Όλα, μου λες, θα πάνε καλά :)

 Βία, άγχος, θλίψεις, στεναχώριες.

Παντού βλέπω, ακούω, νιώθω συνεχώς

κύματα να χτυπούν σφοδρά.

Τους άλλους.

Αλλά κι εμένα.

Πάει η καρδιά 

να σπάσει. 

Αλλά αντέχει.

Παίρνω μιαν ανάσα.

Κοιτάζω ψηλά.

 

Στο πρόσωπό μου, 

-στο τέλος-

ζωγραφίζεται κι ανθίζει

ένα χαμόγελο ελπίδας.

 

Όλα, μου λες,

θα πάνε καλά!

Είσαι εσύ, 

Χριστέ μου,

που είσαι δίπλα μου.

Σ'ευχαριστώ.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Photo credit:
Niko Laurila

Το άγχος στον αγώνα μας

Αγαπημένα μου αδέρφια, 

διάβαζα σήμερα στο βιβλίο «Με πόνο και αγάπη για τον σύγχρονο άνθρωπο» του Αγίου Παϊσίου (εκδ.Ιερού Ησυχαστηρίου ‘Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος’ Σουρωτής Θεσσαλονίκης) το ακόλουθο: 

«Όταν νιώθουμε στον αγώνα μας άγχος, να ξέρουμε ότι δεν κινούμαστε στον χώρο του Θεού. Ο Θεός δεν είναι τύραννος να μας πνίγει. Καθένας να αγωνίζεται με φιλότιμο, ανάλογα με τις δυνάμεις του και να καλλιεργεί το φιλότιμο για να αναπτυχθεί η αγάπη προς τον Θεό. Τότε θα πιέζεται από το φιλότιμο και ο αγώνας του, δηλαδή οι πολλές μετάνοιες, οι πολλές νηστείας κλπ, δεν θα είναι τίποτε άλλο παρά τα ξεσπάσματα της αγάπης του και θα προχωρεί με πνευματική λεβεντιά.

Δεν πρέπει, δηλαδή, να αγωνίζεται κανείς με αρρωστημένη σχολαστικότητα και να πνίγεται μετά από άγχος, παλεύοντας με τους λογισμούς, αλλά να απλοποιήσει τον αγώνα του και να ελπίζει στον Χριστό και όχι στον εαυτό του (…)». 

Λέει τόσα πολλά ωφέλιμα ο άγιός μας! Και, καθώς τα διάβαζα, αγαλλίασε η ψυχή μου! Και σκέφτηκα να το μοιραστώ μαζί σας. Η ζωή μας είναι ένας ατέλειωτος αγώνας. Και όλα γίνονται ευκολότερα με τον Χριστό μας! Ας έχουμε την ευχή του Αγίου Παϊσίου και ας δυναμώνουμε τον καθημερινό μας αγώνα με την ελπίδα μας στραμμένη στον ουρανό!

 

Κομμάτια ατόφιο γαλάζιο

Όλ'αυτά που νιώθεις,
όλ'αυτά που βλέπεις, που αναζητάς
όλ'αυτά που θέλουμε,
που αγωνιζόμαστε να καταφέρουμε,
Όλα,
είναι κομμάτια του ίδιου ουρανού.

Κι αν δεν το καταλαβαίνουμε,
είναι γιατί πιέσαμε τα πράγματα πολύ.
Είναι γιατί εστιάσαμε υπερβολικά σε ασήμαντες λεπτομέρειες
και πιστέψαμε γεμάτοι βιασύνη
πως ο κόσμος είναι αυτό που εμείς βλέπουμε μονάχα.
Σα μαγνήτης η υπερβολή μάς τράβηξε
και χάσαμε τη μαγεία του ορίζοντα.
Ξεχάσαμε πώς είναι να θαυμάζεις σαν παιδί
το ανεκτίμητο γαλάζιο τ'ουρανού.

Δώσε μου το χέρι.
Πάμε να κάνουμε μερικά βήματα πίσω.
Να δούμε τον ουρανό ν'αλλάζει χρώματα.
Να ταξιδέψει μαγεμένη η καρδιά στο γαλάζιο άπειρο.
Να νιώσουμε πως τα κομμάτια ουρανού
που -σα θησαυρούς κι έννοιες- έχουμε μέσα μας,
κατά βάθος ενώνονται.
Μ'έναν τρόπο μυστικό, αληθινό.
Απελευθερωτικό.

Λίγο-λίγο. Για να ομορφαίνει ο μέσα μας κόσμος

Τα μάτια μας αντανακλούν αυτό που η ψυχή μας κρύβει και κουβαλά. Πολύ δύσκολο να συμβεί το αντίθετο. (...) Η καρδιά μας,πάλι, είναι σαν δοχείο: γεμίζει μ'αυτά που κάνουμε, που βλέπουμε, που σκεφτόμαστε, που ακούμε. Αν προσανατολιζόμαστε στα καλά, θα φωτίζεται η καρδιά. Αν ρέπουμε χωρίς ντροπή στα άσχημα, θα ασχημαίνει.

Το καλό της υπόθεσης είναι πως, παρόλο που κάνουμε σφάλματα/λάθη/αμαρτίες κλπ, έχουμε φυτεμένη μέσα μας την γλυκιά ελπίδα πως θ'αλλάξουμε. Και αυτό είναι το ωραίο!

Η περίοδος αυτή σίγουρα βοηθάει. Με πιο πολλή προσευχή. Και νηστεία. Και αγώνα πνευματικό. Χωρίς άγχος, βέβαια, και πίεση. Λίγο-λίγο. Για να ομορφαίνει ο μέσα μας κόσμος :)

υγ: Της καθαράς Τετάρτης λίγοι ύμνοι εδώ

Να αφεθείς

Έχεις αναρωτηθεί ποτέ σου γιατί η νύχτα έχει αστέρια;

Για να δεις τ'αστέρια πρέπει να κοιτάξεις ψηλά. 
Αυτό είναι αξίωμα. 
Για να περπατήσεις στους συνοικισμούς των αστεριών χρειάζεται να φτερουγίσεις ως εκεί με τα όνειρα και την καρδιά σου.
Αυτό είναι ευτυχία.

Έχεις καθίσει ποτέ σου να αφουγκραστείς τον ήχο που κάνουν τα κύματα καθώς αγγίζουν ήρεμα την χρυσή άμμο της ακρογιαλιάς;
Για ν'ακούσεις τον υπέροχο φλοίσβο των κυμάτων πρέπει να πας σε κάποια ήρεμη παραλία.
Αυτό θέλει να το αποφασίσεις.
Για να νιώσεις, όμως,  αυτόν τον ήχο τον μαγευτικό ν'αγγίζει τα όρια της ύπαρξής σου...Αυτό απαιτεί κάτι εντελώς διαφορετικό...
Αυτό θέλει να αφεθείς.

Πολλές φορές δε θέλει να πιέζεις τα πράγματα. 
Αυτό είναι το μυστικό. Άσ'τα να κυλήσουν απαλά, απλά. 
Χωρίς άγχος. 
Να θυμάσαι (και να μου το υπενθυμίζεις) πως όταν αφεθούμε στην Αγάπη Του, 
τότε δεν υπάρχει περίπτωση να μη βγούμε κερδισμένοι...

Λίγα λόγια από καρδιάς

Τα δύσκολα δεν εξαλείφονται ως δια μαγείας. Και κάτι ακόμα: ο ευτυχισμένος δεν είναι εκείνος που δε βιώνει πόνο.Το ξέρω... Είναι βαρύ, δύσκολο να το καταλάβει κανείς. Ούτε κι εγώ το έχω χωνέψει ακόμα. Χρειάζεται αγάπη. Αλλά για ν'αγαπάς πρέπει να υπάρχεις. Υπάρχω σημαίνει συνειδητοποιούμαι.

Συνειδητοποίησε ότι είσαι εσύ αυτός που έχεις την επιλογή στη δικιά σου ζωή. Απλά, να θυμάσαι αυτό: η γενικότητα κρύβει επιπολαιότητα. Αν θες, λοιπόν, ώριμα, υπεύθυνα και αληθινά ν' αλλάξουν τα πράγματα στη ζωή σου, κάνε κάτι συγκεκριμένο: γονάτισε. Και προσευχήσου με όση δύναμη έχεις και δεν έχεις! Γονάτισε και ξανασήκω και πάρε τη ζωή σου στα χέρια σου. Και δώσ'τη στο Χριστό να την κουμαντάρει. Κι εσύ, απελευθερωμένος από άγχη, ξεκίνα για το ταξίδι σου από νέο λιμάνι δυνατός και εμπνευσμένος. 

Να εύχεσαι να'ναι το ταξίδι σου μακρύ. Να εύχεσαι... Και να κοιτάς ψηλά. Εκεί είναι ο προορισμός σου, φίλε... Εκεί...

υγ: Οι φράσεις με πλάγια γραφή είναι από Καβάφη (Ιθάκη), από Αλ.Παπαδιαμάντη (Οι Χαλασοχώρηδες) και από Μάρω Βαμβουνάκη (Τα ραντεβού με τη Σιμόνη).

Μάτια φορτωμένα άνοιξη

Καλημέρα. Ξημέρωσε.

Θα'θελα να σε ρωτήσω κάτι σήμερα. Ψάξε μέσα σου: πότε ήταν η τελευταία φορά που κοίταξες ευθεία μπροστά σου; 

Μας τρώνε ένα σωρό άγχη, προβλήματα, έγνοιες σοβαρές και μικροκαθημερινά θέματα.

Τόσο που αποπροσανατολιστήκαμε.

Σαν αποξεχασμένο πιάνο που το πέρασμα του χρόνου μας ξεκούρδισε.

Θέλω να μου υποσχεθείς πως σήμερα θα προσπαθήσεις να κοιτάξεις μπροστά.

Με μάτια φορτωμένα όνειρα κι άνοιξη. 

Καλημέρα.

Το πιο απομακρυσμένο βήμα

Κλείσε τα μάτια σου και προσπάθησε να φανταστείς την εξής εικόνα (χωρίς να επηρεαστείς απ'την εικόνα που έχω προσαρτήσει): έναν απομακρυσμένο φάρο στην άκρη ενός απλησίαστου ακρωτηρίου. Το τοπίο είναι θαμπωμένο λόγω ομίχλης και δυσκολεύεσαι να κάνεις το βήμα ώστε να προσπαθήσεις να προσεγγίσεις το φάρο. Τον απομακρυσμένο φάρο.

Ο φάρος είναι τα όνειρά μας, οι προσδοκίες μας. Το να προσεγγίσουμε το φάρο είναι μια υπερβατική πράξη. Όμως, όλοι μας (λίγο ή πολύ) προτιμούμε να μείνουμε στα λόγια. Μπορούμε να γίνουμε ειδήμονες στις θεωρίες μονάχα. Ακόμη, μπορούμε να συμβουλέψουμε τους άλλους πώς να φτάσουν ως εκεί. Αλλά για μας αυτό φαντάζει απρόσμενα δύσκολο, σχεδόν ακατόρθωτο...

Είμαστε όλο λόγια! Θεωρίες και συμβουλές προς τους άλλους, μα πώς θα αποκτήσουμε τη χαρά του ανάμματος του φάρου; Πώς θα γίνουν πράξη οι φλύαρες θεωρίες;

Είναι δύσκολο γιατί θέλει να'χεις αυτογνωσία. Μα πώς να γνωρίσεις τον εαυτό σου όταν είναι θαμμένος κάτω από ένα σωρό προσωπεία; Προσωπεία που εμείς δημιουργήσαμε και που μας καταδυναστεύουν σαν αυταρχικοί μονάρχες...

Αχ, πόσο θα'θελα να πάρω τη δύναμη και να σπάσω όλες τις μάσκες εντός μου! Να διαλύσω τους ψεύτικους εαυτούς μου. Να γίνω αυθεντικός άνθρωπος. Απροσποίητος!

Ο Θεός χάρισε στον καθένα μας το δικό του πρόσωπο. Που είναι μοναδικό πάνω στη γη. Ξεχωριστό, με θεϊκές προεκτάσεις και άπειρες δυνατότητες. Όσο, όμως, το θαμπώνουμε με άγχη, φοβίες και δειλία (αυτές είναι οι κυριότερες αιτίες δημιουργίας προσωπείων) τόσο αυτοφυλακιζόμαστε. Και τόσο πιο πολύ η ψυχή μας θα διψά για ελευθερία.

Ποια είναι η λύση;

Ο Χριστός μπορεί -με τη δική μας συγκατάθεση- να διαλύσει τις ανασφάλειες, τα άγχη και τις φοβίες. Διότι αυτά είναι ένα τίποτε μπροστά στη θεϊκή παντοδυναμία. Αν μάθουμε να τον ακούμε, αν πετάξουμε τον εγωισμό μας, τότε θα βρεθούμε στην αγκαλιά του που έλεγε και ο γέροντας Παΐσιος. Και τότε θα γνωρίσουμε τον εαυτό μας και θα λάβουμε τη δύναμη να ξεκινήσουμε το ταξίδι προς το φάρο. Προς την υπέρβαση. Προς τα όνειρά μας...

Ο καλύτερος δάσκαλος είναι η ίδια η ζωή

Αναφέρεται, λοιπόν, ότι η ίδια η ζωή είναι το καλύτερο κήρυγμα. Λένε κάποιοι : "Και πώς κάποιος θα βρει τον Θεό αν δεν του μιλήσει κανείς; Και πώς θα καταλάβουμε ποιο είναι το σωστό και ποιο είναι το λάθος; Πώς θα ξυπνήσει μέσα στον άνθρωπο η επιθυμία για τον Θεό";

Ο καλύτερος δάσκαλος είναι η ίδια η ζωή. Δε χρειάζονται κηρύγματα, δε χρειάζονται διδάσκαλοι, δε χρειάζονται ιεραποστολικές φλυαρίες. Ήδη η πρόνοια του Θεού μέσα απ'την προσωπική ζωή του καθενός μας μάς ανοίγει την πόρτα γι'αυτό: για το μυστήριο της ζωής. Εκατό κηρύγματα να κάνεις, χιλιάδες βιβλία να διαβάσεις δεν είναι τίποτα μπροστά στον τρόπο που βρίσκει ο Θεός να μιλήσει σε κάθε άνθρωπο. Κι ο πιο συγκλονιστικός τρόπος που μιλά ο Θεός στον άνθρωπο είναι τα δικά μας αδιέξοδα, οι δικές μας απογοητεύσεις, οι δικές μας αποτυχίες. Μ'αυτό τον τρόπο καταλαβαίνουμε το μέτρο μας. Καταλαβαίνουμε τις πραγματικές μας διαστάσεις. Ο άνθρωπος ωριμάζει απ'την εμπειρία της ζωής και αυτό του γεννά τη διάκριση: να διακρίνει και να αξιολογήσει τα πράγματα, τη ζωή και τις σχέσεις του.

Όσο αυτό δεν γίνεται είμαστε εγκλωβισμένοι στους λογισμούς μας, στις αγωνίες μας, στις φαντασιώσεις μας, στο άγχος μας. 

απόσπασμα από ομιλία του π.Βαρνάβα Γιάγκου -Ι.Ν.Παναγίας Λαοδηγήτριας Θεσσαλονίκης -www.iomilia.net

Αυτοεξαπατήσεις

Η αλήθεια, απ'όσο ξέρουμε, πρέπει να είναι ο σκοπός μας, ανεξάρτητα απ'το πού μας οδηγεί. Κάθε εξαπάτηση του εαυτού μας προκαλεί λανθασμένες κρίσεις που ακολουθούνται από κακές αποφάσεις με απρόβλεπτες συνέπειες στη ζωή μας. 
Αλλά περισσότερο και από αυτό, κάθε προστατευτική αυτοεξαπάτηση είναι μια ρωγμή στη ψυχή μας, ένας μικρός δαίμονας που καιροφυλακτεί, έτοιμος να εξελιχτεί σ'ένα σύμπτωμα ανεξήγητου άγχους όταν δεχτούμε μια απειλή. (...) Όσες μεγαλύτερες οι αυτοεξαπατήσεις τόσο μεγαλύτερο είναι και το τμήμα του κόσμου που αποκλείουμε απ'τον εαυτό μας.

απόσπασμα απ'το βιβλίο του Dr Roger Gould "Μεταμορφώσεις"

Ζω στην πιο γλυκιά αγκαλιά

Ποτέ δεν ξέρεις πώς θα εξελιχθούν τα πράγματα στη ζωή σου... Αυτό σκέφτομαι συνέχεια. Μπορεί πια να μην είμαι παιδί, μπορεί να'χω εδώ και πολύ καιρό μεγαλώσει... Μα κάτι μέσα μου πάντα ονειρεύεται και ελπίζει...

Δε ξέρω τι θ'απογίνω. Δε ξέρω τι θα ξημερώσει για μένα αύριο ο καλός Θεός. Μονάχα το σήμερα μετράω και με σιωπή και προσευχή ξεφυλλίζω τις στιγμές του. Να αγωνίζομαι, να μην πληγώνω τους γύρω μου... Να αγαπάω... Να ελπίζω... Και να πιστεύω... Με απλότητα. Με σιγουριά. Σαν το μικρό σπουργίτι που ακόμη και γι'αυτό ο Θεός φροντίζει. Δε θέλω να ελέγχω τη σχέση μου μαζί Του. Με καλύπτει η σιγουριά της απεραντοσύνης της αγάπης Του.

Αφήνω τη ζωή μου, τα όνειρά μου στα θεϊκά Του χέρια και έτσι προσπαθώ να ζω. Απελευθερωμένος. Απαλλαγμένος από το άγχος και το φόβο. Ζω στην πιο γλυκιά αγκαλιά. Ακόμα κι αν γίνεται χαλασμός γύρω, υπάρχει η αίσθηση της παρουσίας Του που με ζεσταίνει όπως μου έλεγε κι ένα άγιο γεροντάκι στο Όρος.

Κι όταν η νύχτα θ'απλώνει το πέπλο της πάνω απ'τη μεγαλούπολη, θα κλείνω τα μάτια μου με την ίδια ουράνια σιγουριά. Με την ίδια ελπίδα...

Καλή σου μέρα :)

υγ: Δες άμα θες και εδώ και εδώ.