Να καθαριστούμε και να πορευτούμε!

Βραδινών σκέψεων συνέχεια. Πώς είστε; Εύχομαι να έχετε ειρήνη στην ψυχή, ελπίδα στην καρδιά και φλόγα για αγώνα!

Τι ωραίες που είναι οι στιγμές όταν μόνος, μόνω Θεώ, προσπαθείς να επικοινωνήσεις μαζί Του. Σίγουρα όχι εύκολες. Διότι είμαι αμαρτωλός κι ανάξιος. Ομως, ο ίδιος ο Θεός μας, σαν στοργικός μας Πατέρας θέλει (το είπε ο ίδιος!) να ‘τολμούμε’ να Του μιλούμε.

Αδέρφια μου, αφήνω αυτό το χθεσινοπαογευματινό τροπάριο (απόστιχο) του Εσπερινού της Α’ Κυριακής Νηστειών. Το αντιγράφω στην αρχαία ελληνική:

‘Δεύτε εκκαθάρωμεν εαυτούς, εν ελεημοσύναις και οικτιρμοίς πενήτων, μη σαλπίζοντες, μη δημοσιεύοντες ημών την ευποιΐαν. Μη επιγνώτω η αριστερά, της δεξιάς το έργον. Μη σκορπίση η κενοδοξία, τον καρπόν της ελεημοσύνης. Αλλ’εν κρυπτώ, τω τα κρυπτά ειδότι κράξωμεν: Πάτερ, άφες τα παραπτώματα ημών, ως φιλάνθρωπος’.

Μα πόσο υπέροχα, ποιητικά, γεμάτα Θεό, είναι τα του Τριωδίου τα τροπάρια! 

Ετσι, αγαπημένα αδέρφια, ας πορευτούμε!

«Γιατί δεν έδωσα περισσότερη προσοχή στους συνανθρώπους μου»;

Αγαπητέ μου αδερφή/έ,
εύχομαι να είσαι καλά. Εύχομαι να ξεκίνησες με δύναμη ψυχής και φρόνημα ανδρείο το νέο, όμορφο στάδιο της χριστουγεννιάτικης νηστείας. Σ'ευχαριστώ που επισκέπτεσαι το ηλεκτρονικό αυτό σπιτάκι μας! Ήθελα να σου πω πως αλίευσα από εδώ το ακόλουθο διαμαντάκι πνευματικών λόγων του μακαριστού π.Αρσενίου Παπατσιόκ. Μιλάει για το τι είναι πραγματική ελεημοσύνη. Το πώς η ελεημοσύνη είναι κατάσταση της καρδιάς κι όχι στείρα κίνηση ή πράξη. Ας διαβάσουμε τι μας λέει ο άγιος γέροντας:

"Ελεημοσύνη δεν είναι μόνο να δίνης από το σακουλάκι σου.
Η Ελεημοσύνη είναι να δέχεσαι τον άνθρωπο να καθίσει δίπλα σου, χωρίς να τον απομακρύνεις με τον λογισμό σου...
Για τους πτωχούς μπορεί να κάνεις μια σύντομη προσευχή: «Κύριε ελέησε τον τάδε», εάν δεν μπορεί να του δώσει κάτι, διότι είσαι μέσα στο λεωφορείο κι εκείνος στο πεζοδρόμιο.
Το ερώτημα είναι σε ποιά κατάσταση ευρίσκεται η καρδιά μας όσον αφορά τον πόνο που επικρατεί γύρω μας;
Το μεγαλύτερο έργο για το οποίο θα απολογηθούμε στη Μέλλουσα Κρίσι, θα είναι αυτό:
«Γιατί δεν έδωσα περισσότερη προσοχή στους συνανθρώπους μου»;"

 

Καλό μήνα

Μα ξέχασα να πω:ο κυρ-Αντώνης,

ο μπαρμπέρης, έβλεπε τους Αγγέλους,

γιατί είχε ένα μικρό τριαντάφυλλο στ'αυτί του.

Γιατί να περιμένω τις τέλειες συνθήκες για να προσπαθήσω; Γιατί να περιμένω μια ήρεμη στιγμή για να προσευχηθώ; Γιατί να φοβάμαι να πω "συγγνώμη"; Γιατί να μεταθέτω συνεχώς τις ελπίδες μου στο αύριο; 

  Δεν το ορίζω το αύριο. Μονάχα το σήμερα μπορώ να ζήσω. Το τώρα, το εδώ. Δε ξέρω τι μου επιφυλάσσει το μέλλον. 

  Δε θέλω να περιμένω το αύριο, τις ευνοϊκές συνθήκες για να προσπαθήσω. Ας κάνω ό,τι περνάει απ'το χέρι μου ώστε να προσπαθήσω τώρα. Με απλότητα.

  Θα'θελα να μάθω να ζητώ "συγγνώμη" άμεσα. Γιατί ν'αφήνω πληγωμένη την καρδιά μου και την καρδιά του άλλου;

  Θα'θελα να αγωνίζομαι να χαμογελώ αληθινά, δίχως προσωπείο. Με την καρδιά μου. Άλλωστε μ'αυτή προχωράς ειρηνικά κι υπεύθυνα στη ζωή. 

  Θα'θελα να εύχομαι, να προσεύχομαι χωρίς να περιμένω την τέλεια στιγμή, την τέλεια ησυχία. Προσευχή είναι κι ένα βλέμμα συμπάθειας. Μια αγκαλιά σε κάποιον που πονάει και το'χει ανάγκη. Ο πόνος ποτέ δεν κάνει διακρίσεις. Τα "Κύριε ελέησον" της στιγμής μπορεί να γίνουν φτερά της ψυχής.

  Ευχή της καρδιάς είναι και μια μικρή, αληθινή ελεημοσύνη. Γιατί ταπεινώνει τα τείχη του εγωισμού καίρια. Αντί να ζω μέσα στο ψέμα και τον μικρόκοσμό μου, μάθε με, Χριστέ μου, να βλέπω το διάφανο φως τ'ουρανού σου. Που ξεκινάει απ'τον διπλανό μου. Απ'αυτή εδώ τη ζωή, απ'τη γη αυτή. Απ'το τώρα μου. Και απ'την ανάσα που τώρα αναπνέω.

υγ: Το τρίστιχο στην αρχή είναι απ'τη συλλογή "Όχι μονάχα για σένα" του Γ.Ρίτσου

Να σου πω κάτι που με απασχολεί από χτες

Σήμερα είμαι κάπως. Χτες το βράδυ με είχαν πάρει οι σκέψεις για ένα θέμα και θα'θελα να μιλήσουμε σήμερα γι'αυτό. Ντόμπρα, ξηγημένα και καθαρά.

Με στεναχωρεί πολύ το να βλέπω ανθρώπους να ψάχνουν στους κάδους για φαγητό. Θλίβομαι όταν ακούω ειδήσεις για παιδιά που πεθαίνουν από ασιτία στα ελληνικά αστικά κέντρα. 

Η κρίση μάς έχει φτάσει σε σημείο οδυνηρό... Και τα πράγματα ίσως χειροτερέψουν... Το να κατηγορούμε και να ψάχνουμε για φταίχτες είναι τουλάχιστον ανώριμο.

Εμείς (όλοι όσοι έχουμε internet, υπολογιστές, κλπ) δυσκολευόμαστε να κατανοήσουμε το τι συμβαίνει πραγματικά. Γιατί -κακά τα ψέματα- δεν μπορώ να ισχυρίζομαι πως περνάω/βιώνω κρίση όταν και τον μισθό μου(όσο κουτσουρεμένος κ αν είναι) έχω και τους καφέδες μου μπορώ να απολαμβάνω και να πληρώνω τους λογαριασμούς μου για το διαδίκτυο, κλπ.

Και όταν γράφω πως "θλίβομαι" για όσα συμβαίνουν, μάλλον είναι εκ των πραγμάτων δύσκολο να το εννοώ στο βάθος και στην ουσία του. Διότι, αν δε βιώσεις μια κατάσταση, δε γίνεται να καταλάβεις τον άλλον που υποφέρει...

Πώς, λοιπόν, μπορώ και κοιμάμαι τα βράδια όταν τόσοι και τόσοι συν+άνθρωποί μου ξεπαγιάζουν και λιμοκτονούν;

Πώς μπορώ να είμαι τόσο αναίσθητος στα όσα καθημερινά διαδραματίζονται;

Πού θέλω να καταλήξω:

Η κρίση είναι ένα πεδίο απόδειξης των όσων διατυμπανίζω πως πιστεύω. Είναι η τεράστια ευκαιρία να γίνουμε όλοι μας άνθρωποι πραγματικοί.Είναι η ευκαιρία να δείξουμε, να μοιράσουμε, να ζήσουμε και να μάθουμε την αγάπη. Όχι μόνο τώρα στις γιορτές: αυτό τον καιρό λίγο-πολύ όλοι κάτι ψιλοκάνουν. Το θέμα είναι να δίνουμε (συνεχώς) Αγάπη. 

Όσο κι αν φαίνεται απλό,

το να δίνω πχ: 50cents/μέρα είναι κάτι το πολύ σπουδαίο! Για μια φρατζόλα ψωμί. Για ένα κουτάκι συμπυκνωμένο γάλα. Η αγάπη είναι απλή. 

Και κάτι που άφησα για το τέλος:

Γονάτιζε, Σεβάχ. Πιάνε το κομποσκοίνι σου. Λέγε λόγια, αιτήματα, παρακλήσεις προσευχητικές για όσους πονούν. Αυτή είναι η κυριότερη δυνατότητα και δύναμή σου: τα λόγια καρδιάς προς τον Χριστό. Για να γίνεις άνθρωπος αληθινός...

Νιώθω ΠΟΛΥ ένοχος

Χτες διάβασα στο χαμομηλάκι αυτή την είδηση. Μετά το πρώτο σοκ στεναχωρήθηκα. Και προβληματίστηκα...

Νιώθω ένοχος! Πολύ ένοχος! Πέρα απ'τις ευθύνες τις πολιτικές (που θα σπεύσουν οι πιο πολλοί να απονείμουν -δε θέλω να υπεισέλθω σε τέτοια χωράφια μ'αυτή την ανάρτηση) έχω κι εγώ ευθύνη. Και μάλιστα πολύ μεγάλη. Ίσως όχι για τον συγκεκριμένο φτωχό μαθητή, μα για όσους συνανθρώπους μου συναντώ καθημερινά στο δρόμο.

Γιατί; Γιατί έχουμε γίνει τόσο σκληρόκαρδοι; Ο άγιος Ιωάννης ο Ελεήμονας δε κοιμόταν -λέει- αν ήξερε ότι κάπου στην πόλη του κάποιος άνθρωπος πεινούσε ή κρύωνε τη νύχτα. Πήγαινε και του προσέφερε βοήθεια.

Γιατί; Γιατί δε δραστηριοποιούμαι θετικά; Τι περιμένω; Γιατί κρύβομαι στη δική μου (προσωρινή) επάρκεια; Κάποτε θα'ρθει κι η δική μου η σειρά... Πόσο όμορφα τα 'λεγε ο Μπέρτολτ Μπρεχτ...

Ξεκίνα, Σεβάχ, να κάνεις έργα και σταμάτα τα λόγια. Με τις θεωρείες κανείς δε χορταίνει. Θυμάμαι κάποτε ένας άξιος δεσπότης που τώρα κάνει ιεραποστολή στην Αφρική είχε πει: "Ίσως στην άλλη ζωή ο Κύριος δε θα μας ρωτήσει πόσες νηστείες ή πόσες μετάνοιες κάναμε. Ίσως απλά μας ρωτήσει πόσες φορές δώσαμε λίγο νερό ή λίγο φαγητό στον διψασμένο ή στον πεινασμένο αδερφό μας. Ή πόσες φορές επισκεφτήκαμε τον άρρωστο ή τον φυλακισμένο...

Η πίστη μας είναι θετική πράξη. Είναι έργα και όχι μόνο λόγια. Γι'αυτό τώρα ντρέπομαι. Γι'αυτό και νιώθω ένοχος για το παιδάκι που λιποθύμησε. Κάνε το καλό, Σεβάχ, και μη γνώτω η αριστερά σου τι ποιεί η δεξιά σου. Και μη ξεχνάς,Σεβάχ: μπορεί να 'κανες μια φορά το καλό μα αυτό δε σε απαλλάσσει. Η πίστη μας, άλλωστε, δεν είναι εμπορική συναλλαγή. Είναι ύψιστη έκφραση αγάπης.

Μια συζήτηση, ένα βιβλίο, μια καφετέρια και αρκετά hot dogs

Μια συζήτηση, ένα βιβλίο, μια καφετέρια, η αγάπη και μερικές εκατοντάδες hot dogs. Γι'αυτά θα μιλήσουμε σήμερα!

Πριν λίγες μέρες μιλούσα μ'ένα φίλο. Μου'πε:

- Αυτό το μικρό καφενεδάκι, το ___,  είναι μεγάλη ψυχή... Έκανε διανομή τροφίμων, hot dogs, κούρεμα και άλλα σε συνεργασία με μια ΜΚΟ.

- Ωραίο!

- Πολύ χαίρομαι όταν βλέπω τέτοια. Μακάρι να κάνουμε κι εμείς κάτι αντίστοιχο κάποια μέρα.

- Έχεις δίκιο, του λέω.

Και θυμήθηκα ένα απόσπασμα απ'το βιβλίο της Μάρως Βαμβουνάκη "Το φάντασμα της αξόδευτης αγάπης". Λέει εκεί η Μάρω:

"Οι άνθρωποι παραπονιούνται πως δεν τους αγαπούν. Είναι εξάρτηση να περιμένεις απ'τους άλλους να σου χαρίσουν την αγάπη. Η αγάπη είναι όντως η μεγάλη πλήρωση της ύπαρξης, αλλά μόνο όταν πρόκειται για αγάπη που δίνεις. Όσο κι αν αγαπιέσαι, το ανικανοποίητο θα επιμένει ζοφώδες στην καρδιά, αν αυτή η καρδιά δεν μπορεί να αγαπήσει. Γεμίζουμε μονάχα απ'την αγάπη που εμείς δίνουμε, από την πίστη που ασκούμε, από όσα δικά μας χαρίζουμε".

Και, έτσι, σκέφτηκα το εξής: Μπορούμε κι εμείς όλοι μας να δείξουμε έμπρακτα την αγάπη μας! Αν κόβαμε μία ή δύο περιττές εξόδους για καφέδες κάθε μήνα, θα μαζεύαμε άνετα ένα σεβαστό χρηματικό ποσό...

 Η αγάπη είναι εφευρετική! Και, στις μέρες μας -που τόσοι συνάνθρωποί μας πεινούν- η αγάπη μας μπορεί να φέρει τα πάνω κάτω! 

Καλή μας εφαρμογή!