Απομαγνητοφωνώντας...

  "Πώς χτίζεται η αρετή, κατά τον άγιο Ησύχιο; Λοιπόν, ας το δούμε. Και ποιος είναι ο αγώνας μας; Και ποιος ο κόπος μας; Πώς φαντάζεστε ότι καλλιεργείται η αρετή; Και λέει: Και με το σώμα και με την ψυχή. Να δούμε τι εννοεί με αυτό το πράγμα. Αλλά δεν μπορώ, λέει, να έχω αρετή αν δεν μου γίνει συνήθεια. Άρα, η αρετή κτίζεται και με το σώμα και με την ψυχή και είναι μια κατάσταση συνήθειας, έξης. Όπως και το κακό είναι έξη(=συνήθεια). Και δεν μπορεί να μου γίνει συνήθεια -λέει- αν δεν έχω καθημερινή πράξη. 

  Μου γίνεται συνήθεια; Ναι, αν έχω καθημερινή πράξη. Άρα, δεν είναι η αρετή μια φαντασία θεωρητική, διανοητική ή μια ψυχική λειτουργία μόνο. Συμμετέχει όλος ο άνθρωπος. Και η ψυχή και το σώμα του σε καθημερινή βάση, του γίνεται έξη και σιγά-σιγά αλλοιώνεται ο άνθρωπος."

απομαγνητοφώνηση της αόρατης γωνιάς από ομιλία του π.Βαρνάβα Γιάγκου το 2013 στην Θεσσαλονίκη.

Κάτι που καλό είναι να μη το ξεχνάμε...

Είναι επικίνδυνο να διδάσκει ένας που δεν έχει προχωρήσει στην πράξη της αρετής.

Όπως δηλαδή καθώς κάποιος έχει σπίτι ετοιμόρροπο και δεχθεί σ’ αυτό φιλοξενούμενους, θα τους κάνει κακό με την πτώση των τοίχων, έτσι και εκείνοι οι οποίοι δεν κατάρτισαν πρώτα τους εαυτούς τους, θα προξενήσουν την απώλεια σε όσους προσέρχονται σε αυτούς. 

Γιατί με τα λόγια, βέβαια, τους προσκάλεσαν στο δρόμο της σωτηρίας, με την κακή τους όμως συμπεριφορά θα βλάψουν τελικά τους αγωνιστές.

αγία Συγκλητική

υγ1: Και θυμήθηκα αυτό που λέει: "Δεν είσαι τα λόγια και τα πιστεύω σου. Είσαι τα έργα σου".
υγ2: Το διάβασα στο πολύ αγαπημένο ιστολόγιο της Σαλογραίας (εδώ). Αρχική πηγή μάλλον εδώ.

Όταν λέμε ταπείνωση

Όταν λέμε ταπείνωση, δεν είναι η αναζήτηση κάποιας αρετής για να αισθανθούμε ότι πετύχαμε κάτι. Αλλά η ταπείνωση είναι η ζωή. Είναι η ικανότητα σχέσης. Είναι η χαρά. Είναι ο Θεός. Η ταπείνωση είναι το μυστήριο της ζωής. Δεν είναι κάτι, δεν είναι η αρετή που πρέπει να κερδίσουμε για να αισθανθούμε καλύτεροι. 

απόσπασμα από ομιλία του π.Βαρνάβα Γιάγκου -Ι.Ν.Παναγίας Λαοδηγήτριας Θεσσαλονίκης -www.iomilia.net

Το πιο χαρούμενο ταξίδι

Μιλώντας χτες μ'ένα φίλο σκεφτόμασταν το πόσο επιφανειακοί είμαστε πολλές φορές. Εστιάζουμε σ'αυτά που δεν έχουμε, σ'αυτά που (νομίζουμε ότι) μας λείπουν. Κι εκεί κολλάμε. "Γιατί ο άλλος να'χει αυτό κι όχι εγώ; Γιατί να μου λείπει εμένα αυτό που ο άλλος έχει"; Και πάει λέγοντας...

Καλή μου ψυχή, αξίζει να μάθουμε τον εαυτό μας. Αυτογνωσία. Να ξεχωρίσουμε τα χαρίσματά μας και από αυτά να ξεκινήσουμε. Να ξεκινήσουμε το εσωτερικό ταξίδι προς το ανηφορικό μονοπάτι της καρδιά μας. Προς την αυτογνωσία.

Ο άνθρωπος που γνωρίζει (ή που προσπαθεί) ποιος είναι, συνήθως έχει τη δυνατότητα να γίνει ταπεινός. Μπορεί ν'αγαπήσει. Μπορεί να χαίρεται για τους άλλους. Να μοιράζεται, να χαμογελά. Όλα αυτά, επειδή ξέρει το δικό του οικοδόμημα. Τον εαυτό του.

Πριν βιαστούμε, λοιπόν,  την επόμενη φορά να ζηλέψουμε κάποιον ή να παραπονεθούμε, ας αναρωτηθούμε: "Γιατί δεν κοιτάζω τον εαυτό μου; Έχω κι εγώ χαρίσματα απ'το Θεό δοσμένα! Γιατί δεν προσπαθώ σήμερα να τ'αυξήσω";

Αυτό το ταξίδι έχει πολλή χαρά. Κι έχει χαρά, γιατί (αν το καλοσκεφτείς) εμπεριέχει τρεις σπουδαίες αρετές: αγάπη, ταπείνωση και υπομονή.

Σου εύχομαι, καλή μου ψυχή, να'χεις καλό ταξίδι! Καλό ταξίδι προς το κέντρο της καρδιάς!

Μοναχική ζωή

Η μοναχική ζωή μοιάζει με κάποια αγιορείτικα άνθη. Ευδοκιμούν σε άνυδρα μέρη, φύονται ανάμεσα σε πέτρες των πεζουλιών, ακόμη και ψηλά στους πύργους των Μονών, όπου δεν υπάρχει ικμάδα υγρασίας. Και όμως, όταν ανθίσουν, το άρωμά τους είναι μεθυστικό. Πολλοί, αφού πήραν σπόρους, καλλιέργησαν τα άνθη αυτά έξω στον κόσμοσε εύφορους κήπους ποτίζοντάς τα και λιπαίνοντάς τα πλούσια. Αλλά δυστυχώς έχασαν το άρωμά τους. Αυτό συμβαίνει και στους μοναχούς. Όσο στερούνται τα κοσμικά και τις ανέσεις, τόσο πλουτούν στα πνευματικά. Όσο ζουν και ασκούνται στην απαράκλητη έρημο χωρίς γήινες και ανθρώπινες παρηγορίες, τόσο συντηρούνται και τρέφονται από τις ουράνιες θεϊκές. Γι' αυτό τότε ευωδιάζουν από αρετή και αγιότητα. Όταν επιδιώξουμε το τραχύ της ασκήσεως να γίνει λείο και η στενή οδός να γίνει πλατιά, τότε κι εμείς οι μοναχοί θα γίνουμε σαν τα άνθη που έχασαν την ευωδία.

Από το βιβλίο "Από την ασκητική και Ησυχαστική Αγιορείτικη παράδοση", Άγιον Όρος, 2011, σελ. 23-24.

photo by Mariela

Ευχαριστούμε πολύ το φίλο που το επιμελήθηκε και μας το έστειλε!

Της αγάπης η αρετή

Επιδιώξτε τη σωτηρία σας ευαρεστώντας το Θεό πρωτίστως με την αρετή της αγάπης. Αυτό να είναι το μοναδικό σας μέλημα: το πώς θα γίνετε πλούσιοι σε αγάπη. Εκείνος που έχει αγάπη, έχει μέσα του τον ίδιο το Θεό.

πηγή: http://www.impantokratoros.gr/symboules-gerontos.el.aspx

Αφανείς γενναίοι

Δεν είναι, όμως, μόνο μικροί άνθρωποι, που με ταπεινές πράξεις έκαναν φρικτότερη τη σκηνή του θείου δράματος. Είναι και άλλοι, απλοί και αυτοί άνθρωποι, που με εντελώς μικρές πράξεις έδωσαν έναν υψηλό τόνο ανθρωπιάς και έξαρσης στην όλη εικόνα. Μικροί και αφανείς αυτοί, έριψαν με τη λάμψη της αρετής τους από το βάθος της σκηνής ένα καινούριο φως στο προσκήνιο. 

Ποιοι είναι και πού κινούνται αυτοί;

Τους πιο πολλούς θα τους βρούμε στον ανήφορο του Γολγοθά. 

Πάντα σε κάποιον ανήφορο συναντά κανείς τέτοιες ωραίες ψυχές. Αν άλλοι λιμνάζουν σε κάποια αυλή ή σε κάποιο κήπο, αυτοί μάχονται για να σταθούν σε κάποιον Ανήφορο. Απλοί, περίσεμνοι, δίνουν με την παρουσία τους οι άνθρωποι αυτοί κάποια ανάσα στη φρίκη του Γολγοθά. Κάποιο φως στη μουντή σκηνή του. Αφανείς γενναίοι....

απόσπασμα απ'το βιβλίο του Κων/νου Κούρκουλα "Σκηνές από το Πάθος"