Βράδυ τώρα, αργά.

Χτες πρωί αρρώστησα. Σήμερα πρωί έπρεπε να μείνω σπίτι για να μην επιβαρύνω άλλο τον οργανισμό μου -ρητή εντολή του καλού μου ωτορινολαρυγγολόγου.

Μέσα στο μυαλό μου χάος. Βλέπεις, αν για κάποιο λόγο, αναγκαστείς να βγεις για λίγο απ'την καθημερινότητά σου, τότε αρχίζεις να βλέπεις πράγματα (ή κάποιες πτυχές τους έστω) που σίγουρα θα σου διέφευγαν απ'το απίστευτο τρέξιμο που είχες συνηθίσει.

Λοιπόν, είμαι σπίτι. Βράδυ τώρα, αργά. Όλα γύρω έχουν ησυχάσει. Άνθρωποι, αυτοκίνητα, δέντρα έξω. Όλα σχεδόν ακίνητα. Θεέ μου, δε θέλω άλλο να πολυλογώ. Θέλω οι ανάσες μου, οι κινήσεις μου, η ακινησία μου να'χουν νόημα, ουσία. Λίγα λόγια και καλά. "Όσο πιο τίμιος και ώριμος εισαι τόσο συντομεύεις τα λόγια σου" λέει η αγαπημένη συγγραφέας Μάρω Βαμβουνάκη.

Πόσο θα'θελα να βρω μέσα μου το λεπτό φως ανάμεσα στο χάος. Την προσευχή την πιο κρυφή κι αληθινή. Να την κάνω φάρο και αστεράκι να φωτίζει τις νύχτες μου.

Να προσέχεις το βλέμμα περισσότερο απ’ τα λόγια…

Να προσέχεις το βλέμμα περισσότερο απ’ τα λόγια… 

Της θύμιζε κατά τις συνεδρίες τους εκείνο το ωραίο του Νίτσε: «Μ’ αρέσει εκείνος που η ψυχή του είναι πιο βαθιά απ’ την πληγή του».

Να δουλέψουμε με τις πληγές μας αλλά να μην τις γλείφουμε∙ κινδυνεύουμε να διαστρέψουμε τις ηδονές μας.

Η ψυχή είναι πανίσχυρη. 

Μην κολλάς! 

Μην κολλάς ούτε στην ψυχανάλυση, προορίζεται μονάχα για τις πληγές, για την ψυχή σου θα προχωρήσεις πιο πέρα, στην πνευματική περιπέτεια.

Για να σου δώσω να καταλάβεις, είναι σαν να πηγαίνεις σε έναν ορθοπεδικό γιατί έσπασες το πόδι σου.

Ο ορθοπεδικός θα σου γιατρέψει το κάταγμα, δε θα σου μάθει όμως ούτε να βαδίζεις, ούτε ποιο δρόμο θα περπατήσεις, ούτε πολύ περισσότερο τον προορισμό. Η ευθύνη σου είναι αμεταβίβαστη.

Αν κάτσεις εκεί να σου χαϊδεύουν, να σου κάνουν μασάζ στο σπασμένο πόδι σου, θα ατροφήσεις, θα μείνεις ακίνητη.

Ο δρόμος είναι αποκλειστικά δικός σου. 

Πολύ δύσκολο αυτό αλλά τίποτα σαγηνευτικότερο. Ετοιμάσου να με εγκαταλείψεις πριν παραλύσεις στο ντιβάνι μου.

Να μην εμπιστεύεσαι με την πρώτη τα συναισθήματά σου,

Ψάχνοντας για χαρά

Η δυστυχία κι η ανία μας κάνουν φιλήδονους, αισθησιακούς,

μήπως κι επιβιώσουμε κρατημένοι από μια ευχαρίστηση.

Μάρω Βαμβουνάκη, "Οι παλιές αγάπες πάνε στον Παράδεισο"

Αν θες να γίνεις αρεστός στους άλλους

Θάβοντας το "εγώ" μας, ανθίζει το λουλούδι της ταπείνωσης που κρυβόταν κοιμισμένο στο χώμα της καρδιάς μας. Όσο αυτό το χώμα το ποτίζουμε με προσπάθεια, με αγάπη ανιδιοτελή, με αγώνα καρτερικό τόσο πιο ευωδιαστό γίνεται το λουλούδι. 

Αν θες να γίνεις αρεστός στους άλλους, σταμάτα να τρέφεις το δαιδαλώδες "εγώ" σου. Τότε, μέρα με τη μέρα, θα γλυκάνει η συμπεριφορά σου και θα αποχτήσεις μια καρδιά ευρύχωρη, μεγάλη. Και δε θα'χεις ανάγκη να διεκδικείς και να απαιτείς πολλά. Επειδή μια μεγάλη καρδιά γεμίζει με ελάχιστα λέει εύστοχα η Μάρω Βαμβουνάκη. 

Να σου πω, όμως, κάτι τελευταίο; Την προσπάθεια αυτή να την κάνεις μυστικά, κρυφά. Χωρίς να σε αντιλαμβάνονται οι γύρω σου. Στο "μυστικά" αναπαύεται το "ανιδιοτελώς". Τότε θα αγαπάς χωρίς να περιμένεις ανταπόδοση. Τότε δε θα ζητιανεύεις αγάπη. Ο πρότερος αδηφάγος εγωισμός εξαφανίζεται μπροστά στη -μεταμορφωμένη πλέον- αρχοντική καρδιά.

Εύχομαι, μέρα με τη μέρα, σιγά-σιγά ν'αποχτάς μια αρχοντική καρδιά. Μια μεγάλη καρδιά...

υγ: Ελπίδα και Σοφίες να σας χαιρόμαστε!! Χρόνια πολλά, ευλογημένα πολύ και  γεμάτα περιπέτεια κι ομορφιά Χριστού :)

Κοινωνικότητα και κοσμικότητα

...Κοινωνικός δεν είναι ο κοσμικός. Κοινωνικός είναι ο άνθρωπος που μπορεί να συμπαθήσει τον άλλο. Να τον ακούσει με βαθιά προσοχή, να του ανοίξει την καρδιά του. Την κοινωνικότητα την ορίζει η ικανότητα της συμπάθειας και της αλληλοκατανόησης, ενώ την κοσμικότητα η σωματική συνύπαρξη για κάποιου είδους υλική συνεργασία: για να φωτογραφηθούμε, για παράδειγμα, σε κάποιο κοσμικό περιοδικό ή για να ανταλλάσσουμε επισκέψεις με σκοπό να παραμείνουμε σε ένα επίπεδο μελών καλής οικονομικής τάξεως ή ευπρεπούς θρησκευτικής σύναξης, ή για να αλληλοϋποχρεωνόμαστε σε μια γνωριμία που θα ωφελήσει επαγγελματικά.

Η κοσμικότητα δεν είναι εκφράσεις προσώπου, είναι ασκήσεις γκριμάτσας και θα προσέξετε ότι οι κοσμικοί τύποι με τον καιρό αποκτούν όλο και λιγότερες, πιο κλισαρισμένες πόζες. Σαν τα καρτούν. Εκτός αληθινής σχέσης φτωχαίνει και το λεξιλόγιο, φτωχαίνουν και οι εκφράσεις του προσώπου, οι χειρονομίες και οι αυθόρμητες κινήσεις.

απόσπασμα απ'το βιβλίο της Μάρως Βαμβουνάκη "Ο παλιάτσος και η άνιμα", εκδ. Ψυχογιός

photo by: http://desireforpassion.tumblr.com/

Lifestyle 'n living

Νιώθω ώρες-ώρες πως ζω σε μια τρέλα. Βλέπω γύρω μου ανθρώπους να κυνηγούν με απερίγραπτη μανία απολαύσεις πρόσκαιρες (χρήμα, δόξα, σεξ,κλπ) χωρίς να σκέφτονται καθόλου. Η ζωή τους μια ατέρμονη περιστροφή γύρω απ'το ανούσιο. Το ψεύτικο life style που προβάλλεται στα μέσα ενημέρωσης. 

Έχω ακούσει ατάκες όπως: "Θα γίνω φέτες -σου λέει ο άλλος- και θα με θέλουν όλες". Ή: "Θα κάνω προσθετική στήθους, θα λιώσω στα γυμναστήρια και θα ρίξω το αφεντικό μου στη δουλειά" -σου λέει η άλλη.

Και απορώ: Αυτή είναι η ζωή σου; Αυτό είναι που θες απεγνωσμένα; Σκέφτηκες ποτέ σου τι συνέπειες έχουν οι πράξεις σου; Κυνηγάμε με τρόπο επιθετικά απεγνωσμένο το εύκολο, το ψεύτικο. Μας γίνεται εμμονή αυτό που φαίνεται. Όπως με τους ιθαγενείς και τα λαμπερά ψευτοπετράδια. 

Κάτσε λίγο, φίλε, και σκέψου. Ψάξε μέσα σου. Άκου την καρδιά σου. Θυμίσου ποιος ήσουν, ποιος είσαι. Δες πού πας. Μήπως κρύβεται αλλού το νόημα; Ωραία. Πες πως έκανες αυτό που τόσο ήθελες κι ονειρευόσουν. Νιώθεις μια πρόσκαιρη ικανοποίηση. Και μετά; Μετά τι; Οι επιθυμίες, τα πάθη, οι ορέξεις δεν έχουν κορεσμό. Δεν τελειώνουν, φίλε. Ξέρεις γιατί; Γιατί είναι γήινα. Φθαρτά. Όσο και να κυνηγάς την ευτυχία μ'αυτό τον τρόπο, πάντα θα προσπαθείς ν'αγγίξεις μια αντανάκλασή της. Ένα είδωλο στιγμής. Ένα πυροτέχνημα που σε λίγο τελειώνει και πετιέται στα σκουπίδια... Και μετά το ανικανοποίητο βυθίζει σε αργό θάνατο την ψυχή και την καρδιά...

Το ευχάριστο και το εύκολο είναι πανίσχυρα πάνω στις ανώριμες ψυχές, λέει εύστοχα η Μάρω (στο βιβλίο της "Μια μεγάλη καρδιά γεμίζει με ελάχιστα"). Γι'αυτό σου λέω... Ψάξε λίγο... Μην ορμάς κατευθείαν σ'ό,τι λάμπει. Ό,τι λάμπει δεν είναι χρυσός, φίλε...

υγ: Χτες απόγευμα ταξίδευα μέσα στα βουνά. Έριξε μια καταιγίδα φοβερή. Μα έπειτα βγήκε το ουράνιο τόξο. Υπέροχες στιγμές... Καλημέρα αδερφή/έ. Να εύχεσαι και για μένα. Συγχώρα με που δεν απάντησα ακόμη στα mail και στα σχόλιά σου. Με την πρώτη ευκαιρία θα το πράξω.

Όλα μα όλα εκεί προσανατολίζονται

Πάντα μου έκανε κατάπληξη η απορία που εκφράζουν αρκετοί άνθρωποι, "Τι σ'ενδιαφέρει τι γίνεται μετά το θάνατο; Η ζωή μας εδώ έχει σημασία". Δε καταλάβαινα πως δε καταλαβαίνανε ότι ακριβώς για τη σημασία της ζωής εδώ, της γήινης ζωής, η μεταθανάτια μοίρα μας είναι η λυδία λίθος. Αν όλα σβήνουν και χάνονται μέσα στον τάφο, τότε και η αξία της κάθε επιλογής μας, της κάθε μας κίνησης, της ηθικής μας τέλος πάντων, αλλάζει ολοκληρωτικά. Ποιος μπορεί ν'απαιτήσει απ'τον άνθρωπο να είναι δίκαιος όταν η ίδια η φύση του τού φέρεται τόσο άσπλαχνα εκμηδενίζοντάς τον. 

Και η άποψη πως, παρά τη ματαιότητα της ζωής μας, της εγκατάλειψής μας στο τυχαίο, της γελοιοποίησής μας, εμείς πρέπει σθεναρά ν'αντιστεκόμαστε ενεργώντας δίκαια και αξιοπρεπώς ως αιώνιοι, μου φαίνεται μια ανυπόφορα σκληρή αξίωση.Όλα μα όλα, στο μυαλό μας, στα αισθήματά μας, στο κάθε έργο μας, προσανατολίζονται ανάλογα μ'αυτή την πίστη ή την απιστία.

απόσπασμα της εισαγωγής του βιβλίου της Μάρως Βαμβουνάκη "Οι παλιές αγάπες πάνε στον Παράδεισο", εκδ. Φιλιππότη

Τα αξόδευτα χαρίσματά μας

Ταπείνωση και ευφυΐα δεν είναι να ταπεινολογείς, να παριστάνεις τον μηδαμινό. Είναι να αναζητάς τι στ'αλήθεια συμβαίνει, τι όντως αξίζει, ποιος στ'αλήθεια είσαι, τι μπορείς να κάνεις και τη δυσχερέστερη των αρετών: τη διάκριση να τα καταλαβαίνεις χωρίς να γελοιοποιείσαι.

Πώς να ξεχάσω εξάλλου εδώ εκείνη την παράξενη παραβολή των ταλάντων στο ευαγγέλιο; Όταν, όσο σπανίως, ο πράος Ιησούς γίνεται αγανακτισμένος και αυστηρός με όσους αγνοούν και εγκαταλείπουν τα χαρίσματά τους; Το τάλαντο που δόθηκε και που δεν τοκίζεται θα τιμωρηθεί, κηρύττει φλογισμένος. Δεν ξέρω πώς, ξέρω όμως ότι ο πνιγμός που μας προξενούν από μόνα τους τα αξόδευτα χαρίσματά μας είναι ήδη μια ποινή βαριά. Εξορία απ'τη δική σου ζωή που γεννήθηκες για να ζήσεις, και η θλίψη της είναι η  βαρύτερη.

απόσπασμα απ'το βιβλίο της Μάρως Βαμβουνάκη "Χορός μεταμφιεσμένων", εκδ. Ψυχογιός

photo by Mariela

Μοχθηρία και καλοσύνη

(...) Η μοχθηρία έχει μόχθο, το δείχνει και η λέξη η ίδια όπως το γράφει ο Φώτης Κόντογλου. 

Η καλοσύνη έχει το θάρρος του θέλω και του δε θέλω. Το γνωρίζει καλά, ιδίως όταν πρόκειται να το θυσιάσει. 

Όσο καλύτερα ξέρεις το θέλω σου τόσο δεν το μεγαλοποιείς, δεν το θεοποιείς, το κατευνάζεις, δε σφάζεσαι γι'αυτό. Δε χάλασε και ο κόσμος δηλαδή...

απόσπασμα απ'το βιβλίο της Μάρως Βαμβουνάκη "Κυριακή απόγευμα στη Βιέννη", εκδ. Ψυχογιός

Η πιο σίγουρη μέθοδος για να ξαναβρείς τη χαρά σου

Μια απ΄τις μεγαλύτερες "επεξεργασίες θλίψης" είναι να σκαλίζουμε συνεχώς τα κακά που μας έχουν κάνει ή τα καλά που δε μας έχουν κάνει οι γύρω μας. Είναι απ'τις πιο δημοφιλείς σκέψεις, όταν καθόμαστε μόνοι, και η οργή που σιγά-σιγά ανάβουν, το σαράκι του ναρκισσιστικού παραπόνου, η αρνητική ένταση και, στο τέλος, η κατάπτωση δεν έχουν τελειωμό.

Θυμάμαι τον π.Μάρκελλο Καμπάνη [...] να λέει: "Μη θέλεις και μη λες τι πρέπει οι άλλοι να κάνουν για σένα. Πρώτα εσύ κάνε αυτό που πρέπει οι άλλοι να κάνουν για σένα. Το Ευαγγέλιο δε μας λέει τι πρέπει να κάνουν οι άλλοι για μας, ο Χριστός μας μας λέει τι πρέπει να κάνουμε εμείς καθημερινά στους άλλους. Και θα'ρθει η ώρα που αυτό που δίνεις θα σου επιστραφεί. Ό,τι και όσο έδωσες, θα το εισπράξεις. Να είστε σίγουροι! Μπορεί να μην το εισπράξεις από εκείνον που θέλεις εσύ, θα το εισπράξεις, όμως, από αλλού και με άλλο τρόπο".

Να προσφέρω μια μικρή χαρά σε άλλον... Είναι η πιο σίγουρη μέθοδος να ξαναβρώ κι εγώ τη χαρά μου.

απόσπασμα απ'το βιβλίο της Μάρως Βαμβουνάκη "Χορός μεταμφιεσμένων", εκδ. Ψυχογιός

(Στη φωτογραφία το Άγ.Όρος νύχτα -Ευχαριστίες πολλές στον καλό μας φίλο P Th που μας την έστειλε!)

Το "θέλω" της καρδιάς

Και όμως, το προσωπικό ελεύθερο θέλημα του καθενός, κάπως και σχεδόν πάντα, θα πάει κόντρα στο γενικό θέλημα. Το θέλημα, η βούληση είναι πρωτογενής κραυγή της μοναδικότητας των ψυχών. Γιατί τι άλλο είναι μια καρδιά από το θέλω της; 

Έχει μεγάλη αξία να μπορεί να διακρίνει κάποιος τα του Καίσαρος τω Καίσαρι και τα του Θεού, να διαθέτει την πνευματική ευφυΐα που του επιτρέπει να ακροβατεί ανάμεσα στα δύο αιτήματα του βίου και να ισορροπεί. Ίσως να είναι ο μοναδικός δρόμος για να στέκει κανείς και ως πολίτης και ως αξιοπρεπής ψυχή. Μια τέτοια ακροβασία μπορεί να κερδηθεί από όσους καλλιεργούν την καρδιακή ευφυΐα, τη σοφία του υπάρχω. Και η ακροβασία εδώ δε σημαίνει συμβιβασμό.

απόσπασμα απ'το βιβλίο της Μάρως Βαμβουνάκη "Κυριακή απόγευμα στη Βιέννη", εκδ. Ψυχογιός

Η αγάπη

Η αγάπη δεν αντέχει στα παιχνίδια, στις υπεκφυγές. Η αγάπη μόνο πάνω στο αληθινό καρπίζει.

Απ'το βιβλίο "Τα ραντεβού με τη Σιμώνη", της Μάρως Βαμβουνάκη, εκδ. Φιλιππότη

Φόβος της μοναξιάς

Πάντα να θυμάστε πως φόβος της μοναξιάς είναι ο φόβος του εαυτού μας, του εγώ μας.

Απ'το βιβλίο της Μάρως Βαμβουνάκη, "Τα ραντεβού με τη Σιμόνη", εκδ. Φιλιππότη

Μια συζήτηση, ένα βιβλίο, μια καφετέρια και αρκετά hot dogs

Μια συζήτηση, ένα βιβλίο, μια καφετέρια, η αγάπη και μερικές εκατοντάδες hot dogs. Γι'αυτά θα μιλήσουμε σήμερα!

Πριν λίγες μέρες μιλούσα μ'ένα φίλο. Μου'πε:

- Αυτό το μικρό καφενεδάκι, το ___,  είναι μεγάλη ψυχή... Έκανε διανομή τροφίμων, hot dogs, κούρεμα και άλλα σε συνεργασία με μια ΜΚΟ.

- Ωραίο!

- Πολύ χαίρομαι όταν βλέπω τέτοια. Μακάρι να κάνουμε κι εμείς κάτι αντίστοιχο κάποια μέρα.

- Έχεις δίκιο, του λέω.

Και θυμήθηκα ένα απόσπασμα απ'το βιβλίο της Μάρως Βαμβουνάκη "Το φάντασμα της αξόδευτης αγάπης". Λέει εκεί η Μάρω:

"Οι άνθρωποι παραπονιούνται πως δεν τους αγαπούν. Είναι εξάρτηση να περιμένεις απ'τους άλλους να σου χαρίσουν την αγάπη. Η αγάπη είναι όντως η μεγάλη πλήρωση της ύπαρξης, αλλά μόνο όταν πρόκειται για αγάπη που δίνεις. Όσο κι αν αγαπιέσαι, το ανικανοποίητο θα επιμένει ζοφώδες στην καρδιά, αν αυτή η καρδιά δεν μπορεί να αγαπήσει. Γεμίζουμε μονάχα απ'την αγάπη που εμείς δίνουμε, από την πίστη που ασκούμε, από όσα δικά μας χαρίζουμε".

Και, έτσι, σκέφτηκα το εξής: Μπορούμε κι εμείς όλοι μας να δείξουμε έμπρακτα την αγάπη μας! Αν κόβαμε μία ή δύο περιττές εξόδους για καφέδες κάθε μήνα, θα μαζεύαμε άνετα ένα σεβαστό χρηματικό ποσό...

 Η αγάπη είναι εφευρετική! Και, στις μέρες μας -που τόσοι συνάνθρωποί μας πεινούν- η αγάπη μας μπορεί να φέρει τα πάνω κάτω! 

Καλή μας εφαρμογή!

Η ζωή χωρίς αναμονή

Η ζωή χωρίς αναμονή δεν είναι ζωή, είναι θάνατος. Οι άνθρωποι δεν αντέχουν όλοι την αναμονή, δεν αντέχουν όλοι να ονειρεύονται. Λένε: "Μα γέρασα πια! Τα έκανα και τα έπαθα όλα! Κουράστηκα. Βαριέμαι. Δε μ'αρέσει να περιμένω, δεν έχω υπομονή. Δεν πιστεύω άλλο πως θα έρθει ό,τι περιμένω... Δε θέλω πια την αγωνία του να περιμένω..."

Ο καθένας μπορεί να λέει ό,τι θέλει. Όμως, ζωή χωρίς αναμονή είναι θάνατος. Δεν υπάρχει καλύτερο γιατρικό από το να έχεις κάτι να περιμένεις, να ονειρεύεσαι, να σχεδιάζεις, προκειμένου να καταπολεμήσεις τη θλίψη και την κατάθλιψη, την εξάρτηση, την κόπωση, την αδράνεια, το κενό.

απόσπασμα απ'το βιβλίο της Μάρως Βαμβουνάκη "Χορός μεταμφιεσμένων", εκδ.Ψυχογιός

Μια μεγάλη καρδιά γεμίζει με ελάχιστα (μέρος Β')

(...) Με τέτοια ελευθερία από τα άγχη, τους ψυχαναγκαστικούς στόχους, πώς να μην αισθάνεται θαυμάσια κάποιος! Πώς να μην αγαπάει τη ζωή, τον εαυτό του και, ως εκ τούτου, τους πάντες! Αφού είναι πλάσμα τόσο χορτάτο διότι είναι ευγνώμον, πλήρες, αφού ξέρει να κοιτά, να ακούει και να καταλαβαίνει. Έχει να δίνει δηλαδή, και δίνει από κίνηση φυσική για να μην τον πνίξουν οι δωρεές του! Εκείνες που λαβαίνει οι δωρεές.

Όσο για το τελικό, το απόσταγμα απ'τα ελάχιστα, το "εν ου έστι χρεία", είναι απαραίτητη πια η προσευχή που σε βγάζει έξω απ'το ανθρώπινο όριο, σε αμμουδιά άλλης όχθης, για να το αλιεύσεις, μαργαριτάρι στον ωκεανό σου. Το θαύμα είναι η πιο ρεαλιστική κατάσταση της αληθινής ζωής.

απόσπασμα απ'το βιβλίο της Μάρως Βαμβουνάκη "Μια μεγάλη καρδιά γεμίζει με ελάχιστα", εκδ. Ψυχογιός

Μια μεγάλη καρδιά γεμίζει με ελάχιστα (μέρος Α')

... Τα "ελάχιστα" τούτα είναι μονάχα τα ουσιαστικά, τα θεϊκά δηλαδή. Αν δεν πεινούσε γι'αυτά και μόνο γι'αυτά η καρδιά, δε θα ήταν μεγάλη καρδιά.

(...) Κι ο Χριστός θαύμαζε τα πουλιά που δε σπέρνουν ούτε θερίζουν, κι όμως βρίσκουν τροφή και κελαηδούν, τα αγριολούλουδα που δεν υφαίνουν, δεν κεντούν κι όμως φορούν στολές λαμπρότερες από των βασιλιάδων, κι ενώ ακόμα και οι αλεπούδες έχουν φωλιές, ο Γιος του Θεού δεν έχει πού την κεφαλή κλίνη... Πόση αυτάρκεια! Τι ανεξαρτησία από τα του κόσμου! Πόση αναγνώριση του τι πράγματι ποθεί μια ψυχή για να είναι υγιής και ωραία! Τον ήλιο, τη γλύκα της ζεστασιάς. Τίποτε απ'όσα πουλάνε στην αγορά.

Πίστη στη Θεία Πρόνοια, την πιο ευφάνταστη υφάντρα. Τη γαλήνη από τα ουσιώδη που βρίσκονται μονάχα εντός, φυσικοί σπόροι που θέλουν πότε πότε να ποτίζει κανείς με ελάχιστο νερό από βροχή, που κι αυτή, γενναιόδωρη, πέφτει σε δικαίους και αδίκους.

απόσπασμα απ'το βιβλίο της Μάρως Βαμβουνάκη "Μια μεγάλη καρδιά γεμίζει με ελάχιστα", εκδ. Ψυχογιός