Η φωτογραφία της εβδομάδας

Περπάτα, καρδούλα μου

Ζήσε με φλόγα τη ζωή σου. 

Μην υποτάσσεσαι σε τίποτα λιγότερο απ'το καλό και το άγιο. Το σκοτάδι της θλίψης, η αμαρτία, η μοναξιά, όλα χάνονται! Αρκεί να πιστέψεις. Αρκεί να εμπιστευτείς το Χριστό που ήταν ο πιο μεγάλος επαναστάτης. Εκείνος που έσπασε τα πιο σκληρά δεσμά: εκείνα του θανάτου. Δεν υπάρχει πιο τρελό πράγμα στην εποχή μας στ'αλήθεια.

Διοχέτευσε το δυναμισμό σου στην αγάπη. Και η σκιά θα γίνει αχτίδα λαμπερή. Και οι αλυσίδες θα σπάσουν και θα πετάξεις ψηλά. Λεύτερος. Λεύτερη καρδιά γεμάτη ελπίδα τρελή, παράλογη, υπέρλογη.

Περπάτα, καρδούλα μου, και μη φοβάσαι να χτυπάς δυνατά... 

Η ζωή θέλει να γεύεσαι τις συγκινήσεις!

Η αλήθεια για την εκκλησία

Πριν διορθωθούμε μας αγάπησε ο Κύριος! Το καταλαβαίνεις αυτό; Σ'αγάπησε ο Χριστός πριν διορθωθείς! Και σου λέει: "Παιδί μου, μην ασχολείσαι με τα αμαρτήματά σου. Εγώ τα παίρνω όλα και τα σβήνω!"

Δηλαδή δεν είναι η εκκλησία ένας χώρος που συνέχεια τριγυρίζει το μυαλό μας στην αμαρτία. Το μυαλό μας τριγυρίζει στο Χριστό. Αυτό είναι το κέντρο. Κι έτσι φεύγει σιγά-σιγά η αμαρτία. Έτσι χάνει η αμαρτία την έλξη της, τη δύναμή της, την επιρροή της. Γιατί σαγηνεύτηκε η ψυχή μας! Μαγεύτηκε, ελκύστηκε από τον Κύριο!Αν αυτό δεν το κάνεις, θ'ασχολείσαι συνέχεια μίζερα με αμαρτίες, με προβλήματα, με λάθη, με πάθη... 

Δε θέλω να σου κάνω τον έξυπνο. Αλλά δεν είναι ωραίο αυτό που λες σ'ένα παιδί "γιατί δεν πας εκκλησία;" και σου λέει "επειδή η εκκλησία είναι συνέχεια όλο αμαρτίες να μην κάνεις, κλπ". Και ποιος σου'πε, παιδί μου, ότι η εκκλησία ασχολείται με τις αμαρτίες; Αυτή είναι η δουλειά της; Ή ν'ασχολείται με τη ζωή, με το φως, με την άφεση; Με τη λύτρωση, με τη δύναμη που δίνει ο Χριστός; Με το Πανάγιο σώμα του και αίμα του που συγχωρεί τους πάντες! Με την αγκαλιά που σου δίνει ο Χριστός.

Η εκκλησία είναι θέση. Κατάφαση. Δεν είναι άρνηση. Απλώς την αμαρτία σου την αναφέρεις και συγχωρείται. Δε δίνεται εκεί το βάρος στην πνευματική ζωή...

απόσπασμα από ομιλία του π.Ανδρέα Κονάνου (www.atheataperasmata.com)

Αν μοιάζαμε στο κεράκι μας...

Προχτές είχα πάει σ'ένα πολύ μικρό, ταπεινό εκκλησάκι να προσκυνήσω. Στο κέντρο της πόλης, μα σχεδόν αόρατο. Αθέατο. Πολύ μ'αρέσουν κάτι τέτοια εκκλησάκια. Προσκύνησα τις εικόνες, άναψα δυο κεράκια και αφέθηκα στη δίνη της εύλαλης σιωπής...

Κεράκι...

Το θυμάσαι το κεράκι που άναψες κι εσύ κάποτε; Δε σβήνει αμέσως... Θα συνεχίσει εκεί να λιώνει, να καίει σαν προσευχή... Κι εσύ, λοιπόν; Θυμάσαι; Προσευχήθηκες; Ή με το που βγήκες απ'το ναό αποξεχάστηκες σε μέριμνες; Αυτές είναι περαστικές... Να το θυμάσαι... Και να μου το θυμίζεις....

Αυτή η στιγμή που άναψες το κεράκι, αν τη συνδύασες με προσευχή, είναι μια στιγμή που μένει. Που δε χάνεται στην ολοκληρωτική ασυνέπεια της καθημερινότητας. Ο Θεός δεν έχει ανάγκη απ'τα κεριά μας, αλλά εμείς απ'τη γλύκα της παρουσίας του. Ας  προσπαθούμε να θέλουμε να ζούμε με ζωντάνια και με φλόγα. Που αυτή η φλόγα να γίνεται τρόπος ζωής...

Πόσο ωραίο θα'ταν αν μοιάζαμε στο κεράκι μας... 

Η λεπτή χαοτική διαφορά

...Ο άγιος Σεραφείμ του Σάρωφ έλεγε ότι ανάμεσα στον αμαρτωλό που χάνεται και τον δίκαιο που σώζεται δεν υπάρχει παρά μόνο μια διαφορά: η αποφασιστικότητα.

Ο αμαρτωλός δέχεται με συγκίνηση την ομορφιά, το αγαθό, την αλήθεια, αλλά ενώ στιγμιαία φλέγεται, αμέσως μετά η φλόγα σβήνει, γιατί ό,τι φτάνει μέχρις αυτόν, ίσα ίσα που αγγίζει τα συναισθήματά του. Αντιλαμβάνεται πώς έχει το θέμα, χωρίς όμως η θέλησή του να ενεργοποιείται για να τον στρέψει εναντίον του ίδιου του εαυτού του: δεν παίρνει τη σταθερή απόφαση να αγωνιστεί και να νικήσει στο όνομα της αλήθειας, της ομορφιάς, της προσωπικής του αξιοπρέπειας και τελικά στο όνομα του Θεού  ό,τι είναι ανάξιο του Θεού, του ίδιου του εαυτού του, της ανθρώπινης φύσης και των σχέσεων που δημιουργεί με όσους τον περιβάλλουν και του εκδηλώνουν έμπρακτα την αγάπη τους.

απόσπασμα απ'το βιβλίο του π.Anthony Bloom "Συνάντηση με τον ζωντανό Θεό", εκδ. εν πλω

photo by Mariela (την οποία και ευχαριστούμε πολύ για την ευγενική άδεια χρήσης των πινάκων της!)