Τι συμβαίνει όταν ο άνθρωπος πεθαίνει

 

Όταν ο άνθρωπος πεθάνει,

έρχεται ο Αρχάγγελος Μιχαήλ με εντολή του Χριστού και «βγάζει» την ψυχή του ανθρώπου (βγαίνει από το στόμα), ενώ ο φύλακας άγγελος παραμένει τιμής ένεκεν, δίπλα στο νεκρό σώμα μέχρι να ταφεί. 

 

Είναι υπερτάτη τιμή για εμάς τους Ορθοδόξους, ο Χριστός να έχει ορίσει, τον αρχηγό των αγγέλων, τον αρχάγγελο Μιχαήλ, να παίρνει την ψυχή μας.

Αυτό ισχύει μόνο για τους Ορθοδόξους!

 

Ο Αρχάγγελος Μιχαήλ παραδίδει την ψυχή στα χέρια άλλων αγγέλων, που την παραλαμβάνουν και αναχωρούν για τον τελωνισμό. Τρεις μέρες τελωνίζεται η ψυχή. Δεν τελωνίζονται όλοι. Οι εξομολογημένοι περνούν τα τελώνια σφήνα, με το εξπρές! Τελωνίζονται, όσοι έχουν ανεξομολόγητες αμαρτίες. 

 

Αν υπάρχει κάποιο ανεξομολόγητο αμάρτημα, κάτω του θανασίμου αμαρτήματος, ζυγίζεται με τα καλά έργα, υπερνικούν τα καλά και προχωράει στο επόμενο τελώνιο, έως ότου φτάσει στο Χριστό μας. Εάν όμως κάποια ψυχή, σε κάποιο τελώνιο έχει κάποιο θανάσιμο αμάρτημα ανεξομολόγητο, επί τόπου γκρεμίζεται και κολάζεται...

 

Οι άνθρωποι κολάζονται κυρίως στο τελώνιο:

α) της μαγείας-σατανισμού και

β) της σαρκικής ανηθικότητας (πορνεία).

 

Όταν παρέλθει το τριήμερο και η ψυχή περάσει τα τελώνια, οδηγείται από τον άγγελο στην ανθρωπότητα του Χριστού, γιατί η Θεότητά Του δεν φαίνεται. Βλέπει η ψυχή το Χριστό, που έχει τη μορφή, όπως Τον βλέπουμε στις εικόνες μας. Δεν έχει ο Χριστός άλλη μορφή. Ως γνωστόν, την τρίτη μέρα, η Εκκλησία ως φιλόστοργη Μητέρα, προσκομίζει τα κόλλυβα της τρίτης μέρας. Τα τριήμερα αυτά κόλλυβα παρίστανται ενώπιον του Κυρίου, όταν η ψυχή προσκυνάει το Χριστό. Το κάθε σπυράκι - σιταράκι από τα κόλλυβα, είναι προσευχές αυτών, που δέονται εξ ονόματος της ψυχής αυτής! Εφόσον η ψυχή προσκυνήσει το Χριστό, ο Χριστός την ευλογεί, χωρίς να πει απολύτως τίποτα. 

 

Ο Θεός δεν αποφαίνεται, αλλά η ψυχή διαισθητικά ξέρει, ότι επειδή πέρασε τα τελώνια είναι σεσωσμένη, αλλά περιμένει την επικύρωση της σωτηρίας της! Στη συνέχεια παίρνει ο φύλακας άγγελος την ψυχή και σε χρόνο μηδέν την πάει πάλι στη γη! Την πάει στα μέρη όπου γεννήθηκε, μεγάλωσε, κάνοντάς την περιήγηση όλη τη ζωή της. 

 

Θα θυμηθεί η ψυχή λεπτομέρειες, που τα είχε λησμονήσει παντελώς και τα καλά και τα κακά έργα της και όλες τις αμαρτίες που έκανε (εξομολογημένες και μη). Τότε η ψυχή διαπιστώνει εμπειρικά, ότι ο Χριστός είναι πανταχού παρών και γνωρίζει τα πάντα! Το δρομολόγιο αυτό της παραμονής της ψυχής επί της γης, διαρκεί από την τρίτη μέρα έως την ενάτη μέρα.

 

Την ενάτη μέρα παίρνει ο άγγελος την ψυχή και την παρουσιάζει πάλι στο Χριστό για να Τον προσκυνήσει και βάζουμε τώρα τα κόλλυβα της ενάτης μέρας, με τα οποία η Εκκλησία και οι πιστοί δέονται υπέρ ελέους της ψυχής αυτής. Ο Χριστός ευλογεί την ψυχή, αλλά δεν αποφαίνεται. Από την ενάτη μέρα και μετά αρχίζει το μεγαλύτερο μέρος των εκπλήξεων... Παίρνει ο φύλακας άγγελος την ψυχή και την οδηγεί στον παράδεισο. Η ψυχή θα δει τον παράδεισο, από την ένατη έως την 24 μέρα. Δεν θα μπορέσει όμως με κανέναν να συνομιλήσει και θα είναι σαν να βλέπουμε κάποια πρόσωπα τα οποία θα χωρίζονται από εμάς, από ένα αδιαπέραστο διαφανές τζάμι. Η ψυχή μόνο θα βλέπει, αλλά δεν θα μπορεί να επικοινωνεί και ούτε να ακούει το τι συμβαίνει στον παράδεισο.

 

Την 25η μέρα παίρνει ο άγγελος την ψυχή και την πάει στον άδη και ισχύει το ίδιο και εκεί. Υπάρχει δηλαδή ένα αδιαπέραστο διαφανές τζαμί και βλέπει μόνο, χωρίς να επικοινωνεί. Το λυπηρό θα είναι, όταν η ψυχή δει εκεί, κάποια αγαπημένα πρόσωπά της. Εκεί στον άδη, μόνο την αφάνεια (ο πάτος της κολάσεως) δεν θα μπορεί κανείς να δει.

 

Και την 40η μέρα, (αρχίζουμε να μετράμε σαν πρώτη μέρα, την ημέρα της κοιμήσεως) βάζει πάλι μετάνοια η ψυχή στο Χριστό και ο Χριστός αποφαίνεται, για το που θα πάει η ψυχή, εις πάντας των αιώνων. 

 

Γι΄αυτό και η Εκκλησία βάζει τα κόλλυβα της σαρακοστής μέρας, τα οποία είναι και τα πιο σημαντικά... Με αυτόν τον τρόπο, η ψυχή θα έχει την εμπειρία όλου του νοητού κόσμου και θα βεβαιωθεί, ότι όντως όλα υπάρχουν και τίποτα δεν είναι παραμύθι....

 

απομαγνητοφώνηση από ομιλία του +γέροντα Εφραίμ της Σκήτης του Αγίου Ανδρέα 

(ο Θεός να τον αναπαύει!)

Για όλα αυτά που ίσως ποτέ δε θα μάθουμε

Ένα εξαιρετικό άρθρο του π.Παύλου Παπαδόπουλου (που το αλίευσα απ'το fb) για την κρυφή προσπάθεια και τον αγώνα προς την αγιότητα και τη θέωση. Ένα κείμενο που φωτίζει την αληθινή αξία του μυστικού αγώνα. Του αθέατου... Και που δείχνει πως η αγιότητα δεν είναι κάτι τελικά πολύ απόμακρο απ'τη δική μας προσπάθεια. 

Τιμούμε τους αγίους μας γι’ αυτά που ξέρουμε για την ζωή τους. Τελικά όμως εάν το σκεφτούμε λίγο, θα διαπιστώσουμε ότι κυρίως τιμούμε τους αγίους γι’αυτά που δεν γνωρίζουμε και δεν θα μάθουμε ποτέ γι’αυτούς.

------------------

Για τις αποτυχίες τους, για τις πτώσεις τους, για τις μάχες τους, για την μετάνοιά τους, για τον σταυρό τους που κρύβανε καλά μέσα στην καρδιά τους.

------------------

Οι άγιοι πάλευαν με τον Θεό, όχι με την αρετή τους. 

Μένουμε δυστυχώς σ’αυτά που ξέρουμε γι’αυτούς. Μένουμε στους σοφούς τους λόγους, στα θαύματά τους, στην αγιότητά τους προσπερνώντας τον Άδη που βίωναν για χρόνια καρτερικά με μόνη ελπίδα τους τον Θεό.

------------------

Οι άγιοι είναι παραδείγματα ζωής για όλους, όχι επειδή κατάφεραν να νικήσουν την αμαρτία αλλά διότι ενώ αμάρτησαν δεν απελπίστηκαν. Οι άγιοι είναι παραδείγματα ζωής για όλους όχι επειδή ζήσανε ηθικά, αλλά διότι ζήσανε με μετάνοια και ταπείνωση.

------------------

Νομίζουμε πολλές φορές ότι άγιος είναι ο κατα πάντα τέλειος άνθρωπος· αυτός που δεν έσφαλε ποτέ του, που δεν έκανε κάποιο λάθος, που δεν πίκρανε ποτέ του κάποιον άλλο, που δεν αστόχησε, που δεν απίστησε, που δεν απόκαμε. Αυτό όμως είναι ψέμα. Άγιος είναι αυτός που την ατέλειά του, την αμαρτία του, την απιστία του την έκανε ταπείνωση και μετάνοια.

------------------

Καθώς διαβάζεις λοιπόν τα συναξάρια των Αγίων, μην μείνεις σ’αυτά που διαβάζεις· αφουγκράσου κι αυτά που δεν έχουνε γραφτεί. Γιατί αυτά που βίωσαν και πράξανε οι άγιοι κρυφίως, τα άγνωστα, τα άγραφα, είναι τελικά που τους κατέστησαν θαυματουργούς, οσίους, μάρτυρες, αγίους.

------------------

Γι’αυτό και γενικότερα μην μένεις σ’αυτά που βλέπεις και μαθαίνεις για τους άλλους. Γιατί δεν γνωρίζεις τα κρύφια των καρδιών τους. Δεν γνωρίζεις τις μάχες τους, την μετάνοιά τους ή την υποκρισία τους (από την άλλη μεριά).

------------------

Τα φαινόμενα απατούν. Πολλές φορές παράδεισοι είναι κρυμμένοι σε σώματα κολασμένα και ζωές σακατεμένες· αλλά και κολασμένες ψυχές κρύβονται αρκετές φορές πίσω από ηθικές και “χριστιανικές” ζωές.

Λίγα λόγια για την ελπίδα στο Θεό

(...) Και, ναι μεν εγώ είμαι αμαρτωλός, αλλά ο Θεός είναι άγιος. Είναι παντοδύναμος. Εγώ είμαι άξιος για την κόλαση, αλλά ο Θεός είναι άξιος να με οδηγήσει κοντά του αιώνια. Κι έτσι δημιουργείται -με τη σωστή αυτή αντιμετώπιση- θάρρος κι ελπίδα. 

  Ενώ, αντίθετα, όταν δεν έχουμε ελπίδα στο Θεό, τότε αφού είμαι στραβόξυλο κι είμαι κακός κι έχω τόσα πάθη, αρχίζω και βυθίζομαι και βυθίζομαι... Και γιατί να σκεφτώ εκείνο; Και γιατί να σκεφτώ το άλλο; Τα αυξάνει και ο σατανάς αυτά τα πράγματα και βλέπουμε τον άνθρωπο να χάνεται μέσα στο σκότος της απογνώσεως. Αυτή η απόγνωση είναι δαιμονική. Η απόγνωση είναι η χειρότερη αμαρτία (...). 

 Αν καταφέρουμε και δε χάσουμε αυτή την ελπίδα, τότε μπορούμε να προχωρήσουμε σωστά. Αυτό είναι το έργο της αληθινής μετάνοιας. (...) Ό,τι κι αν κάνεις, όσες φορές κι αν πέσεις, όσα πάθη κι αν έχεις, όσες αμαρτίες εις το έπακρον κι αν έχεις, μη φοβάσαι! Προχώρα! Προχώρα όχι γιατί εσύ είσαι δυνατός και θα τις κόψεις. Μπορεί να μην τις κόψεις ποτέ. Δεν είναι το ζητούμενο αυτό. Ο Θεός είναι ο παντοδύναμος. Έχε ελπίδα στο Θεό. Μη χάσεις την ελπίδα σου. (..) Μην χάνεις την ελπίδα σου!

απόσπασμα από την ομιλία του μητροπολίτη Λεμεσού, π.Αθανασίου στο Πανεπιστήμιο Κύπρου με θέμα "Η αξιοποίηση του χρόνου" (link εδώ)

υγ: Φωτογραφία από το αυτό το site.

Ευχή για το 2016

Είμαστε ικανοί για το καλύτερο 

και το χειρότερο. 

Μπορούμε να χαρίσουμε ομορφιά 

ή να σπείρουμε κόλαση. 

Είμαστε άνθρωποι.

Σ'ένα κόσμο που διαρκώς αλλάζει,

ας κρατηθούμε απ'την αγκαλιά Του. 

Που τυλίγει τα σύμπαντα 

μέσα στην ατέλειωτη αγάπη. 

Που γλυκαίνει και παρηγορεί.

Καλή χρονιά κι ευλογημένη.

Στην αγκαλιά Του 

που ποτέ δεν αρνήθηκε κανέναν.

Περιμένοντας το τραίνο

Άλλο ένα ταξίδι... Τώρα περιμένω την ανταπόκριση. Το τραίνο που σε είκοσι λεπτά θα ξεκινήσει και θα με μεταφέρει στον τελικό μου προορισμό.

Από μπροστά μου περνούν δεκάδες ανθρωποι. Δεκάδες ψυχές, κόσμοι ολάκεροι. Κόσμοι μυστικοί, βαθιά εντυπωμενοι σε δύο μάτια ο καθένας. Αναρωτιέμαι πώς θα φαίνονται τα δικά μου μάτια. Τι χρώμα θά'χει ο δικός μου κόσμος. Χρώμα υποκρισίας σίγουρα... Ίσως και χρώμα στιγμιαίας "μετάνοιας". Αχ αυτα τα εισαγωγικά... Με φυλακιζουν, μου προσθέτουν προσωπεία ψευτιας. Θέλει μεγάλη αντρειωσυνη να μπορείς να πάρεις σωστές αποφασεις. Το αληθινό πονάει. Το γνήσιο επίσης. Είμαστε τόσο καλοί στα λόγια, στις παρηγοριες του στιγμιαιου. Του προσωρινού. Όταν όμως περάσει η στιγμή αυτή, έρχεται απ'τα βαθιά, μια πραγματικότητα ζοφερή, παγωμένη. Τότε κοιταζόμαστε στον καθρέφτη και νιώθουμε τόσο μικροί, τόσο λίγοι να αντιμετωπίσουμε τους δαίμονες μας. Τα πάθη μας. Και ξαναφοραμε φοβισμένοι τα προσωπεια μας. Γιατί; Γιατί;

Είναι οι πράξεις μας που μας διαμορφωνουν. Όχι τα πιστεύω μας. Και χωρίς Θεό, δύσκολα τα πράγματα... Ίσως γι'αυτό και η λέξη μετάνοια δε χωράει στη καλοβολεμενη λογική μας. Γι'αυτό ίσως και η αγάπη χάνει το πραγματικό της βάθος. Και επαναπαυμένα ζαλισμένοι επιμένουμε σε μια  επιφανειακή ψεύτικη ειδωλική άποψη της αγάπης που στην αληθινή της μορφή μπορεί να μην τη γνωρίσουμε. Τουλάχιστον αν δεν κάνουμε προσπάθεια να αποτινάξουμε τον μισοκρυμμενο εγωισμό που μας στοιχειώνει σαν κακόηχο ρεφραίν μιας επαναλαμβανόμενης καθημερινότητας...

Η αληθινή αγάπη είναι αρετή. Είναι θεϊκό δώρο σταλμένο απ'το παλάτι Του. Η αληθινή αγάπη είναι κάτι που, έστω λίγο, αν το βιώσεις δε γίνεται ποτέ σου να το ξεχάσεις! Δε ξεχνιέται κάτι τέτοιο. Γιατί; Επειδή είναι μια στάλα ουράνιας δροσιάς στις καρδιές μας που διψούν -χωρίς πολλές φορές να το υποπτευόμαστε. Γι'αυτό και, αν το νιώσεις, μετά κάνεις τα πάντα για να το αισθανθείς και πάλι... Ένας αγώνας είναι η ζωή μετά... Μια όμορφη προσπάθεια... Και στην πορεία αυτή ενώνεσαι ("ίνα ώσι έν" που είπε ο άγιος γέρ.Πορφύριος πριν φτερουγίσει για την αιωνιότητα)! Ενώνεσαι με την παρουσία Του, με τους συνανθρώπους, με τη φύση. Με όλα! Έτσι ο κόσμος, οι άλλοι, δεν είναι πια η κόλασή μας ("Η κόλασή μου είναι οι άλλοι" Ζαν Πωλ Σαρτρ), αλλά η χαρά μας ("Χριστός ανέστη, χαρά μου" Αγ. Σεραφείμ του Σάρωφ). Αγαπάς χωρίς όρια, χωρίς ενδοιασμούς, χωρίς ρατσισμό, χωρίς ταμπέλες και προκαταλήψεις. Αγαπάς!

Καλή δύναμη. Να με θυμάσαι στην προσευχή σου. 


Κι όταν τελειώσει η μέρα, 
κι όταν η νύχτα απλωθεί σ'όλες τις άκρες, 
εκεί πάντα θα σε συναντώ. 
Κόμπο τον κόμπο, 
δάκρυ το δάκρυ, 
με χαρά.
Στα ουράνια λημέρια.

Κόλαση είναι το μαρτύριο του να μην αγαπάς!

Ο Θεός ως πατέρας όλων των ανθρώπων δέχεται κάθε αμαρτωλό πίσω στην αγκαλιά Του. Δεν υπάρχει ανθρώπινη αμαρτία που ο Θεός να μην τη συγχωρεί όταν ο άνθρωπος το θελήσει και το ζητήσει. Για την Εκκλησία μεγαλύτερη αμαρτία είναι η απελπισία, η αντίληψη ότι ο άνθρωπος μπορεί να κάνει κάτι που ο Θεός δεν μπορεί να συγχωρήσει. Όμοια με τον Θεό, που ποτέ δεν παύει να αγαπά και να συγχωρεί τον αμαρτωλό, πρέπει και οι άνθρωποι να συμπεριφέρονται με ανάλογο τρόπο. 

Η ανταπόκριση ή όχι του ανθρώπου στην αγάπη του Θεού δημιουργεί την κόλαση ή τον παράδεισο. Κόλαση είναι η ανικανότητά μου να αγαπήσω τον συνάνθρωπο, η αδυναμία μου να τον θεωρήσω ως αδελφό και φίλο. 

Η αυτοκαταδίκη μου στην απομόνωση και τον ατομικισμό εισάγει την εμπειρία της κόλασης. Ο Θεός δεν είναι τιμωρός. Τιμωρός γίνεται ο εγωκεντρισμός μου, που μου στερεί την αίσθηση της οικειότητας με τον Θεό και τον συνάνθρωπο. Μήπως ο πατέρας δεν κάλεσε και τον μεγάλο γιο για να εισέλθει στη γιορτή και να ευφρανθεί; Ο ίδιος ο μεγαλύτερος γιος δεν ήθελε και γι' αυτό προγεύεται το μαρτύριο της κόλασης: να μην μπορεί να συμμετάσχει στη χαρά, να ζει στον τόπο της αγάπης και να αρνείται να αγαπήσει. 

Κόλαση είναι ο αυτοακρωτηριασμός των υπαρκτικών μου δυνατοτήτων. Ενώ είμαι δημιουργημένος για να αγαπώ και να αγαπιέμαι, αρνιέμαι την αγάπη ως γνώμονα ζωής και έτσι η ζωή μου ολόκληρη μετατρέπεται σε βάσανο και ταλαιπωρία. Όπως αριστοτεχνικά το συνόψισε ο Θεόδωρος Ντοστογιέφσκι στο αριστούργημά του «Αδελφοί Καραμάζοφ», «κόλαση είναι το μαρτύριο του να μην αγαπάς». 

Την κόλαση αυτή γεύεται καθημερινά ο έγκλειστος στη φιλαυτία πεπτωκώς άνθρωπος. Εθελούσια αποκομμένος από κάθε βαθύ υπαρξιακό δεσμό, βιώνει συνεχώς τη μοναξιά, την αποξένωση, την ανωνυμία. Κόλαση είναι η ελεύθερη εκλογή του ανθρώπου να απομακρύνεται από τον Θεό, την πηγή και το πλήρωμα της αγάπης. 

Αντίθετα, παράδεισος είναι η ανταπόκριση στην αγάπη του Θεού, η εμπειρία της ένωσης μαζί Του. Τελικά, παράδεισος και κόλαση είναι η στάση μας απέναντι στην αγάπη. Η αποδοχή της είναι παράδεισος και ζωή. Η άρνησή της είναι κόλαση και θάνατος. Η εκλογή επαφίεται στον άνθρωπο. 

Απ'το βιβλίο του Σταύρου Σ. Φωτίου (2002), "Ορθόδοξα μηνύματα: Ερμηνεία ευαγγελικών περικοπών", εκδ. Εργαστηρίου Χριστιανικής Αγωγής, Λάρνακα, σ. 108-109

πηγή: εδώ

Θα γίνουν όλα φως, χαρά, αγάπη!

Δε γίνεται να γευτεί ο άνθρωπος πλήρως τη ζωή χωρίς Θεό. Όσο και να το αποφεύγει, η πίστη είναι αυτή που αλλάζει τον άνθρωπο. Τον καθαρίζει, τον ομορφαίνει, τον πάει ψηλά. Με τη χάρη Του, ο άνθρωπος γίνεται φωτεινός, ολόφωτος! Ενώνεται με το σύμπαν και το σύμπαν συνταιριάζεται αρμονικά μαζί του. Γι'αυτό και βλέπεις τους αγίους και ήταν τόσο κοντά ακόμα και στη φύση. Ο άγιος Γεράσιμος είχε ένα λιοντάρι, ο άγιος Σεραφείμ μια αρκούδα. Ο γέροντας Παΐσιος τάιζε στη χούφτα του τους τραγουδιστές του αγιορείτικου δάσους, έδινε τροφή σε οχιές, μυρμήγκια, σαύρες και αρκούδες. Ενότητα με όλους. Με όλα.

Άμα προσπαθήσεις, τότε Εκείνος κάνει το πρώτο βήμα. Θα 'ρθει, θα σε ελεήσει, θα σου δώσει δύναμη. Θα γευτείς την ελπίδα. Τη χαρά! Θα ζήσεις εμπειρίες ανεπανάληπτες, μοναδικές! Θα κοιτάς τον ουρανό και θα νιώθεις χαρά. Θα κοιτάς το πράσινο της γης και το γαλαζιο της θάλασσας και όλα θα γίνονται τόσο φωτεινά, κρυστάλλινα μέσα σου!

Θα βλέπεις τους άλλους ανθρώπους και θα καθρεφτίζεται στα πρόσωπά τους ο Χριστός. Θα'ναι η χαρά σου και όχι η κόλασή σου. Η αγάπη και όχι το μίσος!

Όλα γίνονται, ακόμη και τα πιο τρελά, αν βάλεις λίγο ουρανό στη ζωή σου! Μονάχα να θυμάσαι να κοιτάς ψηλά!

Μια γλυκιά, γλυκιά καλημέρα :)