Αποχαιρετιστήρια επιστολή του αγ.Πορφυρίου

"Αγαπητά πνευματικά μου παιδιά.

Τώρα, που ακόμη έχω τας φρένας μου σώας, θέλω να σας πω μερικές συμβουλές.

Από μικρό παιδί όλο στις αμαρτίες ήμουνα. Και όταν με έστελνε η μητέρα μου να φυλάξω τα ζώα στα βουνά γιατί ο πατέρας μου – επειδή ήμασταν πτωχοί – είχε πάει στην Αμερική για να εργαστεί στη Διώρυγα του Παναμά για εμάς τα παιδιά του, εκεί που έβοσκα τα ζώα, συλλαβιστά διάβαζα το βίο του Αγίου Ιωάννου του Καλυβίτου και πάρα πολύ αγάπησα τον Άγιο Ιωάννη και έκανα πάρα πολλές προσευχές σαν μικρό παιδί, που ήμουνα, δώδεκα δεκαπέντε χρόνων, δεν θυμάμαι ακριβώς καλά. Και θέλοντας να τον μιμηθώ με πολύ αγώνα, έφυγα από τους γονείς μου κρυφά και ήλθα στα Καυσοκαλύβια του Αγίου Όρους και υποτάχθηκα σε δύο Γέροντες αυταδέλφους, Παντελεήμονα και Ιωαννίκιο.

Μου έτυχε να είναι πολύ ευσεβείς και ενάρετοι και τους αγάπησα πάρα πολύ και γι’ αυτό, με την ευχή τους, τους έκανα άκρα υπακοή. Αυτό με βοήθησε πάρα πολύ, αισθάνθηκα και μεγάλη αγάπη και προς το Θεό και πέρασα πάρα πολύ καλά. Αλλά, κατά παραχώρηση Θεού, για τις αμαρτίες μου, αρρώστησα πολύ και οι Γέροντές μου, μου είπαν να πάω στους γονείς μου στο χωριό μου, τον Άγιο Ιωάννη Ευβοίας. Και ενώ από μικρό παιδί είχα κάνει πολλές αμαρτίες, όταν ξαναπήγα στον κόσμο συνέχισα τις αμαρτίες, οι οποίες μέχρι σήμερα έγιναν πάρα πολλές. Ο κόσμος, όμως, με πήρε από καλό και όλοι φωνάζουνε ότι είμαι άγιος.

Εγώ, όμως, αισθάνομαι ότι είμαι ο πιο αμαρτωλός άνθρωπος του κόσμου. Όσα θυμόμουνα, βεβαίως, τα εξομολογήθηκα και νομίζω ότι γι’ αυτά, που εξομολογήθηκα, με συγχώρησε ο Θεός. Αλλά, όμως, τώρα έχω ένα συναίσθημα ότι και τα πνευματικά μου αμαρτήματα είναι πάρα πολλά και παρακαλώ όσοι με έχετε γνωρίσει να κάνετε προσευχή για μένα, διότι και εγώ, όσο ζούσα, πολύ ταπεινά έκανα προσευχή για σας. Αλλά, όμως, τώρα, που θα πάω για τον ουρανό, έχω το συναίσθημα ότι ο Θεός θα μου πει: «Τι θέλεις εσύ εδώ;» Εγώ ένα έχω να του πω: «Δεν είμαι άξιος, Κύριε, για εδώ, αλλά ό,τι θέλει η αγάπη σου ας κάμει για μένα». Από κει και πέρα δεν ξέρω τι θα γίνει. Επιθυμώ, όμως, να ενεργήσει η αγάπη του Θεού.

Και πάντα εύχομαι τα πνευματικά μου παιδιά ν’ αγαπήσουν το Θεό, που είναι το παν, για να μας αξιώσει να μπούμε στην επίγειο άκτιστη Εκκλησία Του. Γιατί από εδώ πρέπει ν’ αρχίσουμε. Εγώ πάντα είχα την προσπάθεια να προσεύχομαι και να διαβάζω τους ύμνους της Εκκλησίας, την Αγία Γραφή και τους βίους των Αγίων μας και εύχομαι και σεις να κάνετε το ίδιο.

Παρακαλώ όλους σας να με συγχωρέσετε για ό,τι σας στενοχώρησα".

Ιερομόναχος Πορφύριος

Εν Καυσοκαλυβίοις τη 4/17 Ιουνίου 1991

Από το περιοδικό “Ορθ. Φιλόθεος Μαρτυρία”, τ. 51-52, Νουθεσίες Γέροντος ΠΟΡΦΥΡΙΟΥ, Εκδ. Ορθόδοξος Κυψέλη, σελ. 98

Ο άγιος Πορφύριός μας!

 Για τον αγαπημένο άγιο, τον άγιο Πορφύριό μας! Τι να πρωτογράψεις ή να πρωτοπείς! Η ζωή του όλη ένα αναμμένο κερί άσβεστης, αυθεντικής αγάπης! Αγαπούσε τον Χριστό μας, την Παναγιά μας και τους αγίους της Εκκλησίας μας με τόση λαχτάρα!

Διαβάστε, αγαπημένα αδέρφια μου, το "Βίος και Λόγοι του γέροντος Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου" των εκδόσεων της μονής Χρυσοπηγής Κρήτης. λιώστε την πορεία της ζωής του.

Πόσο τον αγαπώ αυτόν τον άγιο! Πόσο με βοήθησε στα φοιτητικά μου χρόνια με τα γραπτά του!

Όσοι από εσάς έχετε παιδάκια, μπορείτε να αγοράσετε αυτό το βιβλίο και να το διαβάζετε στα παιδάκια σας. Έχει και CD -μπορείτε να το ακούτε σε εκδρομές ή βόλτες με το αυτοκίνητο.

Αν προλάβετε, πηγαίνετε στις εκκλησίες να προσκυνήσετε την εικόνα του, να συμμετάσχετε στη Λειτουργία. Μα, κι αν δεν προλάβετε, δεν πειράζει. Ο άγιός μας είναι καθημερινά παρών, ν'ακούσει τους στεναγμούς της ψυχής μας, να τους μεταφέρει στον Θεό Πατέρα μας.

Ας έχουμε την ευχή του αγίου!

Κλείνω με μια φράση του: "Όποιος αγαπάει λίγο, δίνει λίγο. Όποιος αγαπάει περισσότερο, δίνει περισσότερο. Κι όποιος αγαπάει πολύ, τι αντάξιο έχει να δώσει; Δίνει τον εαυτό του!"

Άγιε Πορφύριε πρέσβευε υπέρ ημών!

"Θέλω ό,τι έχω εγώ να το έχετε και σεις"

Για το γέροντα Πορφύριο δε χρειάζονται ιδιαίτερες συστάσεις. Ένας άγιος άνθρωπος με χαμόγελο και προσευχή που γλύκαινε και θεράπευε και παρηγορούσε άπειρες ψυχές... Αν δε γνωρίζεις το γέροντα Πορφύριο, στο κάτω-κάτω μέρος της ιστοσελίδας υπάρχει "αναζήτηση". Βάλε το όνομα και θα σου εμφανίσει αρκετές αναρτήσεις με αποσπάσματά του. 

Πριν δυο μέρες βρήκα ένα μικρό απόσπασμα εδώ που μου έκανε πολύ μεγάλη εντύπωση και είπα να το μοιραστώ μαζί σας!

Την καλημέρα μου :)

υγ: Έχεις διαβάσει το "Βίος και Λόγοι"; Αν όχι, χάνεις!

Σπάνιο ηχητικό με το γέρ.Πορφύριο

Ένα πολύ σπάνιο βίντεο με τον άγιο γέροντα Πορφύριο που περιγράφει με τη γλυκύτητα της φωνής του το πώς έγινε μοναχός. (Προσέξτε το πώς ρέει τόσο απαλά ο λόγος του χωρίς να κουράζει).
Καλή ακρόαση.
Την ευχή του να'χουμε...

Εξαρτάται απ'τον μέσα μας κόσμο

Προχτές κατά τη διάρκεια του ταξιδιού μου άρχισα να "σκαλίζω" τις μέρες που προηγήθηκαν. Το πώς τις έζησα, το πόσα λάθη έκανα, τις ευχάριστες στιγμές μου και άλλα. Κάτι σαν υπαρξιακή ενδοσκόπηση. Συνειδητοποίησα πως όλα αυτά που υπάρχουν γύρω μας μπορούν να μας κάνουν ευτυχισμένους. Αρκεί ν'αρχίσουμε να τα βλέπουμε κατεβάζοντας το διακόπτη της ασύδοτης εγωπληξίας μας. Βάζοντας λίγο-λίγο τα απλά, τα ταπεινά, τα αθώα σε πρώτη προτεραιότητα.

Όλα μπορούν να μεταλλαχθούν αρκεί πρώτα ν'αλλάξουμε εμείς. Γι'αυτό και ο γέροντας Πορφύριος ζούσε στην Αθήνα μέσα στο χάος, στις φωνές, τις φασαρίες κι όμως η καρδιά του φτερούγιζε μέσα στην ησυχία, την απλότητα. Ζούσε τον Παράδεισο. 

Θέλει κόπο. Θέλει να το πιστέψεις. Να το προσπαθήσεις. Αυτό άλλωστε δεν είναι και το βαθύτερο νόημα της ζωής μας εδώ στη γη; 

Καλημέρες.

Λίγο απ'όλα

Η μετάνοια είναι συγκλονιστική λέξη, μα -δυστυχώς- πολύ παρεξηγημένη στην εποχή μας.

Ναι, η χτεσινή μέρα είχε την ομορφιά της: το χαρταετό, τις οικογενειακές ζεστές στιγμές, ξεκούραση,κλπ. Μα θα'ταν ακόμη πιο όμορφο το να μην μέναμε μονάχα εκεί...

Πάντα το βήμα παραπάνω αποζητάει ολόκληρη η ύπαρξή μας. Και με τίποτ'άλλο δε γεμίζει παρά με τη γλυκιά παρηγοριά του Χριστού μας. Και μετά όλα γίνονται φως, χαρά, ελπίδα όπως έλεγε ο πολυαγαπημένος άγιος γέρ.Πορφύριος.

Αχ. Άλλα ήθελα να πω, αλλού κατέληξα :)

Να με θυμάσαι στην προσευχή σου. 

Και να μη ξεχνάς και τον Γιάννη. 

Καλημέρα.

υγ: Για προσευχή, δες κι εδώ αν θες.

Μερικά μυστικά προσευχής από μια καρδιά γεμάτη αγάπη

Βρήκα στο βιβλίο "Βίος και Λόγοι" του άγιου (και επίσημα πλέον!) γέροντα Πορφυρίου ένα κομμάτι που μιλάει για την προσευχή. Πιο συγκεκριμένα, ο γέροντας αναφέρεται στις περιπτώσεις που ο Θεός δε μας δίνει αυτό που με ένταση και επιμονή ζητούμε.

Να μην εκβιάζουμε με τις προσευχές μας τον Θεό. Να μη  ζητάμε απ'το Θεό να μας απαλλάξει από κάτι, ασθένεια κλπ ή να μας λύσει τα προβλήματά μας, αλλά να ζητάμε δύναμη και ενίσχυση από Εκείνον για να τα υπομένουμε. 

Όπως Εκείνος κρούει με ευγένεια την πόρτα της ψυχής μας, έτσι κι εμείς να ζητάμε ευγενικά αυτό που επιθυμούμε κι αν ο Κύριος δεν απαντάει, να σταματάμε να το ζητούμε. Όταν ο Θεός δε μας δίνει κάτι που επίμονα ζητάμε, έχει το λόγο Του. Έχει κι ο Θεός τα μυστικά Του.

Εφόσον πιστεύουμε στην αγαθή Του πρόνοια, εφόσον πιστεύουμε ότι Εκείνος γνωρίζει τα πάντα απ'τη ζωή μας κι ότι πάντα θέλει το αγαθόν, γιατί να μη δείχνουμε εμπιστοσύνη; Να προσευχόμαστε απλά και απαλά, χωρίς πάθος και εκβιασμό. (...) Μην κυνηγάμε ν'αποχτήσουμε αυτό που θέλουμε, αλλά να τ'αφήνουμε στο θέλημα του Θεού. Γιατί, όσο το κυνηγάμε, τόσο αυτό απομακρύνεται. Άρα, λοιπόν, υπομονή και πίστη και γαλήνη. Κι αν το ξεχάσουμε εμείς, ο Κύριος ποτέ δε ξεχνάει κι αν είναι για το καλό μας, θα μας δώσει αυτό που πρέπει κι όταν πρέπει.

Κάτι που με εντυπωσίασε

Χτες είχα πάει μια βόλτα μ'ένα φίλο που είχα αρκετό καιρό να τον δω. Αφού είπαμε τα βασικά, ξαφνικά μου λέει:

- Ρε συ, κάτι περίεργο μου συμβαίνει.

- Τι;

- Πριν μερικές μέρες άρχισα να αντιλαμβάνομαι διαφορετικά τον χρόνο.

- Δηλαδή;

- Αισθάνομαι ευγνωμοσύνη.

- Για το χρόνο που περνάει;

- Ναι. Και όχι μόνο. Για παράδειγμα, βγαίνω για μια δουλειά με το αμάξι, κάπου μακρυά. Και αισθάνομαι ευλογημένος που έχω μεταφορικό μέσο ενώ άλλοι για να πάνε κάπου μακρυά πρέπει να περπατήσουν χιλιόμετρα.

- Αυτό είναι πολύ τέλειο!

- Ή καμιά φορά που πεινάω, αγοράζω σάντουιτς και συγκινούμαι.

- Ε;

- Ναι. Βλέπω φτωχούς που ψάχνουν στα σκουπίδια και λέω: "κοίταξέ τους. Αυτοί ψάχνουν για αποφάγια. Κι εγώ; Αν πεινάω, αγοράζω και όλα μια χαρά".

- Φίλε, δεν έχω λόγια. Θυμάμαι τον άγιο γέρ. Πορφύριο που άκουγε τα πουλιά στο δάσος να κελαηδούν και δάκρυζε από ευγνωμοσύνη. Όλα τα'βλεπε έτσι...

- Ναι. Μα εμείς είναι πολύ απίθανο να φτάσουμε το γέροντα.

- Ναι. Όντως...

- Πάντως το θεωρώ μια καλή αρχή.

- Ποιο; 

- Το να μην κυνηγάμε ό,τι μας γυαλίζει το μάτι.

- Εννοείς από υλικά πράγματα;

- Και όχι μόνο. Είναι κάτι καλό. Δε νομίζεις;

Κάπως έτσι έγινε ο ανάμεσά μας διάλογος και σας τον μεταφέρω. Γιατί πραγματικά ωφελήθηκα πολύ.

Και κάτι σχετικό που άκουσα απ'τον π.Ανδρέα Κονάνο: "Η ευγνωμοσύνη είναι μεγάλη υπόθεση. Δείχνει ευαίσθητη ψυχή, λεπτό άνθρωπο που βρίσκει αφορμές χαράς. Είναι μια τόνωση για την ψυχή. Δίνει υγεία, επιπλέον χαρά και σε ανεβάζει. Και ψυχικά και σωματικά".
Λοιπόν, βάζουμε στόχο να "μάθουμε" την ευγνωμοσύνη; 
Καλημέρα αδέρφια :)

Είναι θέμα αγάπης!

Στο πολυαγαπημένο βιβλίο "Βίος και λόγοι του γέροντα Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου" ο, άγιος και επίσημα πια, γέροντας Πορφύριος με τον τόσο χαρούμενο λόγο του μας μιλάει για το πώς μπορούμε να προχωρούμε στη ζωή μας κυνηγώντας το Χριστό και ταυτόχρονα κάνοντας όλες τις καθημερινές μας δουλειές. Διαβάστε το:

Δεν υπήρχε καθόλου τεμπελιά. Μ'ευχαριστούσε να προσεύχομαι, κι όταν ακόμη ήμουν κουρασμένος. Μες στην κούραση αναζητούσα πιο πολύ τον Θεό. Αυτό πρέπει να το πιστέψετε και να καταλάβετε πράγματι ότι είναι κατορθωτό. Είναι θέμα αγάπης. Δεν είναι απλώς ότι πηγαίνεις γρήγορα. Κάνεις τη δουλειά, μετά αρχίζεις άλλη, επιστρέφεις, κάνεις άλλη δουλειά και κοιτάς όλες να τις τελειώσεις, να ποτίσεις, να σκαλίσεις, να φέρεις χώμα και κλαριά, να πας στο βουνό, να φέρεις ξύλα για το εργόχειρο. Με την αγάπη γίνεσαι αεικίνητος. Να δεις τότε πού πάνε οι αμαρτίες! Κοιμούνται όλα...

Γενική εξομολόγηση

Είπε ο γέροντας (Πορφύριος):

Να γίνεται, παιδί μου, κατά καιρούς στη ζωή μας και μια γενική εξομολόγηση, διότι διάφορα ψυχολογικά τραύματα ή διάφορα σοβαρά συμβάντα μάς δημιουργούν σωματικές ασθένειες. Στην εξομολόγηση να μη λέμε μόνο τα αμαρτήματά μας αλλά και τους διάφορους λογισμούς, πχ: φόβου, λύπης, χαράς, στεναχώριας που περνάμε από διάφορα γεγονότα ή συμβάντα όπως σεισμούς, θανάτους, γάμους, ολιγοπιστίες, κλπ κλπ...

απόσπασμα απ'το βιβλίο "Ανθολόγιο συμβουλών" του γέροντος Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου, εκδ. Μεταμόρφωση του Σωτήρος, Μήλεσι Αττικής

Προσπάθεια ατέλειωτη

Σας μεταφέρω ένα μικρό απόσπασμα απ'το βιβλίο "Βίος και Λόγοι" του γέρ.Πορφυρίου που με βοήθησε πολύ σε μια δύσκολη στιγμή:

Παρόλο που νιώθω έτσι αδύναμος και δεν έχω κατορθώσει αυτό που ποθώ, εντούτοις δεν απελπίζομαι. Με παρηγορεί το ότι δεν παύω από του να προσπαθώ διαρκώς. Όμως, δεν κάνω αυτό που θέλω. Κάνετε προσευχή και για μένα. Το θέμα είναι ότι δεν μπορώ ν'αγαπήσω το Χριστό χωρίς τη χάρη Του. 

Ο Χριστός δεν αφήνει να εκδηλωθεί η αγάπη Του, αν η ψυχή μου δεν έχει κάτι που να Τον τραβήξει. 

Καλή προσπάθεια, καλέ/ή μου φίλε/η... Σ'ευχαριστώ ακόμα και για όλα τα mail που μου στέλνεις και τα σχόλια που γράφεις...

Για τον αγαπημένο γέροντα Πορφύριο (εκπομπή)

Καλημέρα! Μου το έστειλε ένας φίλος πολύ καλός. Είναι εκπομπή της Σοφίας Χατζή (στο ραδιόφωνο της Πειραϊκής εκκλησίας) για τον αγαπημένο γέροντα Πορφύριο. Με τον π.Γεώργιο της σκήτης Καυσοκαλυβίων (άγ.Όρος).

Καλή ακρόαση :)

υγ: Χρόνια πολλά σ'όλους όσους γιορτάζουν σήμερα!  Ο Σταυρός ας μας δείχνει το δρόμο στη ζωή μας.

"Τόσο καιρό είμαστε μαζί και ποτέ δεν τον ξαναείδα έτσι"

Πριν μέρες έλαβα ένα mail από μια φίλη: "Σήμερα χαμός. Φώναζε, αγρίεψε τόσο που φοβήθηκα. Τόσο καιρό είμαστε μαζί και δεν τον ξαναείδα έτσι". Προς στιγμή δίστασα ν'απαντήσω. Δεν ήξερα τι ακριβώς να πω. Το μήνυμα αυτό μ'έβαλε για όλη την υπόλοιπη μέρα σε σκέψεις. Άρχισα να προβληματίζομαι...

Όλοι μας σχεδόν είμαστε έτσι. Κάποτε στις καλές μας, κάποτε στις κακές μας. Μπορεί να'χουμε μάθει να κρυβόμαστε καλά, όμως, κάτω απ'τα διάφορα προσωπεία μας, η καρδιά μας κατά βάθος αντιλαμβάνεται τα σκοτάδια της. Είναι, λοιπόν, θέμα χρόνου η φανέρωση του αληθινού μας "εγώ".

Όταν αγαπάς κάποιον, τον αγαπάς γι'αυτό που είναι. Όχι γι'αυτό που φαντάζεσαι ότι είναι ή γι'αυτό που θέλεις να γίνει. Ο άνθρωπος δύσκολα αλλάζει. Τον αγαπάς σαν σύνολο. Ο π.Ανδρέας Κονάνος κάπου είχε πει ότι ο άνθρωπος είναι ένα κράμα μεγαλείου και μικρότητας.

Αγαπώ τον άλλο σημαίνει ότι καθημερινά αγωνίζομαι να τον αποδέχομαι είτε είναι στα "πάνω" του είτε στα "κάτω" του. Αυτό να το θυμόμαστε όσο μπορούμε. Όταν ο άνθρωπός σου είναι στις καλές του, να χαίρεσαι και συ μαζί του. Και, όταν είναι στις κακές του, να θυμάσαι ότι τον έχεις δει και στις καλές του.

Ο γέροντας Πορφύριος έλεγε πως η αγάπη εκφράζεται καλύτερα χωρίς λόγια. Όταν έχετε μεγάλη αγάπη και αυτή η αγάπη σας κινεί σε προσευχή, τότε τα κύματα της αγάπης σας πηγαίνουν και επηρεάζουν αυτόν για τον οποίον προσεύχεσθε. 

Είναι στις κακές του; Προσευχήσου γι'αυτόν!

Σε νιώθω τόσο κοντά μου

Σε νιώθω κοντά μου. Σε νιώθω δίπλα μου ακόμα κι αν είσαι μακρυά μου.

Αυτό ισχύει μέσα στην εκκλησία του Χριστού. Ο Χριστός μας ενώνει. Παίρνει την κενότητα και την κάνει ενότητα. Τι σπουδαίο πράγμα!

Το δάκρυ σου στα μάτια μου. Δηλαδή ο πόνος σου γίνεται πόνος μου. Συμπάσχω μαζί σου κι έτσι δεν απελπίζεσαι. Το χαμόγελό μου γίνεται χαμόγελό σου και μετά αντανακλάται πάλι σε μένα όταν θα'μαι στις "μαύρες" μου. Το χέρι σου με βοηθάει να ξανασηκωθώ κι η αγάπη μου ταξιδεύει μέχρι την καρδιά σου.

Όταν μας συνδέει ο Χριστός, αποστάσεις δεν υπάρχουν, έλεγε ο γλυκός και παρηγορητικός άγιος γέροντας Πορφύριος. Είμαστε μακρυά κι όμως τόσο κοντά!(Τι όμορφα τρελή που'ναι η πίστη μας!). Όπως εδώ στην αόρατη γωνιά. Βλέπω καθημερινά ανθρώπους που μπαίνουν απ'την άλλη άκρη της γης. Και νιώθω πως έχουμε κάτι κοινό. Κάτι κοινό μας ενώνει! Κι αυτό είναι η αγάπη.

Να'χεις μια γλυκιά, καλή μέρα :)

υγ: Ψηφοφορία πάνω δεξιά. Η γνώμη σου μετράει.

Σκέψεις για την αγάπη

Τι είν'αυτό που με κάνει να αποδιώχνω την αγάπη;

Βλέπω μέσα μου μια δύναμη που ώρες-ώρες έχει τεράστια δυναμική... Έτσι στα ξαφνικά... Και μένω άναυδος. Πώς γίνεται να υπάρχει μέσα μου; Και ύστερα κάνω την κίνηση να κοιτάξω μέσα μου. Και βλέπω μαύρο έρεβος... Ένα χάος. Αίσθηση ιλίγγου. 

Πασχίζω για το καλό, για την αγάπη, μα η καρδιά μου θολώνει. Πώς το έλεγε ο απ.Παύλος, "βλέπω έτερον νόμον" μέσα μου... Δε θέλω να υποταχτώ, μα συνεχώς πέφτω. Και ξανασηκώνομαι...

Πήγα ένα απόγευμα ξανά στην παραλία. Πάντα με ηρεμεί αυτό το ανυπέρβλητο θέαμα της δύσης του ήλιου. Κοιτούσα τον ουρανό ντυμένο σ'αυτά τα μαγικά χρώματα και σκεφτόμουν "Δε γίνεται αλλιώς. Έτσι θα ήταν και η αγάπη αν γινόταν έργο τέχνης. Μόνο μ'αυτά τα υπέροχα χρώματα θα μπορούσε να ζωγραφιστεί". 

Αν ήταν κάτι απλό, η αγάπη δε θα ήταν τόσο σπάνια. Και τόσο διάφανη. Σχεδόν άπιαστη. Σαν όνειρο που έμεινε βαθιά χαραγμένο μέσα σου. Αν ήταν η αγάπη κάτι εύκολο, θα την άκουγες χωρίς προσπάθεια. Μα η μελωδία της κρύβεται στη σιωπή. Την εκφραστική σιωπή. Που έχει τόσα να πει και να διδάξει.

Μα πώς να βελτιωθώ; Πώς να κατανικήσω αυτό το μαύρο βυθό που κρύβεται μέσα μου; Τελειώνοντας τη βόλτα -ο ήλιος είχε βασιλέψει πια- θυμήθηκα μια φράση του γέρ.Πορφυρίου που μου την είχε πει μια φίλη: "Βρίσκεσθε στο σκοτάδι και θέλετε να απαλλαγείτε; Εσείς τι κάνετε; Διώχνετε με δύναμη το σκοτάδι, το χτυπάτε, αλλ’ αυτό δεν φεύγει. Θέλετε φως; Ανοίξτε μια τρυπίτσα και θα έλθει μια ακτίνα του ήλιου, θα έλθει το φως. Αντί να διώχνετε το σκοτάδι, αντί να διώχνετε τον εχθρό, να μην μπει μέσα σας, ανοίξτε τα χέρια στην αγκάλη του Χριστού. Αυτός είναι ο πιο τέλειος τρόπος, να μην πολεμάτε, δηλαδή, απευθείας το κακό, αλλά να αγαπήσετε τον Χριστό, το φως Του, και το κακό θα υποχωρήσει".

Τελικά η αγάπη, το φως, το φως Του βρίσκονται εκεί ψηλά... Στον ουρανό...

υγ: Η φωτογραφία είναι από εκείνη τη βόλτα μου

Άμα αγαπάς

Αυτή είναι η πίστη μας! Καθημερινό βίωμα. Συνεχόμενη, διαρκής, προσωπική εμπειρία. Γι'αυτό και ο Χριστός επέπληττε τους Φαρισαίους. Μας είπε να μην περιοριζόμαστε στους τύπους. Μας έδειξε το δρόμο προς την ουσία. Προς το Σταυρό. Προς την αγάπη! Προς την ένωση μαζί του. "Ίνα ώσι έν". Ένα σώμα, μια εκκλησία, μια αγκαλιά. Μια αμείωτη χαρά! Μια απέραντη γλύκα! Μια ασύγκριτη, ατέλειωτη ερωτική θεϊκή εμπειρία. Αυτή είναι η πίστη μας.

Θυμάμαι και το γέροντα Πορφύριο, αυτόν τον τόσο χαμογελαστό, γλυκό, άγιο γέροντα που έλεγε: Άμα αγαπάεις, ζεις στην Ομόνοια και δε ξέρεις ότι βρίσκεσαι στην Ομόνοια. Ούτε αυτοκίνητα βλέπεις, ούτε κόσμο βλέπεις, ούτε τίποτα. Είσαι μέσα σου με το πρόσωπο που αγαπάεις. Το ζεις, το ευχαριστιέσαι, σ'εμπνέει. Δεν είναι αληθινά αυτά; Σκεφτείτε αυτό το πρόσωπο που αγαπάτε να είναι ο Χριστός. Ο Χριστός στο νου σου, ο Χριστός στην καρδιά σου, ο Χριστός σ'όλο σου το είναι, ο Χριστός παντού.

Τα όρια της αγάπης

Όποιος αγαπάει λίγο, δίνει λίγο.

Όποιος αγαπάει περισσότερο, δίνει περισσότερο.

Κι όποιος αγαπάει πάρα πολύ, τι αντάξιο έχει να δώσει;

Δίνει τον εαυτό του!

γέροντας Πορφύριος

Ομιλία του γέροντα Πορφυρίου (ηχητικό ντοκουμέντο)

Ένα πολύ σπάνιο και μοναδικό ηχητικό ντοκουμέντο! Αφηγείται ο ίδιος ο άγιος γέροντας Πορφύριος την ιστορία του. Πώς έγινε μοναχός (και άλλα). 

Η φωνή του γέροντα ακούγεται λίγο πιο "ψηλή" απ'ότι ήταν στην πραγματικότητα λόγω σφάλματος της κασέτας μάλλον.

Όπως και να'χει, όμως, είναι μοναδικό... 

Άγιε παππούλη, να εύχεσαι από κει ψηλά στους ουρανούς. Για όλους μας...

Εξωτερική εμφάνιση: μια ανατρεπτική προοπτική

(...) Το γέροντα Πορφύριο δεν τον απασχολούσε η εξωτερική εμφάνιση των ανθρώπων. Κι αυτό το διαπίστωναν όσοι πήγαιναν να τον επισκεφθούν, χωρίς κατάλληλη, ας πούμε, αμφίεση. 

Κοιτούσε τα βαθύτερα αίτια μέσα στην ψυχή, γιατί γνώριζε ότι αν τακτοποιηθούν τα εσωτερικά του ανθρώπου, αυτόματα θα διορθωθούν και τα εξωτερικά.

απ'το βιβλίο του Κλείτου Ιωαννίδη "Ο γέρων Πορφύριος"

πηγή: http://kl-klekk.blogspot.gr/2012/09/blog-post_2111.html

Αυτά που ζω αυτές τις μέρες

Δε ξέρω πώς να περιγράψω αυτά που ζω τις μέρες αυτές...
Έχω βιώσει θαυμαστά γεγονότα. Άκουσα και από φίλους επίσης γεγονότα που τους συνέβησαν θαυμαστά αυτές τις μέρες και έχω κατασυγκινηθεί.
Το μόνο που μπορώ να σου πω σήμερα είναι:

Αδερφή, αδερφέ,

ο Χριστός με αγαπά και σε αγαπά όσο δεν φαντάζεσαι. Σκανδαλωδώς. Με τέτοια δυναμική και προοπτική και εύρος απίστευτο, αθέατο, εκπληκτικό και υπέρλογο.

Κάνε την κίνηση να αφεθείς εν λευκώ στο Χριστό και όλα θα γίνουν αγάπη. Όλα θα γίνουν φως. Όλα θα γίνουν Χριστός, όπως έλεγε και ο αγαπημένος γέροντας Πορφύριος.

Ο Χριστός μας αγαπά!! Μας αγαπά!!!!

Καλημέρα, καλή δύναμη :)