Αν ξεκινούσαμε πρώτα με τον εαυτό μας

Το απόσπασμα που ακολουθεί είναι απ'το βιβλίο "Οι λογισμοί καθορίζουν τη ζωή μας", Βίος και διδαχές του γέροντα Θαδδαίου της Βιτόβνιτσα, εκδ. Εν πλω, σελ.70. Αν ποτέ πέσει στα χέρια σου αυτό το βιβλίο, μελέτησέ το! Έχει πολλά νοήματα και ευωδιάζει Χάρη.

(...) Βλέπετε, λοιπόν, ότι μπορούμε να'μαστε πολύ καλοί ή πολύ κακοί. Αν έτσι είναι τα πράγματα, είναι σίγουρα καλύτερο ότι να επιλέγουμε το καλό! Οι καταστροφικοί λογισμοί καταστρέφουν την εσώτερη ηρεμία και πλέον δεν έχουμε μέσα μας ειρήνη.

Το σημείο εκκίνησής μας είναι πάντοτε εσφαλμένο. Αντί να ξεκινούμε με τον εαυτό μας, εμείς θέλουμε πάντοτε να αλλάξουμε πρώτα τους άλλους και τελευταίους εμάς. Αν ο καθένας ξεκινούσε πρώτα με τον εαυτό του θα είχαμε παντού ειρήνη! Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος λέει ότι κανείς δεν μπορεί να βλάψει τον άνθρωπο εκείνο που δε βλάπτει τον εαυτό του -ούτε κι ο ίδιος ο διάβολος. Βλέπετε; Εμείς είμαστε οι αρχιτέκτονες, οι μοναδικοί αρχιτέκτονες, του μέλλοντός μας. (...)

Ο μέσα μου κόσμος

Έμαθα ν'αναγνωρίζω τα χρώματα

τον αέρα

Έμαθα να ξεχωρίζω

των λουλουδιών την ευωδία

απ'τα καυσαέρια και τις βρωμιές.

Μα ακόμη πασχίζω

-πόσο δύσκολο, Θεέ μου-

να γνωρίσω

τον μέσα μου κόσμο.

Ν'ακούω τους ψίθυρους,

τις κινήσεις της καρδιάς.

Τα σκοτάδια μου φώτισε,

τη γλυκιά σου Χάρη στείλε,

χωρίς εσένα, Χριστέ μου,
τίποτα,
τίποτα δεν είμαι

24.05.2017

Συννεφιές

Πόσες και πόσες φορές πέφτουμε στα ίδια λάθη, πάθη, αδυναμίες; 

Είμαστε πλάσματα που μπορούμε να πετάξουμε ως τον ουρανό ή να κατακρημνιστούμε στα μαύρα σκοτάδια. Γεμάτοι αντιθέσεις είμαστε.

Και πολλές φορές η ψυχή μας συννεφιάζει. Χάνει αυτή την ηρεμία, τη σταθερότητα που είχε. Κι εκεί που είχαμε καταφέρει να βρούμε έναν ρυθμό, ξαφνικά ο ορίζοντας κρύβεται. Δε ξέρουμε πού να στραφούμε. Κι αρχίζουμε να τα χάνουμε.

Τότε είναι που θ'αρχίσει να φαίνεται η αλήθεια του μέσα μας κόσμου. Γιατί στα δύσκολα οι μάσκες πέφτουν και αποκαλύπτονται πτυχές μας που μέχρι τώρα ήταν κρυμμένες βαθιά... Τότε είναι που πρέπει να κάνουμε τιτάνια προσπάθεια να φτάσουμε ψηλά, στην επιφάνεια. Να μην πνιγούμε. 

Με τη βοήθεια του ουράνιου κόσμου το αδύνατο γίνεται εφικτό. Η ανάσταση τρόπος ζωής. Και η ελπίδα όλο και θεριεύει και σε αντρειώνει. Και χαμογελάς. Πλέον είσαι ελεύθερος.