Χτες βράδυ είδα ένα υπέροχο όνειρο.

Χτες βράδυ είδα ένα υπέροχο όνειρο.

Ήταν πολύ πρωί. Ο ήλιος ανέτειλε εκείνη την ώρα κι εγώ κουβαλούσα στα χέρια το καγιάκ μου (με το κουπί του) και στον ώμο είχα μια τσάντα επίσης βαριά. Δεν είχα ιδέα τι είχε η τσάντα. Μετά από λίγα λεπτά έφτασα στην θάλασσα και ξεκίνησα να κωπηλατώ. 

Για κάποιο ανεξήγητο λόγο η θάλασσα έγινε λίμνη (όνειρο είναι, τα πάντα γίνονται!) κι εγώ συνέχισα να κωπηλατώ ακόμα πιο χαρούμενος. Έφτασα στην απέναντι όχθη της λίμνης όπου βρισκόταν μια μεγάλη καλύβα με προβλήτα. Έδεσα το καγιάκ μου, φόρεσα τα παπούτσια μου, άφησα το κουπί και προχώρησα προς την καλύβα. Ένα μεγάλο ξύλινο γραφείο εμφανίστηκε έξαφνα μπροστά μου. Ανοιχτό καφέ χρώμα με μια ταιριαστή ξύλινη καρέκλα να το συνοδεύει.

Ο καιρός ήταν απλά τέλειος. Ο αέρας ήταν πολύ ήπιος και δροσιστικός. Ο ήλιος άρχιζε να φωτίζει τη φύση γύρω και οι ακτίνες του απλώνονταν απαλά πάνω στα κρυστάλλινα νερά της λίμνης. Δύο κύκνοι βόλταραν αργά-αργά πάνω στα γαλάζια νερά. Τι όμορφο θέαμα. Αισθανόμουν σα βασιλιάς.

Άνοιξα την τσάντα μου. Μέσα είχε μια παλιά γραφομηχανή και έναν πάκο από λευκές σελίδες. Δεν το πολυσκέφτηκα. Έβαλα την πρώτη σελίδα στη γραφομηχανή και τα χέρια μου πληκτρολογούσαν από μόνα τους. Ρυθμικά, σχεδόν μουσικά.

...

Ώσπου άρχισε μια μελωδία να δυναμώνει. Να δυναμώνει. Πολύ γνωστή μελωδία. Ήταν το κινητό μου. Είχα ξυπνήσει.

Άσχετο γενικά σαν θέμα, αταίριαστο ίσως με τις συνηθισμένες αναρτήσεις. Αλλά λέω: "Δε βαριέσαι. Όμορφο όνειρο ήταν. Ας το μοιραστώ με την παρέα :)"

Καλημέρες αδέρφια!

Γαλήνη μετά την τρικυμία

Πόση γαλήνη νοιώθει ο άνθρωπος μόλις αισθάνεται την τρικυμία να φεύγει απο πάνω του, να τον προσπερνά,  να τον αφήνει απαλά να ακουμπήσει στη γη, να αναπνεύσει αργά, σταθερά...Πόση γαλήνη, πόση ανακούφιση, πόση ευτυχία... Επέζησα και απο αυτη τη φουρτούνα Θεέ μου, σε ευχαριστώ, λες απο μέσα σου και η καρδιά σου γεμίζει οξυγόνο!!!

Πόσο μπορεί να πόνεσες, πόσο φοβήθηκες κάποιες στιγμές πως ίσως δεν τα καταφέρεις, κι όμως Εσύ έδειξες οτι μετά την θύελλα υπάρχει φως, με σήκωσες στα πόδια μου, μου θύμισες τις αντοχές μου, με έκανες να μάθω τα όριά μου και με ώθησες να τα ξεπεράσω! Μου έδειξες οτι δεν υπάρχουν τα όρια που εγώ βάζω στον εαυτό μου, πως η δύναμη του ανθρώπου είναι απέραντη, μου έδειξες να ανοίγομαι στο κενό και να μην χάνομαι, αλλα να το αγκαλιάζω, να βάζω στόχο τον ουρανό, το άπειρο...!

Και πόσο όμορφα διαφορετικός βγαίνει ο άνθρωπος μετά απο την φουρτούνα...! Λάμπει απο ένα φως υπερκόσμιο, αποκτά μία αυτάρκεια μοναδική, γίνεται ικανός να ξεκινήσει τα πάντα απο την αρχή, να κυνηγήσει την ζωή, να κάνει βίωμα το όνειρο. Δεν υπάρχει για τον άνθρωπο μεγαλύτερη ικανοποίηση απο αυτή..Αν γίνεις και εσύ λίγο πιο παρατηρητικός,  μπορεί να δεις αυτή τη σπίθα να ξεπηδά απο κάποια περαστικά μάτια που σε απαντούν στο δρόμο..Μάτια άγνωστα σε εσένα, μάτια ζωντανά, πιο ''ζωντανά'' απο το ''κανονικό''.. Μάτια που έπεσαν στην φωτιά, βαφτίστηκαν στο καμίνι του πόνου και αναγεννήθηκαν σε κάτι μαγικό, φωτεινό..

Δεν υπάρχει τίποτα πολυτιμότερο στη ζωή απο αυτές τις φουρτούνες, απο αυτές τις επισκέψεις του πόνου..!! Αυτή η γνώση να μείνει πάντα στη μνήμη, όταν η επόμενη φουρτούνα θα έρθει να ταράξει τα νερά μας.. Η ζωή είναι πανέμορφη, η ζωή είναι μαγική, όχι γιατι μπορεί σήμερα να μας έφερε κάτι καλό, αλλα γιατί μας χαρίζει πολύτιμα μαθήματα, δεν ανέχεται την στασιμότητά μας, μας σπρώχνει στο παρακάτω, μας σπρώχνει στο αύριο...!

Να πιστεύουμε, να ελπίζουμε, να αγαπάμε, αυτό είναι το μόνο καθήκον μας.. Τίποτε άλλο δεν είναι στο χέρι μας...

Μέχρι την επόμενη φουρτούνα...μέχρι τότε...γιόρτασε τη νίκη σου!! :-) 

υγ: Απ΄το blog της καλής φίλης Σταυρούλας την οποία και ευχαριστώ από καρδιάς!

Οδ.Ελύτης -Του Αιγαίου

Σήμερα, η αόρατη γωνιά φιλοξενεί τον Οδυσσέα Ελύτη. 
Ένα απ'τα αγαπημένα μου ποιήματα. Λέγεται "Του Αιγαίου" και ανήκει χρονολογικά στη συλλογή "Προσανατολισμοί" (1940).

Ο έρωτας

Το αρχιπέλαγος
Κι η πρώρα των αφρών του
Κι οι γλάροι των ονείρων του
Στο πιο ψηλό κατάρτι του ο ναύτης ανεμίζει
Ένα τραγούδι
Ο έρωτας
Το τραγούδι του
Κι οι ορίζοντες του ταξιδιού του
Κι η ηχώ της νοσταλγίας του
Στον πιο βρεμένο βράχο της η αρραβωνιαστικιά προσμένει
Ένα καράβι
 
Ο έρωτας
Το καράβι του
Κι η αμεριμνησία των μελτεμιών του
Κι ο φλόκος της ελπίδας του
Στον πιο ελαφρό κυματισμό του ένα νησί λικνίζει
Τον ερχομό.
 
 
                                      II
 
Παιχνίδια τα νερά
Στα σκιερά περάσματα
Λένε με τα φιλιά τους την αυγή
Που αρχίζει
Ορίζοντας -
 
Και τ' αγριοπερίστερα ήχο
Δονούνε στη σπηλιά τους
Ξύπνημα γαλανό μες στην πηγή
Της μέρας
Ήλιος -
 
Δίνει ο μαΐστρος το πανί
Στη θάλασσα
Τα χάδια των μαλλιών
Στην ξεγνοιασιά του ονείρου του
Δροσιά-
Κύμα στο φως
Ξαναγεννάει τα μάτια
Όπου η Ζωή αρμενίζει προς
Τ' αγνάντεμα
Ζωή -
 
                                   III
Φλοίσβος φιλί στη χαϊδεμένη του άμμο - Έρωτας
Τη γαλανή του ελευθερία ο γλάρος
Δίνει στον ορίζοντα
Κύματα φεύγουν έρχονται
Αφρισμένη απόκριση στ' αυτιά των κοχυλιών
Ποιος πήρε την ολόξανθη και την ηλιοκαμένη;
Ο μπάτης με το διάφανό του φύσημα
Γέρνει πανί του ονείρου
Μακριά
Έρωτας την υπόσχεσή του μουρμουρίζει - Φλοίσβος.

Ταξιδευτής του ονείρου

Εναλλακτική σύνθεση. Όμορφο άκουσμα. Ιμπρεσσιονιστικό βίντεο. Ταξίδι στα όνειρα, στη φαντασία...
Του Γιώργου Βαρσαμάκη