Όταν έχετε λύπη

πηγή: εδώ

 Έλεγε ο πατήρ Πορφύριος "Όταν έχετε πολλή λύπη να ψέλνετε τον Αναστάσιμο Κανόνα και θα παίρνετε άλλη δύναμη μέσα σας". Μπορείτε να λέτε και το "Χριστός Ανέστη" και θα δείτε πως αλλάζει η ύπαρξη ολόκληρου του ανθρώπου. Γιατί; Γιατί υπάρχει μια υπόμνηση μέσα από το "Χριστός Ανέστη" της δικής μας ελπίδας της Αναστάσεως. Έτσι, όταν χάνουμε έναν δικό μας άνθρωπο να μη βυθιζόμαστε στο πένθος. Ο απόστολος Παύλος λέει "Μη λυπήσθε καθώς και οι λοιποί οι μη έχοντες ελπίδα". Είναι ανθρώπινο να κλάψουμε και να πονέσουμε αλλά πρέπει να πιστεύουμε ότι ο άνθρωπος μας δεν πέθανε αλλά κοιμάται. Αυτό είναι ένα βίωμα που μόνο μέσα από την Ανάσταση μπορούμε να το ζήσουμε.

Όμως για να ζήσουμε την Ανάσταση θα σηκώνουμε τον σταυρό μας. Όταν σηκώνει ο άνθρωπος τον σταυρό του με το βλέμμα στην Ανάσταση σιγά - σιγά αρχίζει μέσα του να συντελείται μια κοσμογονία και αρχίζει να καταλαβαίνει τι είναι Ανάσταση χωρίς να μπορεί να το εξηγήσει πάντοτε. Θεωρητικά μιλάμε για την Ανάσταση αλλά πως το ζούμε και πως έχουμε αναστάσιμο βίωμα είναι κάτι το οποίο το δίνει η Χάρη του Αγίου Πνεύματος. Μόνο έτσι αρχίζει να ζει ο άνθρωπος σταυροαναστάσιμα. Και τότε καταλαβαίνει τη μόνη πραγματικότητα που είναι ο Χριστός, που είναι η Ζωή.

(απο το βιβλίο του π.Γεωργίου Σχοινά «Η ΚΑΡΔΙΑ ΜΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ ΣΟΥ») 

 

Γράμμα σε σένα

Αγαπημένε φίλε, αγαπημένη φίλη,

  θα'θελα και πάλι να σου μιλήσω (όχι με λόγια δικά μου) για την λύπη, για την απώλεια της ελπίδας και πώς αυτά σχετίζονται μεταξύ τους. Θ'αφήσω και πάλι τον λόγο τον γραπτό του π.Ηλία Κουτραφούρη να μας μιλήσει και να μας κατηχήσει. 

  Λέει ο παππούλης: "Και στο πνεύμα της λύπης όταν ενεργεί, αν κοιτάξεις προσεκτικά, θα διακρίνεις την ίδια ενέργεια «της ταραχώδους ηδονής», πράγμα θα έλεγε κανείς θαυμαστό και παράδοξο... Τι είδους ηδονή μπορεί να υπάρχει στη λύπη; Κι όμως θα εκπλαγείς... Προκειται για την ηδονή μιας αυτοαπασχόλησης αυτοκαταστροφικής, μιας κεκρυμμένης αλαζονείας, και μιας καλά αυτοδικαιούμενης ραθυμίας. Συνισταμένη των πιο πάνω η επίμονη άρνηση της ελπίδας. Τεκμήριο επήρειας δαιμονικής. Βάλε το μυαλό σου να δουλέψει εν προσευχή, ξαναδιάβασε τα πιο πάνω στοχαστικά και θα με θυμηθείς..."

  Καλή δύναμη! Πολλές ευχές για μια ημέρα γεμάτη ελπίδα Χριστού! Καλημέρες πολλές!

Όλα τα'χει η ζωή! Και είναι ωραία!

Ψάξε πιο πέρα απ'αυτό που βλέπεις.

Προσπέρασε τα όρια που νόμιζες πως έχεις.

Χαμογέλασε πιο πολύ απ'ότι συνήθιζες.

Κάψε τη συνήθεια.

Αγκάλιασε την περιπέτεια.

Αφέσου και ζήσε την ίδια τη ζωή! Με τις λύπες και τις χαρές της, με τις πίκρες και τις ομορφιές της, με τα δάκρυα και τα χαμόγελα. Όλα θα τα βρεις μπροστά σου. Όλα.

Η αληθινή αγάπη πληροφορεί τον άλλον χωρίς εξωτερικές εκδηλώσεις

-Γέροντα, πώς θα δείξω αγάπη;

- Να δείξω αγάπη; Δεν το καταλαβαίνω. Αυτό είναι κάτι ψεύτικο, υποκριτικό. Να υπάρχη η αγάπη μέσα μας και να μας προδώση, ναι. Η αληθινή αγάπη πληροφορεί τον άλλον χωρίς εξωτερικές εκδηλώσεις. Αγάπη είναι να ακούσης με πόνο την στενοχώρια του άλλου.

Αγάπη είναι κι ένα βλέμμα πονεμένο κι ένας λόγος που θα πης με πόνο στον άλλον, όταν αντιμετωπίζη κάποια δυσκολία. Αγάπη είναι να συμμερισθής την λύπη του, να τον αναπαύσης στην δυσκολία του. Αγάπη είναι να σηκώσης έναν βαρύ λόγο που θα σου πη. Όλα αυτά βοηθούν περισσότερο από τα πολλά λόγια και τις εξωτερικές εκδηλώσεις. 

Όταν πονάς εσωτερικά για τον άλλον, ο Θεός τον πληροφορεί για την αγάπη σου και την καταλαβαίνει χωρίς εξωτερικές εκδηλώσεις.

Όπως και όταν δεν εκδηλώνεται η κακία μας, αλλά είναι εσωτερική, πάλι ο άλλος την καταλαβαίνει. Βλέπεις, και ο διάβολος, όταν παρουσιάζεται ως «άγγελος φωτός», φέρνει ταραχή, ενώ ο Άγγελος ο πραγματικός φέρνει μια απαλή ανέκφραστη αγαλλίαση. 

- Τι είναι αυτό, Γέροντα, που με εμποδίζει να πληροφορούμαι την αγάπη των άλλων; 

- Μήπως δεν έχεις καλλιεργήσει την αγάπη; Όποιος αγαπάει, πληροφορείται για την αγάπη του άλλου, αλλά και πληροφορεί τον άλλον για την αγάπη του. 

Καταλαβαίνει ο άλλος αν υποκρίνεσαι ή αν τον αγαπάς πραγματικά, γιατί πάει σαν τηλεγράφημα η αγάπη. Αν κάνουμε λ.χ. μια επίσκεψη σ' ένα ορφανοτροφείο , τα παιδιά αμέσως θα καταλάβουν με τι διάθεση πήγαμε. Είχαν έρθει μια φορά στο Καλύβι να ζητήσουν τη γνώμη μου κάποιοι που ήθελαν να κάνουν ένα ίδρυμα για εγκαταλελειμμένα παιδιά. «Το κυριώτερο από όλα, τους είπα, είναι να πονέσετε τα παιδιά αυτά σαν παιδιά σας και ακόμη περισσότερο. Αυτό είναι που θα πληροφορήση τα παιδιά για την αγάπη σας. Αν δεν τα πονάτε, μην ξεκινάτε να κάνετε τίποτε». Τότε ένας γιατρός , πολύ ευλαβής, είπε: «Έχεις δίκαιο, Πάτερ. Κάποτε μια συντροφιά είχαμε επισκεφθή για πρώτη φορά ένα ορφανοτροφείο και τα παιδιά κατάλαβαν την διάθεση του καθενός. "Ο κύριος τάδε, είπαν, είναι περαστικός ο κύριος τάδε ήρθε να περάση την ώρα του μαζί μας ο κύριος τάδε μας αγαπάει πραγματικά"». Βλέπετε πώς πληροφορεί η αγάπη. 

γέροντα Παϊσίου αγιορείτου

πηγή: εδώ. 

Ευχαριστούμε πολύ!

Ο βυθός

Έχω χαρά; Πόση χαρά αισθάνομαι; Αφού η χαρά είναι τόσο ωραίο συναίσθημα, γίνεται να'μαι μόνιμα χαρούμενος; 

Έψαχνα καιρό για μια πειστική απάντηση. Ειλικρινά στο λέω! Αλλά πλέον βρήκα ικανοποιητική απάντηση. Η αρχή της απάντησης ξεκίνησε καθώς διάβαζα το βιβλίο της αγαπημένης Μάρως Βαμβουνάκη "Ο παλιάτσος και η άνιμα". Εκεί βρήκα μια αράδα που είναι απίθανη! Διότι αν υπάρχουν σοβαρές αιτίες να λυπάσαι, ακόμα και -έστω για λίγο- να απελπίζεσαι, δεν είναι περισσότερο υγιές να υποφέρεις παρά να είσαι μέσα στην καλή χαρά; Ο ίδιος ο Χριστός φτάνει να ψιθυρίζει: "Περίλυπος είναι η ψυχή μου έως θανάτου...". Να κλαίει όταν πληροφορείται ότι ο φίλος του ο Λάζαρος είναι νεκρός. Κι ας ξέρει για την Ανάσταση, κι ας ξέρει για την μετά θάνατον ατελεύτητο ζωή. Ακόμα κι ας ξέρει, Εκείνος πονάει, κλαίει και αιμορραγεί. Και ένας σοφός άνθρωπος, μου είπε την ίδια μέρα: Η καρδιά μας ας μοιάζει με τη θάλασσα: μπορεί επιφανειακά να είναι άστατη, τρικυμισμένη, αλλά στο βυθό πάντα υπάρχει μια αδιατάραχτη γαλήνη. Έτσι και η ζωή μας: μπορεί να λυπούμαστε, να κλαίμε, να στεναχωριόμαστε, αλλά κατά βάθος έχουμε την ακλόνητη ελπίδα και χαρά του Χριστού και της Ανάστασής του.

Μετά από τα δύο εκείνα γεγονότα, μετά από εκείνα τα γεμάτα φρεσκάδα λόγια, πλέον είμαι χαρούμενα και σταθερά σίγουρος:

Η χαρά έχει βάσεις απίθανες και απέραντες και προεκτάσεις αιώνιες και σαρωτικές!

υγ: Σήμερα είναι του αγ.Ιωάννη του Θεολόγου, του μαθητή της αγάπης! Γιορτάζει μαζί του και η αόρατη γωνιά που 'χει θεμέλιό της την αγάπη :)

Ο ψυχισμός του ήρωα

Όταν οι άνθρωποι με ρωτούν πανικόβλητοι "μήπως έχουν κατάθλιψη", όπως θα ρωτούσαν αν έχουν χολέρα, προσπαθώ να τους σπρώξω να ξανακοιτάξουν και να αναλογιστούν τις αιτίες της λύπης τους. Διότι αν υπάρχουν σοβαρές αιτίες να λυπάσαι, ακόμα και -έστω για λίγο- να απελπίζεσαι, δεν είναι περισσότερο υγιές να υποφέρεις παρά να είσαι μέσα στην καλή χαρά; Ο ίδιος ο Χριστός φτάνει να ψιθυρίζει: "Περίλυπος είναι η ψυχή μου μέχρι θανάτου..." Να κλαίει όταν πληροφορείται ότι ο φίλος του ο Λάζαρος είναι νεκρός. Κι ας ξέρει για την Ανάσταση, κι ας ξέρει για την μετά θάνατον ατελεύτητη ζωή. Ακόμα κι αν ξέρει, Εκείνος πονάει, κλαίει και αιμορραγεί.

Ήρωας δεν είναι εκείνος που δε φοβάται, που δεν πικραίνεται. Είναι εκείνος που φοβάται, που πικραίνεται το ίδιο με τον καθένα μας, ίσως και περισσότερο -γιατί όσο γενναιότερος τόσο πιο ευαίσθητος- , αλλά ο φόβος δε μεταλλάσσει τις αποφάσεις της καθαρής του καρδιάς, δεν επηρεάζει τις επιλογές του ωριμότερου νου του. Ο Αντρέι Ταρκόφσκι γράφει πως δυνατός είναι εκείνος που λυγίζει. Πως διασώζεται όποιος μπορεί να γέρνει έτσι όπως λυγίζουν τα δέντρα στις θύελλες.

απόσπασμα απ'το βιβλίο της Μάρως Βαμβουνάκη "Ο παλιάτσος και η άνιμα", εκδ. Ψυχογιός

Ο αγιορείτης μοναχός και η Ανάσταση του Χριστού

Η Ανάσταση του Χριστού είναι θεμέλιος λίθος ύπαρξης. Ακτήμονες και ξενιτεμένοι οι καλόγεροι, με την αποταγή των πάντων γυρεύουν την επιστροφή στον Πατέρα. Κι έχουν μάνα τους την Κυρία του Όρους: την Θεοτόκο. Κι αυτή τους η δίψα συνάντησης με τον αναστάντα συμπαρασύρει στην αθανασία και τη γύρω φύση. Από το παραμικρό άνθος και ζωύφιο μέχρι τα γερόκορμα δέντρα. Από τις γραμμές των βουνών μέχρι τους κόλπους και τις αγκάλες της θάλασσας. Η φύση πάλλεται απ'την ιερότητα της αναστάσιμης χαράς της. 

Κάτω απ'το μαύρο ράσο ο αφανής και χαριτωμένος εκ Θεού αγωνίζεται πρώτα κατά του μεγαλύτερου εχθρού, του εαυτού του. Και μετά εναντίον του γαιώδους φρονήματος βρέχοντας τις πέτρες και τα χώματα του Άθωνα με δάκρυα πιο αληθινά και από την γύρω θάλασσα. Αυτοί που αρνήθηκαν τον κόσμο και αγαπήθηκαν απ'το Θεό εμμένουν. Και μένουν όπως τα στρείδια στους βράχους του Όρους προσκολλημένοι.

Ο απλός καλόγερος του Όρους είναι το μέτρο της αγιορείτικης πράξης και ζωής. Γιατί καλλιεργεί την άλλη πλευρά, την βαθύτερη της ανθρώπινης ψυχής. Γι'αυτό το κλάμα του ανθίζει χαρά της Ανάστασης. Γι'αυτό το χαμόγελό του βεβαιώνει την αθανασία. 

απόσπασμα απ'το βίντεο που βρήκαμε εδώ. Το κείμενο είναι του Δημήτρη Κοσμόπουλου. [το απόσπασμα που απομαγνητοφωνήσαμε περιέχεται από 1:01:00 και μετά. Αξίζει να το δείτε όλο το βίντεο βέβαια! Είναι θαυμάσιο!]