Η δύναμη της συγχωρητικότητας και της ταπεινοφροσύνης

Ένα από τα ήρεμα πρωινά στο γραφείο μου συνέχισα να μελετώ το βιβλίο "Έργα ασκητικά" του αββά Δωροθέου. Αυτού του σπουδαίου αγίου που τόσες γενιές μοναχών αλλά και καθημερινών ανθρώπων έχει βοηθήσει με τα ένθεα λόγια του. Έπεσα, λοιπόν, πάνω στο απόσπασμα που μιλάει για τη δύναμη της συγχωρητικότητας και της ταπεινοφροσύνης. Σας το παραθέτω με φωτογραφία [δυστυχώς δε μπόρεσα να την γείρω προς τα αριστερά, οπότε...αυτοσχεδιάστε :) ]

υγ: Το βιβλίο αξίζει να το αγοράσετε! Είναι των εκδόσεων Ετοιμασία.

Για φαντάσου...

Στη γωνιά της αυλής, μέσα στα σαπουνόνερα,

κάτι τριαντάφυλλα καμπούριασαν απ'το βάρος της ευωδιάς τους.

Κανένας δε μύρισε αυτά τα τριαντάφυλλα.

Καμιά μοναξιά δεν είναι μικρή.

Γιάννης Ρίτσος

Δεν ήξερα με ποιο τρόπο να ξεκινήσω να γράφω αυτά που η καρδιά μου τώρα τόσο έντονα αισθάνεται... 

Μιλούσα χτες μ'ένα φίλο και στο mail του μου έλεγε πως η βδομάδα που έρχεται γι'αυτόν είναι πολύ δύσκολη. Ετοιμάζεται για μια αξονική και άμεσα για μια εγχείρηση. Πολύ βαρύς σταυρός ο καρκίνος. 

Τα μεγάλα λόγια δεν έχουν θέση εδώ. 

Έχω μόνο μια καρδιά. Μικρή. Που, όμως, μπορεί να μεγαλώνει, να μεγαλώνει. Να γίνεται αγκαλιά. Να γίνεται θάλασσα ολάκερη. 

Του λέω, θα δώσω το όνομά σου να το μνημονεύουν μέρα και νύχτα. Στα κελλιά τους οι μοναχοί, σαν γονατίζουν, κάνουν ολόκληρο τον κόσμο μια ευχή. Πύρινη σαν φλόγα, πηχτή σαν δάκρυ καρδιακό. Αληθινή σαν την αγάπη. 

Σιωπηλά. Μόνο έτσι αξίζει...

Μπήκε για τα καλά το φθινόπωρο πια. Παρκάρω τη μηχανή στην άκρη του δρόμου και κατηφορίζω προς την παραλία. Έχει πιο πολύ κρύο απόψε. Κλείνω το φερμουάρ της ζακέτας και βάζω τα χέρια στις τσέπες. Ο σταθερός ήχος των κυμάτων στην ακροθαλασσιά έχει κάτι καταπραϋντικό. 

Παίρνω μια βαθιά ανάσα και σηκώνω το βλέμμα μου ψηλά. Χιλιάδες τ'αστέρια. Μου θυμίζουν όλα μου τ'αδέρφια που νιώθουν μόνα τους εκεί στο νοσοκομείο. Μου θυμίζουν τις λίγες -μα τόσο πύρινες- γραμμές απ'το mail του Γιώργου. 

Μπορεί να βαδίζει ο καθένας το δικό του δρόμο, μα αν γινόμασταν όλοι μια καρδιά... 

Μια απέραντη, μεγάλη καρδιά...

Για φαντάσου...

Το δάκρυ σου στα μάτια μου...

Για φαντάσου...

Σπάνιο ηχητικό με το γέρ.Πορφύριο

Ένα πολύ σπάνιο βίντεο με τον άγιο γέροντα Πορφύριο που περιγράφει με τη γλυκύτητα της φωνής του το πώς έγινε μοναχός. (Προσέξτε το πώς ρέει τόσο απαλά ο λόγος του χωρίς να κουράζει).
Καλή ακρόαση.
Την ευχή του να'χουμε...

Μοναχική ζωή

Η μοναχική ζωή μοιάζει με κάποια αγιορείτικα άνθη. Ευδοκιμούν σε άνυδρα μέρη, φύονται ανάμεσα σε πέτρες των πεζουλιών, ακόμη και ψηλά στους πύργους των Μονών, όπου δεν υπάρχει ικμάδα υγρασίας. Και όμως, όταν ανθίσουν, το άρωμά τους είναι μεθυστικό. Πολλοί, αφού πήραν σπόρους, καλλιέργησαν τα άνθη αυτά έξω στον κόσμοσε εύφορους κήπους ποτίζοντάς τα και λιπαίνοντάς τα πλούσια. Αλλά δυστυχώς έχασαν το άρωμά τους. Αυτό συμβαίνει και στους μοναχούς. Όσο στερούνται τα κοσμικά και τις ανέσεις, τόσο πλουτούν στα πνευματικά. Όσο ζουν και ασκούνται στην απαράκλητη έρημο χωρίς γήινες και ανθρώπινες παρηγορίες, τόσο συντηρούνται και τρέφονται από τις ουράνιες θεϊκές. Γι' αυτό τότε ευωδιάζουν από αρετή και αγιότητα. Όταν επιδιώξουμε το τραχύ της ασκήσεως να γίνει λείο και η στενή οδός να γίνει πλατιά, τότε κι εμείς οι μοναχοί θα γίνουμε σαν τα άνθη που έχασαν την ευωδία.

Από το βιβλίο "Από την ασκητική και Ησυχαστική Αγιορείτικη παράδοση", Άγιον Όρος, 2011, σελ. 23-24.

photo by Mariela

Ευχαριστούμε πολύ το φίλο που το επιμελήθηκε και μας το έστειλε!