Το πιο χαρούμενο ταξίδι

Μιλώντας χτες μ'ένα φίλο σκεφτόμασταν το πόσο επιφανειακοί είμαστε πολλές φορές. Εστιάζουμε σ'αυτά που δεν έχουμε, σ'αυτά που (νομίζουμε ότι) μας λείπουν. Κι εκεί κολλάμε. "Γιατί ο άλλος να'χει αυτό κι όχι εγώ; Γιατί να μου λείπει εμένα αυτό που ο άλλος έχει"; Και πάει λέγοντας...

Καλή μου ψυχή, αξίζει να μάθουμε τον εαυτό μας. Αυτογνωσία. Να ξεχωρίσουμε τα χαρίσματά μας και από αυτά να ξεκινήσουμε. Να ξεκινήσουμε το εσωτερικό ταξίδι προς το ανηφορικό μονοπάτι της καρδιά μας. Προς την αυτογνωσία.

Ο άνθρωπος που γνωρίζει (ή που προσπαθεί) ποιος είναι, συνήθως έχει τη δυνατότητα να γίνει ταπεινός. Μπορεί ν'αγαπήσει. Μπορεί να χαίρεται για τους άλλους. Να μοιράζεται, να χαμογελά. Όλα αυτά, επειδή ξέρει το δικό του οικοδόμημα. Τον εαυτό του.

Πριν βιαστούμε, λοιπόν,  την επόμενη φορά να ζηλέψουμε κάποιον ή να παραπονεθούμε, ας αναρωτηθούμε: "Γιατί δεν κοιτάζω τον εαυτό μου; Έχω κι εγώ χαρίσματα απ'το Θεό δοσμένα! Γιατί δεν προσπαθώ σήμερα να τ'αυξήσω";

Αυτό το ταξίδι έχει πολλή χαρά. Κι έχει χαρά, γιατί (αν το καλοσκεφτείς) εμπεριέχει τρεις σπουδαίες αρετές: αγάπη, ταπείνωση και υπομονή.

Σου εύχομαι, καλή μου ψυχή, να'χεις καλό ταξίδι! Καλό ταξίδι προς το κέντρο της καρδιάς!

Τα αξόδευτα χαρίσματά μας

Ταπείνωση και ευφυΐα δεν είναι να ταπεινολογείς, να παριστάνεις τον μηδαμινό. Είναι να αναζητάς τι στ'αλήθεια συμβαίνει, τι όντως αξίζει, ποιος στ'αλήθεια είσαι, τι μπορείς να κάνεις και τη δυσχερέστερη των αρετών: τη διάκριση να τα καταλαβαίνεις χωρίς να γελοιοποιείσαι.

Πώς να ξεχάσω εξάλλου εδώ εκείνη την παράξενη παραβολή των ταλάντων στο ευαγγέλιο; Όταν, όσο σπανίως, ο πράος Ιησούς γίνεται αγανακτισμένος και αυστηρός με όσους αγνοούν και εγκαταλείπουν τα χαρίσματά τους; Το τάλαντο που δόθηκε και που δεν τοκίζεται θα τιμωρηθεί, κηρύττει φλογισμένος. Δεν ξέρω πώς, ξέρω όμως ότι ο πνιγμός που μας προξενούν από μόνα τους τα αξόδευτα χαρίσματά μας είναι ήδη μια ποινή βαριά. Εξορία απ'τη δική σου ζωή που γεννήθηκες για να ζήσεις, και η θλίψη της είναι η  βαρύτερη.

απόσπασμα απ'το βιβλίο της Μάρως Βαμβουνάκη "Χορός μεταμφιεσμένων", εκδ. Ψυχογιός

photo by Mariela

Μάθε να'σαι αυθεντικός...

Περιτριγυρίζομαι από ένα σωρό υπέροχους ανθρώπους που, όμως, (λόγω του χώρου) έχουν ένα έντονο αρνητικό χαρακτηριστικό: υποκρίνονται. Δείχνουν άλλο πρόσωπο απ'αυτό που πραγματικά είναι. Καθένας για διαφορετικό λόγο ίσως, όμως το αποτέλεσμα παραμένει ίδιο...

Σ'ένα κόσμο γεμάτο προσωπεία, η υποκρισία θαμπώνει την ατμόσφαιρα αργά, ολέθρια και υπνωτικά. Παρατηρώ τον καθένα προσεκτικά. Πέρα απ'την υποκρισία εντοπίζω αρκετά στοιχεία καλοσύνης, εξυπνάδας, κλπ. Ο Θεός μοίρασε τάλαντα σ'όλους ανεξαιρέτως. Μα η υποκρισία θολώνει την καρδιά τελικά, παραλύει και παραμορφώνει με τον καιρό τον άνθρωπο.

Θυμάμαι αυτό που λέει κάπου στο ευαγγέλιο: απ'το περίσσευμα της καρδιάς του μιλάει ο άνθρωπος. Αυτά που έχει μέσα του, αυτά θα εκδηλώσει με το λόγο του. Όμως, αν η καρδιά είναι θολωμένη, δηλητηριασμένη απ'την υποκρισία, τότε καταλαβαίνεις ποια είναι τ'αποτελέσματα.. Μια σύγχρονη Βαβέλ. Το "ναι" σου να'ναι αληθινό "ναι" και το "όχι" σου αληθινό "όχι" λέει πάλι κάπου αλλού στο ευαγγέλιο.

Κρύβοντας το αληθινό μας πρόσωπο, τα συναισθήματα, τους λογισμούς μας γινόμαστε δυσκίνητοι άνθρωποι. Όσο καταπιεζόμαστε δείχνοντας άλλο απ'το αληθινό μας πρόσωπο τόσο τα θάβουμε στο υποσυνείδητό μας: κάποια στιγμή θα βγουν στην επιφάνεια με εκτυφλωτικά ωμό τρόπο. Σαν άγρια θηρία πεινασμένα.

Ναι! Να προσαρμόζεσαι στο κλίμα της δουλειάς σου, του κοινωνικού κύκλου σου χωρίς, όμως, να χάνεις την αυθεντικότητά σου. Την προσωπικότητά σου. Μάθε να'σαι διακριτικά αληθινός γιατί η αλήθεια ποτέ δε χάνει. Μάθε να'σαι αυθεντικός, επειδή έτσι ζωγραφίζεις έναν πανέμορφο ορίζοντα αγάπης μέσα σου και γύρω σου. Μάθε να ανταποκρίνεσαι στο καλό, γιατί μόνο αυτό λάμπει αιώνια.