Σαν τα καράβια

Να προσέχεις τη λέξη 'θέλω'. Είναι σαν τα καράβια. Μπορούν να μείνουν ακίνητα σε λιμάνια. Μπορούν, όμως, ν'ανοίξουν πανιά και να δαμάσουν πέλαγα.

from my twitter account

Όταν σε πιάνει κάτι και θες να εκδικηθείς

Η καλύτερη εκδίκηση είναι η αγάπη. Όταν έναν χαρακτήρα θέλεις να τον μεταβάλλεις, η δύναμη που τον μεταποιεί είναι η αγάπη.

γέρ. Αμφιλόχιος Μακρής

Τι είν'αυτό που ζητάω;

Τι είν'αυτό που ζητάω; Ποια είναι τα αιτήματά μου; Όταν προσεύχομαι, όλο λέω "θέλω αυτό", "θέλω εκείνο", "θέλω", "θέλω"... Η προσευχή μου μοιάζει με λίστα σούπερ μάρκετ που την έγραψε κακομαθημένο παιδί. Φουσκώνουμε μ'ένα σωρό "θέλω" τα αιτήματά μας έτσι που η προσευχή μας αντί για απόσταγμα ευπρόσδεκτο θυμίζει περισσότερο εγωιστικό κατάλογο απαιτήσεων...

Γνώρισα μια γιαγιά σοφή που μου είπε: "Γιε μου, όταν ήμουν ακόμα νέα, ζητούσα επίμονα κάτι απ'τον Θεό. Το ζητούσα για δώδεκα ολόκληρα χρόνια! Ναι, δώδεκα! Όμως, Εκείνος ήξερε ότι δεν ήταν για το καλό μου. Έτσι, δεν μου το'δωσε! Και μετά από δώδεκα χρόνια κατάλαβα το γιατί".

Το διανοείσαι; Πέρασαν δώδεκα ολόκληρα χρόνια για να το αντιληφθεί... Δώδεκα χρόνια καθημερινής, έμπονης, καρδιακής προσευχής... Μοιάζει απίστευτο! Και συνέχισε η γιαγιά λέγοντας:

"Το θέλημα και το σχέδιο του Θεού ας ζητάμε να γίνεται στις ζωές μας. Εγώ πλέον δε ζητάω. Μονάχα Τον παρακαλώ να γίνεται το θέλημά Του και να μου δίνει τη δύναμη να το αντέχω. Αυτός είναι ο πιο ασφαλής δρόμος, γιε μου. Γιατί το ξέρω, το ξέρω ότι μ'αγαπάει..."

Μοχθηρία και καλοσύνη

(...) Η μοχθηρία έχει μόχθο, το δείχνει και η λέξη η ίδια όπως το γράφει ο Φώτης Κόντογλου. 

Η καλοσύνη έχει το θάρρος του θέλω και του δε θέλω. Το γνωρίζει καλά, ιδίως όταν πρόκειται να το θυσιάσει. 

Όσο καλύτερα ξέρεις το θέλω σου τόσο δεν το μεγαλοποιείς, δεν το θεοποιείς, το κατευνάζεις, δε σφάζεσαι γι'αυτό. Δε χάλασε και ο κόσμος δηλαδή...

απόσπασμα απ'το βιβλίο της Μάρως Βαμβουνάκη "Κυριακή απόγευμα στη Βιέννη", εκδ. Ψυχογιός

Το "θέλω" της καρδιάς

Και όμως, το προσωπικό ελεύθερο θέλημα του καθενός, κάπως και σχεδόν πάντα, θα πάει κόντρα στο γενικό θέλημα. Το θέλημα, η βούληση είναι πρωτογενής κραυγή της μοναδικότητας των ψυχών. Γιατί τι άλλο είναι μια καρδιά από το θέλω της; 

Έχει μεγάλη αξία να μπορεί να διακρίνει κάποιος τα του Καίσαρος τω Καίσαρι και τα του Θεού, να διαθέτει την πνευματική ευφυΐα που του επιτρέπει να ακροβατεί ανάμεσα στα δύο αιτήματα του βίου και να ισορροπεί. Ίσως να είναι ο μοναδικός δρόμος για να στέκει κανείς και ως πολίτης και ως αξιοπρεπής ψυχή. Μια τέτοια ακροβασία μπορεί να κερδηθεί από όσους καλλιεργούν την καρδιακή ευφυΐα, τη σοφία του υπάρχω. Και η ακροβασία εδώ δε σημαίνει συμβιβασμό.

απόσπασμα απ'το βιβλίο της Μάρως Βαμβουνάκη "Κυριακή απόγευμα στη Βιέννη", εκδ. Ψυχογιός