθά. Μα είχαν μια καρδιά απέραντης γαλήνης, ανείπωτης ευτυχίας που ξέφευγε απ'τα όρια του προσωρινού και του φθαρτού.

Η καρδιά που γεμίζει με αγάπη Θεού έχει τα πάντα. Μοιράζεται, επικοινωνεί αληθινά, ζει την κάθε στιγμή ως μοναδικό δώρο θεϊκό. Καλημέρα και σήμερα! Καλή δύναμη να'χεις!

Ο κύκλος του Χριστού

Φαντάσου:

ούτε ένας παπάς 

της εποχής εκείνης, 

δεν ήταν φίλος 

του Χριστού, 

και δεν περπάταγε 

μαζί Του!...

Οι μαθητές του Χριστού, εκείνο τον καιρό, ήταν μια απλή ομάδα ανθρώπων που δεν έλεγε κάτι σε κανέναν, δεν ήταν τίποτα ραβίνοι ή ιερείς. Εμείς τώρα τους τιμούμε κλπ, μα τότε, ήταν η απλή παρέα του Χριστού. Ασημαντότητες. Ψαράδες. 

Αν ζούσε σήμερα ο Χριστός, και περπατούσε ανάμεσά μας, το πιθανότερο να έτρεχα κοντά Του, νομίζοντας πως το δικαιούμαι και θα με δεχτεί στους κοντινούς και κολλητούς Του.

Και θα το πάθαινα το ελαφρύ εγκεφαλικό μου, αν Τον έβλεπα να μιλάει με άτομα άσχετα με μένα, με παιδιά των Εξαρχείων, παιδιά από συναυλίες, αλητείες, νυχτερινή ζωή, ναρκωτικά, ουσίες, χαλκάδες, μαλλιάδες, με σκουλαρίκια και τατουάζ.

Και θα ‘σπρωχνα να περάσω να χωθώ μπροστά, να βρω τη θέση που μου αξίζει.

Και θα με κοίταγε και μένα ο Χριστός και θα μου έλεγε ¨Αντρίκο μου, τι θες εσύ εδώ;.. Για πού το ‘βαλες παλικάρι μου; Γιατί τόση βιασύνη και άγχος; Και γιατί σπρώχνεις τους φίλους και τις φίλες μου;…¨

Και δεν θα ‘ξερα τι να πω, μόνο θα απορούσα που κι ο ίδιος ο Θεός

Εσύ, έχεις χαρά μες την καρδιά σου;

Εσύ, έχεις χαρά μες την καρδιά σου;

Δεν σε ρωτάω αν είσαι καλά. Αν έχεις έγνοιες, σκοτούρες, προβλήματα. Από καιρό σε καιρό αυτά αλλάζουν άλλωστε. Ούτε αν είσαι ικανοποιημένος με τη ζωή σου.

Αν έχεις μέσα σου χαρά. Ανάπαυση. Αυτό σε ρωτάω.

Μπορεί να είσαι ηθικός, καθωσπρέπει, σεβαστός. Μπορεί να έχεις πρόσωπο στην κοινωνία. Να έχεις φίλους. Παρέες. Ανθρώπους γύρω σου. Μπορεί να έχεις δύναμη, χρήματα, γνωριμίες. Μπορεί και πάλι να μην έχεις τίποτα από όλα αυτά. Και στις δυο τις περιπτώσεις όμως, μπορεί να πιάνεις τον εαυτό σου να έχει μια εσωτερική κόπωση, μια έλλειψη διάθεσης για ζωή, μια βαριεστημάρα.

Είναι γιατί, είναι ανεξάρτητα όλα αυτά με την πραγματική χαρά. Με την πραγματική ανάπαυση της καρδιάς.

Την έχεις; Έχεις χαρά μες στην καρδιά σου;

Αν ναι, να ξέρεις πως σε ζηλεύω. Προσπάθησε να τη φυλάξεις, όσο πιο καλά μπορείς. Ως τον πιο πολύτιμο 

θησαυρό σου.

Αν πάλι όχι, αναρωτήσου. Τι σου λείπει; Τι θα ήθελες; Μην βιαστείς να απαντήσεις. Σκέψου. Υπάρχει κάτι στο κόσμο αυτό, που με βεβαιότητα θα έλεγες, ότι θα σου παρείχε τη χαρά αυτή; Αυτή την εσωτερική ανάπαυση;

Ξέρεις…

Μπορείς να ψάξεις όσο θες. Μόνο όμως η αναζήτηση του Θεού, του Ζώντος Θεού, μόνο αυτή μπορεί να σου παρέχει την ανάπαυση και τη χαρά, που η καρδιά ζητάει.

Ελευθεριάδης Γ. Ελευθέριος

Ψυχολόγος M.Sc.

πηγή: http://e-psyxologos.gr/esi-echis-chara-mes-tin-kardia-sou/

Είμαι ταξίδι. Αυτό είμαι.

be in love with your life.

Every minute of it.

 Αναρωτιέμαι πολλές φορές: τι είμαι; τι είναι αυτό που με ορίζει; αυτό που "είμαι", μου δίνει χαρά; η ελπίδα που βλέπω είναι πραγματική; Τα "γιατί" που στιγμές με κατακλύζουν, τι χρώμα έχουν; 

 Νομίζω πως πάνω απ'όλα, είμαι ταξίδι. Είμαι κάτι που συνεχώς "γίνεται". Είμαι το καλό -που στέλνει η Χάρη Του- μέσα μου. Μα είμαι και οι αστοχίες μου. Τα λάθη μου. Η μαυρίλα μου. Δεν είμαι κάτι μονόχνωτο. Ούτε σταθερό. Μα ούτε και προκαθορισμένο. 

 Είμαι ταξίδι, επειδή είμαι οι ανάσες μου. Και οι επιλογές μου. Κι όσο και να θέλω να προβάλλω μια εικόνα συγκεκριμένη προς τους άλλους, πάντα μέσα μου, η καρδιά μου θα μου το υπενθυμίζει: είμαι ταξίδι. 

 Ταξίδι προς την αγάπη; Ταξίδι προς τον εαυτό μου; Προς τον Θεό και τους άλλους; Ταξίδι προς τη μοναξιά; Προς τα πάθη μου; Τι απ'όλα; 

 Και οι ανάσες μου έρχονται και φεύγουν. Άλλες μικρές, άλλες μεγάλες. Άλλες σταθερές κι άλλες ακανόνιστες. Άλλες χαρούμενες, άλλες αγχωμένες. Ή συννεφιασμένες. 

 Είμαι ταξίδι. Αυτό είμαι. Ταξίδι γεμάτο πάλη, αλλαγές και περιπέτεια και ελπίδα. Ελπίδα πως κάποτε, μετά τη βουτιά του θανάτου, θα εκτοξευτώ στην μαγευτική, συμπαντική μελωδία της Αγάπης Του.

υγ: Οι δυο στίχοι στην αρχή είναι φράση του Jack Kerouac

Είμαστε άνθρωποι, μα δεν είμαστε μόνοι μας!

Words move, music moves only in time;

but that which in only living

 can only die

  Τη μια στιγμή δε χορταίνουμε τον ήλιο και τη ζωηρή λιακάδα. Την άλλη βυθιζόμαστε στο μαύρο βυθό των προβλημάτων μας. Τη μια στιγμή είμαστε αισιόδοξοι και βλέπουμε το ποτήρι μισογεμάτο και την επόμενη πασχίζουμε να διαχειριστούμε τα μαχαίρια του πόνου που μας διαπερνούν.

  Η ύπαρξή μας θυμίζει τη θάλασσα: μια στιγμή γαλήνια και μια φουρτουνιασμένη. Τα μάτια μας τον ουρανό: τη μια γεμάτος φως, την άλλη μ'ατέλειωτα δάκρυα βροχής.

  Έχουμε μια καρδιά που χτυπάει ανεξάρτητα απ'τα γεγονότα. Συνεχίζει το έργο της όποια κι αν είναι η πορεία των καταστάσεων. Μπορεί να πονέσει, να δυσκολευτεί, άλλοτε να χτυπάει γρηγορότερα κι άλλοτε πιο αργά, πάντα όμως θα χτυπάει. Μέχρι ν'ανηφορίσουμε για τα αθέατα παλάτια τ'ουρανού.

  Αυτό ας γίνει παράδειγμα και για μας. Το ίδιο μας το σώμα (το τόσο σοφά πλασμένο) μας δείχνει το δρόμο. Να μην τα παρατάμε. Να κάνουμε ό,τι μπορούμε. Και δεν είμαστε ποτέ μόνοι. Εκεί, στις μαύρες μας στιγμές πάντα υπάρχουν κι άλλοι δίπλα μας. Άνθρωποι άγγελοι κι άγγελοι άνθρωποι. Θα χαίρονται μαζί μας, θα πονάνε μαζί μας, θα μας συμπαραστέκονται. Όπως ακριβώς χαίρεται ή πονά ολόκληρο το σώμα μας αν κάποιο όργανο ή τμήμα του αισθανθεί ανάλογα.

Γι΄αυτό, μην ξεχάσεις να ζεις. Ν'ανασαίνεις. Στο σήμερα, στο τώρα σου! Καλημέρα, καλή δύναμη!

υγ: Την αρχική ιδέα γι'αυτή την ανάρτηση την είχα από εδώ. Βέβαια, οι λέξεις πάλι κατευθύνθηκαν μόνες τους και έγραψα άλλα απ'αυτά που ήθελα να γράψω! 

υγ2: Το τρίστιχο στην αρχή είναι απόσπασμα απ'την ποιητική συλλογή "Τα τέσσερα κουαρτέτα" του T.S. Elliot και σε μετάφραση της Έφης Αθανασίου σημαίνει: "Οι λέξεις κινούνται, η μουσική κινείται μόνο μέσα στο χρόνο. Αλλά αυτό που μόνο ζει μόνο να πεθάνει μπορεί".

υγ3: Ο χρόνος μου είναι εξαιρετικά περιορισμένος, όμως χαίρομαι πολύ που λαμβάνω τόσα mail, τα σχόλια και τις ευχές. Να είστε όλοι σας καλά. 

Κάποιες ανάσες ακόμα.

"Σήμερα. Σήμερα βγήκε ο ήλιος. Όταν ο ήλιος βγαίνει, όταν μπορώ και σήμερα ν'ανοίξω τα μάτια μου και να δω το φως του, αυτό μου λέει τόσα πολλά. Μπορεί να πονάω πολύ, μπορεί να πέρασα μια τόσο δύσκολη νύχτα. Έλεγα δε θα τα καταφέρω μέχρι το πρωί. Όμως, είμαι ακόμα εδώ. Και νιώθω τέτοια ευτυχία που μπορώ και βλέπω τον ήλιο. Και τα σύννεφα. Και τους άλλους αρρώστους και τις νοσοκόμες και τους γιατρούς. Γίνεται ένας χαμός εδώ. Όμως, συνεννοούμαστε πια όλοι εμείς με τα μάτια. Γιατί μπορούμε και βλέπουμε τον ήλιο για μια ακόμα μέρα. Μας χαρίστηκαν κάποιες ανάσες ακόμα. Θεέ μου, ποιος να το πίστευε... Πως θα'βλεπα τον ήλιο σου και θα χαιρόμουν τόσο πολύ...  

Φίλε Σεβάχ, πες το σ'όλο τον κόσμο. Πως κι αυτό το πρωινό ο ήλιος ήρθε στην καρδιά μου."

ανώνυμου φίλου, απ'το νοσοκομείο

Πέτα τα "πρέπει", ζήσε μ'έρωτα

    Τα λουλούδια πάντα κοιτάζουν προς το φως. Ζητούν πάντα το ζεστό, αληθινό ηλιόφως. Όλη τους η ζωή είναι στραμμένη προς τα εκεί. Μπορεί να υπομείνουν καταιγίδες, αστραπές, κεραυνούς, αέρηδες πανίσχυρους, χαλάζι... Όμως, αυτά εκεί! Περιμένουν σιωπηλά τις ηλιαχτίδες. Κι όταν εκείνες ταξιδέψουν μέχρι τη γη, τότε γίνεται πανηγύρι. Τα φυλλαράκια τους, τα πέταλα, ο ευαίσθητος κορμός τους γεμίζει ζωή, χρώμα, δύναμη.

   Κι όλ'αυτά, τα κάνουν γιατί έτσι είναι. Δίχως "πρέπει", δίχως καταναγκασμούς. Η ζωή τους είναι μια διαρκής σχέση με το φως. Χωρίς αυτό πεθαίνουν. Τόσο απλά. Τελικά, τα αληθινά πράγματα βιώνονται σχεδόν πάντα μέσα στην ερωτική ενεργητικότητα της σιωπής. 

Περιμένοντας το τραίνο

Άλλο ένα ταξίδι... Τώρα περιμένω την ανταπόκριση. Το τραίνο που σε είκοσι λεπτά θα ξεκινήσει και θα με μεταφέρει στον τελικό μου προορισμό.

Από μπροστά μου περνούν δεκάδες ανθρωποι. Δεκάδες ψυχές, κόσμοι ολάκεροι. Κόσμοι μυστικοί, βαθιά εντυπωμενοι σε δύο μάτια ο καθένας. Αναρωτιέμαι πώς θα φαίνονται τα δικά μου μάτια. Τι χρώμα θά'χει ο δικός μου κόσμος. Χρώμα υποκρισίας σίγουρα... Ίσως και χρώμα στιγμιαίας "μετάνοιας". Αχ αυτα τα εισαγωγικά... Με φυλακιζουν, μου προσθέτουν προσωπεία ψευτιας. Θέλει μεγάλη αντρειωσυνη να μπορείς να πάρεις σωστές αποφασεις. Το αληθινό πονάει. Το γνήσιο επίσης. Είμαστε τόσο καλοί στα λόγια, στις παρηγοριες του στιγμιαιου. Του προσωρινού. Όταν όμως περάσει η στιγμή αυτή, έρχεται απ'τα βαθιά, μια πραγματικότητα ζοφερή, παγωμένη. Τότε κοιταζόμαστε στον καθρέφτη και νιώθουμε τόσο μικροί, τόσο λίγοι να αντιμετωπίσουμε τους δαίμονες μας. Τα πάθη μας. Και ξαναφοραμε φοβισμένοι τα προσωπεια μας. Γιατί; Γιατί;

Είναι οι πράξεις μας που μας διαμορφωνουν. Όχι τα πιστεύω μας. Και χωρίς Θεό, δύσκολα τα πράγματα... Ίσως γι'αυτό και η λέξη μετάνοια δε χωράει στη καλοβολεμενη λογική μας. Γι'αυτό ίσως και η αγάπη χάνει το πραγματικό της βάθος. Και επαναπαυμένα ζαλισμένοι επιμένουμε σε μια  επιφανειακή ψεύτικη ειδωλική άποψη της αγάπης που στην αληθινή της μορφή μπορεί να μην τη γνωρίσουμε. Τουλάχιστον αν δεν κάνουμε προσπάθεια να αποτινάξουμε τον μισοκρυμμενο εγωισμό που μας στοιχειώνει σαν κακόηχο ρεφραίν μιας επαναλαμβανόμενης καθημερινότητας...

Η αληθινή αγάπη είναι αρετή. Είναι θεϊκό δώρο σταλμένο απ'το παλάτι Του. Η αληθινή αγάπη είναι κάτι που, έστω λίγο, αν το βιώσεις δε γίνεται ποτέ σου να το ξεχάσεις! Δε ξεχνιέται κάτι τέτοιο. Γιατί; Επειδή είναι μια στάλα ουράνιας δροσιάς στις καρδιές μας που διψούν -χωρίς πολλές φορές να το υποπτευόμαστε. Γι'αυτό και, αν το νιώσεις, μετά κάνεις τα πάντα για να το αισθανθείς και πάλι... Ένας αγώνας είναι η ζωή μετά... Μια όμορφη προσπάθεια... Και στην πορεία αυτή ενώνεσαι ("ίνα ώσι έν" που είπε ο άγιος γέρ.Πορφύριος πριν φτερουγίσει για την αιωνιότητα)! Ενώνεσαι με την παρουσία Του, με τους συνανθρώπους, με τη φύση. Με όλα! Έτσι ο κόσμος, οι άλλοι, δεν είναι πια η κόλασή μας ("Η κόλασή μου είναι οι άλλοι" Ζαν Πωλ Σαρτρ), αλλά η χαρά μας ("Χριστός ανέστη, χαρά μου" Αγ. Σεραφείμ του Σάρωφ). Αγαπάς χωρίς όρια, χωρίς ενδοιασμούς, χωρίς ρατσισμό, χωρίς ταμπέλες και προκαταλήψεις. Αγαπάς!

Καλή δύναμη. Να με θυμάσαι στην προσευχή σου. 


Κι όταν τελειώσει η μέρα, 
κι όταν η νύχτα απλωθεί σ'όλες τις άκρες, 
εκεί πάντα θα σε συναντώ. 
Κόμπο τον κόμπο, 
δάκρυ το δάκρυ, 
με χαρά.
Στα ουράνια λημέρια.

Θέλω ν'αγκαλιάσω τη ζωή!

...Κανείς δε μας λέει πώς είναι πραγματικά η ζωή. Κανείς δε μας λέει ότι η ζωή είναι χαρά και μαγεία και θαύμα, ακόμη και έκσταση. Κανείς δε μας λέει ότι η ζωή είναι πόνος και δυστυχία, απελπισία και δάκρυα. 

Δε ξέρω για σας, εγώ όμως δε θέλω να χάσω τίποτε. 
Θέλω ν'αγκαλιάσω τη ζωή, θέλω να γνωρίσω τα πάντα. 
Δεν είναι δυνατόν να περάσει η ζωή μου και να μη ξέρω τι θα πει κλάμα. Γι'αυτό έχω τους δακρυϊκούς πόρους. Αν δεν ήμουνα φτιαγμένος για να κλαίω, δε θα τους είχα. Δεν είναι κακό να κλαίει κανείς. Τα μάτια σου βλέπουν πιο καθαρά μετά...

Λέο Μπουσκάλια, 'Να ζεις, ν'αγαπάς και να μαθαίνεις'

υγ: Χίλιες υπέροχες καλημέρες, αδέρφια :)

Tweeting

Ξέρεις, ζηλεύω τ'αεροπλάνα. Για να βρεθούν, όμως, στα ουράνια λημέρια πρέπει να τα δώσουν όλα κατά την απογείωση.

(from my twitter account)

Το πρελούδιο της χαράς της ατέλειωτης

Τι κοιτάζεις; Πες μου.

Όλ'αυτά που επιθυμείς

που βλέπεις

που ορέγεσαι

κάποτε θα γίνουν στάχτη

που θα χαθεί

στο σούρουπο της νύχτας.



Είσαι φτιαγμένος για τα ουράνια

κι όμως σκορπίζεσαι

παλεύεις

για τα ψεύτικα χθόνια.

Για το τίποτα.



Είσαι κάτι ανώτερο

απ'της βουλιμίας σου

το ατέλειωτο βάσανο.

Καμωμένος είσαι σοφά

απ'το άπειρο 

γαλάζιο τ'ουρανού.

Κι από αγάπη .



Νιώσε το.

Αγκάλιασέ το.

Και θα πετάς.

Ευτυχισμένος.

Αιώνια.

Λίγο απ'όλα

Η μετάνοια είναι συγκλονιστική λέξη, μα -δυστυχώς- πολύ παρεξηγημένη στην εποχή μας.

Ναι, η χτεσινή μέρα είχε την ομορφιά της: το χαρταετό, τις οικογενειακές ζεστές στιγμές, ξεκούραση,κλπ. Μα θα'ταν ακόμη πιο όμορφο το να μην μέναμε μονάχα εκεί...

Πάντα το βήμα παραπάνω αποζητάει ολόκληρη η ύπαρξή μας. Και με τίποτ'άλλο δε γεμίζει παρά με τη γλυκιά παρηγοριά του Χριστού μας. Και μετά όλα γίνονται φως, χαρά, ελπίδα όπως έλεγε ο πολυαγαπημένος άγιος γέρ.Πορφύριος.

Αχ. Άλλα ήθελα να πω, αλλού κατέληξα :)

Να με θυμάσαι στην προσευχή σου. 

Και να μη ξεχνάς και τον Γιάννη. 

Καλημέρα.

υγ: Για προσευχή, δες κι εδώ αν θες.