Καλημέρα, λοιπόν!

Πολλοί λένε ότι η χριστιανική ζωή είναι δυσάρεστη και δύσκολη, 

εγώ λέω ότι είναι ευχάριστη και εύκολη,

 αλλά απαιτεί δυο προϋποθέσεις:

 ταπείνωση και αγάπη. 

Καλημέρα λοιπόν. Κι ό,τι κι αν φέρνει η νέα μέρα, να θυμάσαι ότι ο Θεός θα'ναι σ'αυτή. Μα όχι μόνο στα φανερά. Η αγάπη Του εκφράζεται με άπειρους τρόπους όχι μόνο σ'αυτά που βλέπουμε (τον ήλιο, τα σύννεφα, το γαλάζιο, τα πρόσωπα των συνανθρώπων μας). Εκφράζεται και με χίλιους άλλους τρόπους και μορφές που εμάς μας δυσκολεύουν: με τη σιωπή, τον πόνο, την ησυχία. 

Η Χάρη Του ρέει άφθονη όπως ο άνεμος. Όμως, αν δεν ανοίξουμε το παράθυρο ή την μπαλκονόπορτά μας, πώς να νιώσουμε την παρουσία του; 

Θέλει κίνηση η ζωή. Θέλει αγώνα. Και η καθημερινή μας ζωή αλλά και η πνευματική μας. Πώς να μην βάλεις τη μία στη ροή της άλλης; Πώς να ζήσεις καθημερινότητα απλή χωρίς Θεό; Πώς να ξεχωρίσεις την πνευματική ζωή απ'τα μικρά και τα καθημερινά;

Η ζωή η αληθινή είναι αλλού. Σ'αυτό που ο γλυκύτατος Ιησούς μας έδειξε. Μα το βίωμα της άλλης ζωής αρχινά απ'τα μικρά και καθημερινά αυτής εδώ της ζωής. Άλλωστε, στα πιο μικρά και καθημερινά, στα πιο απρόσμενα, υπάρχουν χιλιάδες στιγμούλες φωτός κι αιωνιότητας. Που μπορούν, αν έχουμε ταπείνωση, την αγάπη μας να την κάνουν υπέρτατη! 

Γι'αυτό, ο αγώνας μας έχει ουσία. Και περιπέτεια. Κι ομορφιά. Καλημέρα, λοιπόν!

υγ: Το ρητό στην αρχή είναι του π.Ιωήλ Γιαννακόπουλου

Κάθε μέρα, καινούρια μέρα

να κουβαλάς μέσα σου τη μουσική

όπως παλιά...

  Να βλέπεις τη φύση. Να νιώθεις τη σοφία της μέσα απ'την Αγάπη Του. Να αφήνεις την καρδιά σου ν'ατενίζει το φως. Να, δες τον ήλιο όταν ανατέλλει. Είναι νέος και φωτεινός σαν παιδί. Δες τον και στο ηλιόγερμα. Είναι πανέμορφος καθώς δύει, γεμάτος απ'το ταξίδι της ημέρας, γεμάτος εμπειρίες σαν σοφό γεροντάκι. Κάθε μέρα το μοτίβο ίδιο. Ανατολή. Δύση. Μα κι εντελώς διαφορετικό στην κάθε σου ανάσα. Κάθε μέρα, καινούρια μέρα.

  Να θυμάσαι τη μουσική της καρδιάς σου σαν ήσουν παιδί. Να την κουβαλάς μέσα σου όπως παλιά. Που δε σ'ένοιαζε τίποτα ψεύτικο. Που ακολουθούσες τον άνεμο, τη θάλασσα. Που κοιτούσες ολοκάθαρα το φως. Που προσευχόσουν στο σκοτάδι. Που έκανες τα όνειρά σου φτερά και πετούσες δίχως τη λογική του κόσμου.

  Ψάξε μέσα σου το παιδί. Θα ψιθυρίζει εκείνη τη μελωδία που σφύριζες μέσα στην πρώτη σου ανεμελιά. Σιωπάς κι ακούς. Η μουσική πλημμυρίζει την καρδιά σου. Χόρεψε στο ρυθμό της.

Της νύχτας

Είν' η νύχτα καράβι που περιμένει στο λιμάνι. 
Να γεμίσει προμήθειες, φορτίο κι ευχές. 
Κι έρχετ' η στιγμή που αθέατο θα μπαρκάρει 
μέσα στο λαμπυρένιο σκοτάδι της αλμύρας.

Να'χεις ναυτική καρδιά.
Καρδιά που θα διψά
να γεύεται ζωή.

Θύελλες, κεραυνούς,
τσακίσματα, φουρτούνες.
Ουρανούς γλυκούς
κι ονειρεμένους.

Απ'όλα έχει η ζωή.

Καλή σου νύχτα. Να αντέχεις.

Μετρώντας τις στιγμές

 Κι έκανα να τους ρωτήσω, μα δίστασα. Τελικά το τόλμησα. Με ξέρετε; τους ρωτώ. Όχι, μου απαντούν εκείνοι. Ποιος είσαι; Είμαι ο άνεμος, τους λέω. Με κοιτούν με απορία. Μα πώς; αναρωτιέμαι. Αφού τόσες και τόσες φορές έχω περάσει απ'την πολιτεία σας. Έχω γνωρίσει το κάθε σας στενό. Έχω σταματήσει να μυρίσω το μικρό νυχτολούλουδο που φύτρωσε στον κήπο της πολυκατοικίας. Έχω δει την υγρασία να κρατά συντροφιά στο συντριβάνι της πλατείας. Έχω αγγίξει τα μαλλιά σας, τα ρούχα σας. Έχω γνωρίσει τα μάτια σας.

  Δε σε ξέρουμε, επιμένουν εκείνοι. Στ'αλήθεια, μάς είσαι άγνωστος. Εμείς ξέρουμε μονάχα αυτούς που βλέπουμε μου λένε. Μα κι εγώ σας περιτριγυρίζω, τούς λέω με παράπονο. Το χειμώνα είμαι κρύος, το καλοκαίρι ζεστός. Ταξίδεψα πάνω από ατέλειωτες θάλασσες. Από ερήμους κι από ψηλά βουνά. Είμαι το θρόισμα των δέντρων και ο χορός των φθινοπωρινών φύλλων. Σας φέρνω ιστορίες απ'τη γη των πάγων. Απ'τον ουρανό, απ'τον ήλιο. Έχω ταξιδέψει παρέα με καράβια. Είδα τα ψάρια να διασχίζουν τον ωκεανό. Ένιωσα τα πεφταστέρια στην τελευταία τους βουτιά. Πώς σας είμαι άγνωστος;
Εμείς μετράμε το χρόνο, μού λένε με στόμφο δείχνοντάς μου το ρολόι της πλατείας. Κρίμα, τους απαντώ. Εγώ μετρώ μονάχα τις στιγμές. 

artwork by Saito Tomoko

Μια χούφτα όνειρα

... Στην αρχή θα δυσκολευτείς πολύ...

Μα δε θα τα παρατήσεις... 

Τα όνειρα που είχες σε κρατούν ζωντανό...

Θα βουτήξεις σε πέλαγα βαθιά....  

Σε ωκεανούς απέραντους...

Θα σταθείς στο πιο ψηλό κατάρτι του καραβιού σου. 

Αρκετά ωριμότερος....

....

Θα δοκιμάσεις να δαμάσεις τους ταξιδευτές ανέμους...

Τα μπράτσα σου θα σφίξουν τα σκοινιά.

Μα σαν σε πάρουν τα χρόνια 

κι η αρμύρα ζωγραφίσει τα γκρίζα σου μαλλιά,

τότε μόνο θα καταλάβεις,

θα το νιώσεις

πως οι άνεμοι είναι φίλοι σου. 

Είναι δρόμοι.

Είναι μονοπάτια.

Για κάτι το πρωτόγνωρο. 

Για κάτι που ούτε καν το είχες ονειρευτεί...

Έστω κι αν πόνεσες. Πολύ...

.....

Τώρα φτάνεις στο λιμάνι...

Αποβιβάζεσαι ανακουφισμένος. 

Με γδαρμένες βαλίτσες 

και μάτια νοτισμένα από στιγμές αληθινές.

.....

Σκύβεις και γεμίζεις τη χουφτα σου χώμα. Γη.

Δακρύζεις μυστικά.

Και τότε μονάχα αντιλαμβάνεσαι 

πως η αλμύρα των δακρύων σου

έχει κάτι απ'την αλμυρή, 

αόρατη δύναμη της θάλασσας.

Είσαι και συ μονάκριβο κομμάτι 

αυτής της ίδιας της ζωής.

.....

Κοιτάς ψηλά.

Όλ'η ζωή ένας παράδεισος.

Μια καρδιά.

Μια χούφτα όνειρα.

υγ: Καλό ξημέρωμα, αδέρφια. Να αντέχετε. Να χαμογελάτε.

Τι πι'όμορφο;

Σκεφτόμουν 

πως η ζωή μας 

δεν είναι 

παρά ένα λουλούδι.

Με τους χειμώνες της

και τα καλοκαίρια της.

Με λύπες

χαρές

δάκρυα

χαμόγελα.

Κρατάει λίγο,

φύσημα τ'ανέμου,

και μετά συνεχίζεται.

Αλλού.

Εκεί ψηλά.

Σκεφτόμουν 

πως η ζωή μας

είναι σαν τ'αστέρια.

Που κι αν σβήσουν

η λάμψη τους

μένει να φωτίζει
απαλά 

το πέπλο τ'ουρανού.

Εύχομαι 

να'χουμε στιγμές

γλυκές σα χαμόγελο

κι ευτυχισμένες 

σαν προσευχή

που ευωδιάζει ελπίδα.

Ελπίδα.

Πως ξανά σμίγουμε.
Πως ξανά χαμογελάμε.
Εκεί.

Στα παλάτια τ'ουρανού.

Τι πι'όμορφο;

Μια ακόμα νύχτα

Μια ακόμα νύχτα έφτασε.

Με τη φυσαρμόνικα στο ένα χέρι και τα κλειδιά του αυτοκινήτου στο άλλο, προχωράει κατεβαίνοντας απ'τη μικρή βάρκα. Δένει στην προβλήτα και, με το βλέμμα γεμάτο θάλασσα, ψάχνει για το μέρος που πάρκαρε το αυτοκίνητο.

Μια ώρα αργότερα, όλα έχουν ηρεμήσει. Η βάρκα, το αυτοκίνητο, η φυσαρμόνικα, αυτός.

Ο ορίζοντας, όμως, ακόμη αφουγκράζεται τις μελωδίες της ημέρας. Ταξιδεύει σαν προσευχή μαζί τους κάτω απ'το λεπτό φως των αστεριών. Ο γλυκός ήχος της φυσαρμόνικας, το απαλό θρόισμα του ανέμου. Η ανεπανάληπτη μοναδικότητα της θάλασσας. Όλα μαγεμένα χορεύουν μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες. Σε λίγο οι πρώτες ηλιαχτίδες κάνουν δειλά-δειλά την εμφάνισή τους.

Μια ακόμα νύχτα πέρασε.

υγ: ταιριάζει απόψε. απ'το ημερολόγιό μου. κάποια νύχτα του 2012. Σου στέλνω την προσευχή μου και την αγάπη μου. Καλό ξημέρωμα να'χεις.