Disable_right_click


Πέμπτη, 22 Νοεμβρίου 2012

'Έξω μπουμπουνίζει

Έξω σκοτεινός ο ουρανός. Μπουμπουνίζει και βρέχει. Τ'ακούω ξαφνικά τα βουητά και θυμάται παγωμένη η καρδιά μου τις οβίδες που σκάνε, ξεσκίζοντας τις ελπίδες και τα όνειρα στην Παλαιστίνη. Βλέπω τη βροχή και η καρδιά μου κλαίει κι αυτή.

Ζωές που ξετυλίγονται και κόβονται απότομα απ'το πάτημα ενός κουμπιού  μονάχα. Χαμόγελα που μένουν άχρωμα, ακίνητα. Μαλλιά σκονισμένα και μάτια που στράφηκαν απότομα στον ουρανό. Σαν κάτι να'κλεψε, θαρρείς, τη προσοχή τους...

"Χέρια που δε χωρούν τα δάκρυα, έγιναν αίμα, έγιναν σύνορα κλειστά"...

Και έτσι η ζωή θα συνεχίζεται...
Το δάκρυ τους στα μάτια μου. Προσευχή ας γίνεται πύρινη. 
Φωτιά αόρατη να εκτοξευτεί απ'τα τείχη της καρδιάς μου τα κλειστά.

15 σχόλια:

  1. Ένα δάκρυ και μια προσευχή κι από μένα Σεβάχ.
    Καλημέρα !

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. καλημέρα Αριστέα μου!
      Η μια προσευχή ας σπρώχνει την άλλη. Ο ένας μας ας παρακινεί τον άλλον.
      Δε μένουμε αδιάφοροι, ακόμη και αν ο πόλεμος δε χτύπησε τη δική μας πόρτα.

      (Ίσως ταιριάζει λίγο: http://aoratigonia.blogspot.gr/2011/09/blog-post_19.html)

      Διαγραφή
  2. Έτσι ακριβώς είναι... δυστυχώς έτσι ακριβώς είναι.. ζωές που κόβονται με το πάτημα ενός κουμπιού και ... η ζωή συνεχίζεται...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Καλημέρα V μου!
      Ας κάνουμε ό,τι μπορούμε. Ας προσευχηθούμε με την καρδιά μας. Εμείς ας μην ξεχνάμε.
      (Όπως λέει και η Κική Δημουλά:
      Πόσο εὔκολα γυρίζει ἡ κλειδαριὰ τῶν αἰσθημάτων
      μ᾿ ἕνα ὁποιοδήποτε κλειδὶ τῆς λησμονιᾶς.)

      Διαγραφή
  3. Μακάρι να πάψει να υπάρχει αυτή η κατάσταση στην Παλαιστίνη και να μπορέσουν τα παιδιά να ζήσουν ως παιδιά όπως όλα τα παιδιά του κόσμου

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Με θλίβει πολύ ο πόλεμος, όπως με θλίβουν πολύ και οι 600.000 αμβλώσεις κάθε χρόνο στην Ελλάδα, γενοκτονία Ελλήνων λόγω ηδονής κι ανευθυνότητας...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Κι έφτασε η ανθρώπινη ζωή να μην έχει την παραμικρή αξία....δυστυχώς...!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ναι, Ελένη μου...
      Βωμός στα συμφέροντα κάποιων...

      Διαγραφή
  6. Γιατί να γίνονται τόσες δεκαετίες αυτά στ΄ Άγια χώματα που έζησε ο Χριστός;Εκεί που γεννήθηκε, μεγάλωσε, δίδαξε και σταυρώθηκε Αυτός για την αγάπη, γιατί να υπάρχει τόση έχθρα;
    Άλλη μια καλημέρα γεμάτη θλίψη Σεβάχ!:(

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Το ίδιο ακριβώς σκεφτόμουν κι εγώ, Σοφία μου...
      Δε μου το βγάζεις απ'το μυαλό όμως ότι ίσως να συμβαίνουν σαν υπενθύμιση ότι αυτή η γη δεν είναι η μόνιμη πατρίδα μας. Ίσως και να είναι χαζομάρα, δε ξέρω... Αλλά μου έχει περάσει απ'το μυαλό...

      Καλό μεσημέρι

      Διαγραφή
  7. Ελπίζω να μη σας κουράζω με τις αναρτήσεις αυτές που αποπνέουν πόλεμο. Μα το αισθάνομαι έτσι. Σαν υποχρέωση για όλες αυτές τις ψυχές που καθημερινά φτερουγίζουν για άλλους ουρανούς.
    Τελειώνω αύριο, κλείνοντας την τριλογία της θλίψης. Ας μεταμορφώσουμε σε προσευχή τα συναισθήματά μας αυτά...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Τα σύνορα της γής μοιάζουν με πρόχειρα ράμματα που τράβηξαν κάποιοι...χωρίζουν θαρρείς ένα κομμάτι γης και ξεχνούν πως χωρίζουν και τις ψυχές...ο πόλεμος...οι οβίδες...η φωνές...ο φόβος που απλώνεται...οικογένειες που χωρίζονται....και λίγο πιο μακριά ο κόσμος να συνεχίζει την ζωή του...αυτή είναι η σκληρότητα του κόσμου που φτιάξαμε...ακριβώς αυτή...!Μια ζωή στην Παλαιστίνη πόλεμος...ένας φόβος απλωμένος σαν πέπλο από πάνω της...και όμως κανείς δεν μπορεί να τον σταματήσει...ούτε τα δάκρυα...ούτε οι προσευχές...!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ω, πολύ σωστά τα λες, Νίνα!

      Με τέτοια σκληροκαρδία που έχουμε...
      Αν είχαμε πίστη πραγματική, θα είχαμε και προσευχή δυνατή. Αλλά οι καρδιές μας είναι παγωμένες. Κλεισμένοι στο καβούκι μας, στον εαυτό μας. Κοντόφθαλμοι. Άχρωμοι και άνευροι.
      Δε κάνουμε "τον παγκόσμιο πόνο προσωπικά δικό μας" που έλεγε και ένας σπουδαίος άνθρωπος.
      Ας προσπαθούμε να κάνουμε ό,τι μπορούμε! Βελτίωση του εαυτού μας, πιο πολλή προσευχή, ενεργή συμμετοχή στη συλλογή τροφίμων,κλπ...

      Θυμάμαι, Νίνα και τη γνωστή σ'όλους μας φράση του Μπ.Μπρεχτ. Πόσο άμεσα ταιριάζει και στο θέμα του πολέμου...

      Να'σαι καλά και σ'ευχαριστώ για το από καρδιάς σχόλιό σου.

      Διαγραφή