Μετρά το ταξίδι. Μα κι ο προορισμός.

Αδέρφια μου, με αφορμή τη νέα χρονιά, παίρνω το θάρρος να μοιραστώ μαζί σας μια ακόμα συστάδα σκέψεων πάνω στη ζωή και τον αγώνα του χριστιανού.

Για τον χριστιανό, αυτόν που θέλει να βρίσκεται κοντά στον Χριστό, κάθε μέρα είναι μια περιπέτεια αγωνιστική. Κι ένας αγώνας περιπετειώδης. Η ζωή του είναι ένα ταξίδι. Αλλά όχι όπως την εννοεί το κοσμικό πνεύμα. Για τους χριστιανούς, μετράει τόσο το ταξίδι σαν ταξίδι αλλά και ο προορισμός. Κι αυτός είναι η ένωσή του με τον Χριστό και τον συνάνθρωπο.

Γι’αυτό και με τα μυστήρια της εκκλησίας και δη με την εξομολόγηση και τη Θ.Κοινωνία, πάντα καθαρίζεται ο πιστός, αγιάζεται. Αναγνωρίζει την ατέλειά του, πλαταίνει η καρδιά, χωρά, συν+χωρά, αποζητά όλο και λιγότερο τα υλικά ανούσια αγαθά κι όλο και περισσότερο τα πνευματικά, τα αιώνια. Ζητά το Φως ο πιστός, ζητά την παρουσία του Θεού, διότι έχει γλυκαθεί η ύπαρξή του απ’τη βιωματική του ενθύμηση της πατρικής παρουσίας του Θεού στη ζωή και την καθημερινότητά του.

Έτσι, το ταξίδι αποκτά νόημα κι ο προορισμός φέγγει στο βάθος σαν φάρος ολόλαμπρος, σαν οδοδείκτης. Και σαν φυσική κατάληξη του συνεχόμενου αγώνα.

Καλό ταξίδι σε όλες/ους, αδέρφια. Και καλό προορισμό.

Ο ψιθυρος του Θεου

Υπαρχουν καποιοι ανθρωποι
που περνουν απ'τη ζωη σου 
οπως περνουν τα τραινα.
Για λιγο μενουν
κι υστερα τραβουν γι'αλλου.

Μα υπαρχουν κι ανθρωποι,
ανθρωποι φαροι, φωτεινοι
που η γλυκυτητα της καρδιας τους
φωτιζει τις τρικυμιες της ζωης σου.
Σου δινουν ελπιδα, στοχο
χυνουν φως αλλης ζωης,
ουρανιας.

Αυτους να μην τους αφησεις.
Ειναι αστερια ολοφωτεινα
Ειναι ο ψιθυρος του Θεου
που σου λεει "Κουραγιο!",
Κι "Ολα θα πανε καλα"

Πρωινό. Σε κάποια μαγευτική παραλία.

Το Σάββατο πρωί βρέθηκα σε μια πανέμορφη παραλία(φωτογραφία παραπάνω). Δεν ήταν απ'τις κλασικές αμμουδερές παραλίες. Είχε πέτρες. Πανέμορφες. Δένανε με το τοπίο τόσο αρμονικά... Ένιωσα πολύ τυχερός, πολύ ευλογημένος που μ'άφησε ο Θεός να ζήσω μια τόσο όμορφη εμπειρία.

Καθώς, λοιπόν, απολάμβανα την πρωινή μυσταγωγία παρατηρούσα τα κύματα. Με τι τρόπο έρχονταν μέχρι στην ακρογιαλιά. Προηγουμένως είχαν ξεκινήσει ένα μακρύ ταξίδι χάρη στον αέρα... Και καθώς έρχονταν με διακριτική ορμή μέχρι την αμμουδιά, έκαναν έναν γεμάτο -κροταλιστό σχεδόν- θόρυβο. Απ'τις πέτρες που παράσερναν και σήκωναν σε μια σχεδόν κυκλική κίνηση. 

Και σκέφτηκα: "Κοίτα να δεις... Το θαλασσινό νερό μπορεί να σηκώσει ολόκληρες πέτρες και να τις πάει όπου θέλει. Παρ'όλη τη φαινομενική ασημαντότητά του, μπορεί -χάρη στον αέρα- να κάνει αυτό που φαίνεται απίθανο: να μετακινήσει τις βαριές πέτρες". 

Τελικά, ίσως έτσι είναι η ζωή μας.

Μοιάζουμε πολύ με το θαλασσινό νερό. Είμαστε διάφανοι. Είμαστε παροδικοί. Κάποτε κι εμείς -όπως κι αυτό- "εξατμιζόμαστε", αλλάζουμε ζωή. Προχωράμε προς τον ουρανό.

Παρ'όλα αυτά, όσο είμαστε εδώ στη γη, μπορούμε να συγκεντρώσουμε τέτοια δυναμική που ακόμη και προβλήματα ασήκωτα σαν τις πέτρες του βυθού μπορούμε να τα "μετακινήσουμε", να τα αντιμετωπίσουμε. Όχι μόνοι μας. Μα με τη δύναμή Του.

Αρκεί να το θελήσουμε. Να Τον αφήσουμε να επέμβει με το γλυκό του ουράνιο τρόπο. Ελευθερία. Ατέλειωτη ελευθερία. Τι απίστευτα θεϊκό και ασύνορο είναι αυτό το αχώρητο δώρο Του... Μπορεί να μας ενώσει με τα πάντα. Να μας ενώσει. Να κάνει απίθανες τις εμπειρίες μας. Τα όνειρά μας. Να απαλύνει τους πόνους μας. Να δώσει ομορφιά στις νότες της ύπαρξής μας.

Καλημέρα. Καλή δύναμη. Να εύχεσαι.

Όλα μα όλα εκεί προσανατολίζονται

Πάντα μου έκανε κατάπληξη η απορία που εκφράζουν αρκετοί άνθρωποι, "Τι σ'ενδιαφέρει τι γίνεται μετά το θάνατο; Η ζωή μας εδώ έχει σημασία". Δε καταλάβαινα πως δε καταλαβαίνανε ότι ακριβώς για τη σημασία της ζωής εδώ, της γήινης ζωής, η μεταθανάτια μοίρα μας είναι η λυδία λίθος. Αν όλα σβήνουν και χάνονται μέσα στον τάφο, τότε και η αξία της κάθε επιλογής μας, της κάθε μας κίνησης, της ηθικής μας τέλος πάντων, αλλάζει ολοκληρωτικά. Ποιος μπορεί ν'απαιτήσει απ'τον άνθρωπο να είναι δίκαιος όταν η ίδια η φύση του τού φέρεται τόσο άσπλαχνα εκμηδενίζοντάς τον. 

Και η άποψη πως, παρά τη ματαιότητα της ζωής μας, της εγκατάλειψής μας στο τυχαίο, της γελοιοποίησής μας, εμείς πρέπει σθεναρά ν'αντιστεκόμαστε ενεργώντας δίκαια και αξιοπρεπώς ως αιώνιοι, μου φαίνεται μια ανυπόφορα σκληρή αξίωση.Όλα μα όλα, στο μυαλό μας, στα αισθήματά μας, στο κάθε έργο μας, προσανατολίζονται ανάλογα μ'αυτή την πίστη ή την απιστία.

απόσπασμα της εισαγωγής του βιβλίου της Μάρως Βαμβουνάκη "Οι παλιές αγάπες πάνε στον Παράδεισο", εκδ. Φιλιππότη

Διαφορά κόσμων

Ρώτησαν κάποτε την Αγία Συγκλητική· τι διαφέρει ο άλλος κόσμος από τούτον εδώ οπού ζούμε τώρα; Και η μακαρία Συγκλητική αποκρίθηκε:

Το παιδί ενόσω βρίσκεται μέσα στην κοιλιά της μάνας του, ζει πολύ στενοχωρημένο, όντας ανακατωμένο μέσα στη λάσπη της μήτρας, ωσάν τυφλό.

Όταν όμως έλθει η ώρα του και γεννηθεί, λευτερώνεται από την στενοχώριαν εκείνη, όπου ήτανε κλειδωμένο, και χωρίς να το καταλάβει έρχεται σε ένα καινούριο κόσμο γεμάτον φως, ευρυχωρία και απόλαυση.

Ένα τέτοιο πράμα γίνεται και με την ψυχή του ανθρώπου. Στενοχωριέται μέσα στην κοιλιά τουτουνού του ψεύτικου κόσμου, έως ότου έβγει απ’ αυτόν και πάει στην άλλη ζωή την αιώνιο, όπου, αντί ήλιος βλέπει ν’ αστράφτει η όψη του Χριστού, αντί αέρα αναπνέει το Άγιο Πνεύμα και αντί τροφή γεύεται την Δόξα του Θεού. Η πρώτη γέννα μας έχει και πείνα. Η δεύτερη γέννα είναι Ανάσταση και Χόρταση.

από εδώ

Ευχαριστούμε την Ι.Μ.Παντοκράτορος για την ευγενική άδειά της.

υγ1: Η ψηφοφορία στα δεξιά είναι για λίγες μέρες ακόμα σε εξέλιξη! 

υγ2: Μόλις γύρισα από πρωινό περίπατο στην ακροθαλασσιά! Το κύμα να σκάει αργά-αργά και με γυμνά πόδια να περπατάω πάνω στην κρύα πρωινή άμμο. Μαγική εμπειρία... 
Και θυμάμαι και τη φράση του Γιάννη Ρίτσου "Ακούσαμε το τραγούδι της θάλασσας και δε μπορούμε πια να κοιμηθούμε". 
Καλημέρα αδέρφια.