Λίγο παραπάνω βάθος

Δώσε λίγο παραπάνω βάθος στο "σ'αγαπώ". Στο "σ'εμπιστεύομαι". Στο "σε συγχωρώ".

Πώς να μάθω ν'αγαπώ

Υπάρχουν πολύ ωραίες γωνιές του παραδείσου σ'αυτή τη γη. Υπάρχει αγάπη σ'αυτή τη γη. Υπάρχουν άνθρωποι. Μην σταματάς να εμπιστεύεσαι. Λες: "Πώς θα το κάνω; Πώς γίνονται όλ'αυτά"; Ε, γίνονται. Προσπαθώντας. Δεν υπάρχει μια συνταγή. "Πώς θα μάθω ν'αγαπώ τους άλλους"; 
Αγαπώντας τους. Έτσι θα το μάθεις. Μαθαίνεις ν'αγαπάς όταν αγαπάς. Τρώγοντας έρχεται η όρεξη. κάνεις προσευχή και μαθαίνεις την προσευχή. Ξεκινάς ν'αγαπάς και μαθαίνεις ν'αγαπάς. Όταν, λοιπόν, σε ρωτήσω "πώς θα μάθεις ν'αγαπάς", θα μου απαντήσεις αυτό: "αγαπώντας". Και "αγαπώντας" θα πει ότι θα κάνω και λάθη και θα αποτύχω και θα πικράνω και θα πικραθώ. 

Η αγάπη θέλει άσκηση. Επαναληπτικότητα. Θα ξαναδοκιμάσω!

απόσπασμα από ομιλία του π.Ανδρέα Κονάνου -www.atheataperasmata.com

Να εμπιστευτείς...

Ένα πράγμα πρέπει να κάνουμε: Να εμπιστευτούμε τον Θεό. Να κάνουμε τα σχέδιά μας, να κάνουμε τις κινήσεις που πρέπει να κάνουμε. Αλλά από κει και πέρα, τ'αφήνεις τα πράγματα και λες: "Τώρα, Θεέ μου, εσύ ευλόγησέ τα. Τώρα εσύ κανόνισέ τα. Δεν ξέρω τι θα μου βγει σ'αυτό που ξεκινάω να κάνω.Δεν ξέρω... Εγώ ξεκινώ. Ευλόγησε τη ζωή μου".

(απόσπασμα από ομιλία του π.Ανδρέα Κονάνου -www.atheataperasmata.com)

υγ: 1.Αναδημοσίευση από παλιότερή μας ανάρτηση.
     2. Σ'ευχαριστώ και για τα σχόλια αλλά και για τα mail που στέλνεις. Μου δίνουν χαρά. Συγχώρα με που δεν απαντώ πάντα. O ήλιος μόλις βγαίνει σιγά-σιγά. Καλημέρα σου εύχομαι.

Περπάτα, καρδούλα μου

Ζήσε με φλόγα τη ζωή σου. 

Μην υποτάσσεσαι σε τίποτα λιγότερο απ'το καλό και το άγιο. Το σκοτάδι της θλίψης, η αμαρτία, η μοναξιά, όλα χάνονται! Αρκεί να πιστέψεις. Αρκεί να εμπιστευτείς το Χριστό που ήταν ο πιο μεγάλος επαναστάτης. Εκείνος που έσπασε τα πιο σκληρά δεσμά: εκείνα του θανάτου. Δεν υπάρχει πιο τρελό πράγμα στην εποχή μας στ'αλήθεια.

Διοχέτευσε το δυναμισμό σου στην αγάπη. Και η σκιά θα γίνει αχτίδα λαμπερή. Και οι αλυσίδες θα σπάσουν και θα πετάξεις ψηλά. Λεύτερος. Λεύτερη καρδιά γεμάτη ελπίδα τρελή, παράλογη, υπέρλογη.

Περπάτα, καρδούλα μου, και μη φοβάσαι να χτυπάς δυνατά... 

Η ζωή θέλει να γεύεσαι τις συγκινήσεις!

Φοβίες στην αγάπη

Τελευταία με προβληματίζει το θέμα της φοβίας στην αγάπη. Βλέπω γύρω μου ανθρώπους που καταστρέφουν ό,τι όμορφο έχουν στη ζωή τους απο φόβο. Οι άνθρωποι φοβούνται την απόρριψη, φοβούνται τον πόνο, φοβούνται το ρίσκο, φοβούνται το άνοιγμα στον άλλο, φοβούνται να εμπιστευτούν, φοβούνται να γίνουν ευάλωτοι, φοβούνται την πτώση, ακόμη και την ίδια την αιώρηση, ακόμη και την ίδια την εκστατική στιγμή της πληρότητας που δίνει η αγάπη, ακόμη κι αυτή, τη φοβούνται.. Όπου νοιώσουν αυτή την ακατανίκητη ορμή να ξυπνά μέσα τους, εκεί επιλέγουν να πονέσουν τον άλλο πρώτοι, να υποτιμήσουν την ομορφιά της σχέσης και να την υποβιβάσουν σε κάτι το ευτελές. Πάντα και παντού οι ίδιοι φόβοι... Όλοι μας δέσμιοι. Πόσο πιο εύκολο θα ήταν να κάναμε, χωρίς λογοκρισία, αυτό που αισθανόμαστε..! Όλα θα ήταν τόσο πιο όμορφα, τόσο πιο ελεύθερα..

       

Δεν θέλω να φοβάμαι. Θέλω να είμαι ελεύθερη. 

Δεν θέλω δίπλα μου ανθρώπους που υποτάσσονται στους φόβους τους. 

Θέλω δίπλα μου ανθρώπους, που πολεμάνε κάθε μέρα να είναι ελεύθεροι.

Ελεύθεροι και εκτός τόπου και χρόνου! :-)

Απόσπασμα απ'το κείμενο "Ασυνάρτητα" απ'τα "αποστάγματα καρδιάς".

Σ'ευχαριστούμε πολύ, voulaki, για την ευγενική άδεια!