Η χάρη της μετάνοιας

Κάποιος νέος παραστράτησε, μα τόσο μετάνοιωσε, όταν η θεία Χάρη τον επισκέφτηκε με το άκουσμα ενός μόνο κηρύγματος που άφησε τον κόσμο κι έγινε μοναχός. Έκλαιγε κάθε μέρα με πολύ πόνο, αλλά με τίποτα δεν μπορούσε να παρηγορηθεί. Μια νύχτα παρουσιάστηκε στον ύπνο του ο Ιησούς περιτριγυρισμένος από φως ουράνιο. Πήγε κοντά του με καλοσύνη...

- Τι έχεις άνθρωπε και κλαις με τόσο πόνο; τον ρώτησε με γλυκεία φωνή ο Κύριος.

- Κλαίω Κύριε, γιατί έπεσα, είπε  με απελπισία ο αμαρτωλός.

- Ω, τότε σήκω.

- Δεν μπορώ μόνος Κύριε!

Άπλωσε τότε το θεϊκό του χέρι ο Βασιλιάς της αγάπης και τον βοήθησε να σηκωθεί. Εκείνος, όμως, δε σταμάτησε να κλαίει...

- Τώρα γιατί κλαις;

- Πονώ, Χριστέ μου, γιατί σε λύπησα. Ξόδεψα τον πλούτο των χαρισμάτων Σου, σε ασωτίες.

Έβαλε τότε το χέρι του με στοργή ο φιλάνθρωπος  Δεσπότης στο κεφάλι του πονεμένου αμαρτωλού και του είπε με ιλαρότητα: 

- Αφού για μένα πονάς τόσο πολύ, εγώ έπαυσα πια να λυπάμαι για τα περασμένα.

Τότε ο νέος σήκωσε το βλέμμα του να τον ευχαριστήσει, μα Εκείνος δεν ήταν πια εκεί...Στη θέση που πατούσε είχε σχηματιστεί ένας πελώριος ολόφωτος Σταυρός. 

Λυτρωμένος από το βάρος της αμαρτίας έπεσε και τον προσκύνησε!

από το γεροντικό...

υγ: Ευχαριστούμε πολύ τη φίλη που μας το έστειλε!

Ένα ωραίο ρητό που αλίευσα

Μην κλάψεις, επειδή κάτι τελείωσε. Πες "ευχαριστώ" που το έζησες.

Πρώτα η ψυχή, μετά το χούι

Θυμάμαι μια ιστορία στο γεροντικό: ένας γέροντας ήθελε να διδάξει/να δείξει στον υποτακτικό του το πόσο δύσκολα ξεριζώνονται τα πάθη από μέσα μας αν τ'αφήσουμε να χρονίσουν. Τον έβαλε στην αρχή να ξεριζώσει ένα χορταράκι, μετά ένα λουλούδι, μετά ένα θάμνο, μετά ένα μικρό και στο τέλος ένα αιωνόβιο δέντρο. Έτσι, γίνεται και με τα πάθη μέσα μας.

Πρώτα βγαίνει η ψυχή και μετά το χούι, λέει η σοφή λαϊκή παράδοση. Κι έχει δίκιο! Διότι χρειάζεται κόπος μεγάλος για ν'απαλλαχτείς . Επειδή γίνονται δεύτερη φύση μέσα μας τα πάθη. Και είναι σαν τα φίδια: μπορεί να νομίσεις ότι τα ξεπέρασες, όμως αυτά είναι σε χειμερία νάρκη. Με την πρώτη αφορμή μπορούν να ξυπνήσουν και να σε δηλητηριάσουν θανάσιμα. Το μόνο αντίδοτο είναι η προσευχή. Ίσως φανεί κοινοτοπία, αλλά μόνο η αληθινή προσευχή έχει αυτή τη δυνατότητα.

Λιγότερα πάθη, μεγαλύτερη αγάπη και πιο φωτεινή καρδιά. Κι όπως λέει ο άγιος Ιωάννης της Κροστάνδης: Τι ωραίο πράγμα να νικάει κανείς τα πάθη του! Μετά τη νίκη νιώθει στην καρδιά του φως, ειρήνη και δόξα.

Καλή προσπάθεια!

Σκέψεις μιας ξεχασμένης νύχτας

Παραλία. Ώρα 22:51. Καθιστός στην αμμουδιά χωρίς παπούτσια, χωρίς κάλτσες. Τα δάχτυλα των ποδιών μου αγγίζουν την λεπτή άμμο. Το βλέμμα μου δε χορταίνει να παρατηρεί το λαμπερό αντιφέγγισμα του φεγγαριού στην κρύα επιφάνεια της θάλασσας.

Μια από τις στιγμές που όλη σου η ύπαρξη θέλει να μετάσχει στην αόρατη μυσταγωγία της φύσης. Συνεπαρμένος απ'τον μαγικό ήχο των κυμάτων που σιγοσβήνουν στην ακτή, αναρωτιέμαι αν αυτό που ζω είναι αληθινό... Ρωτάω τον εαυτό μου...

Μα κι όλη η ζωή μια ερώτηση δεν είναι; Εκεί που νομίζεις ότι είσαι σίγουρος για κάτι, αμέσως ένα αναπάντεχο "κάτι" συμβαίνει κι η ζωή σου παίρνει άλλη τροχιά. Άλλη τροπή...

Μονάχα τα βιώματα, της καρδιάς οι εμπειρίες είναι θέση και κατάφαση. Εκεί δε χωράνε ερωτήσεις. Ρίχνεις το αγκίστρι στο βυθό και ψαρεύεις αστέρια κι ελπίδες και όνειρα. 

Και βλέπεις τους άλλους, τους συνανθρώπους σου, όπως θα'πρεπε: χωρίς ταμπού, χωρίς προκατάληψη. Με αγάπη...

Αυτή τη νύχτα -την ξεχασμένη απ'τη λογική του κόσμου- θα τη θυμάμαι για πάντα. Τα χίλια μικρά κύματα και το λεπτό -σχεδόν αθόρυβο- ψυχρό αεράκι. Το τραγούδι των αστεριών και του φεγγαριού τη σιωπηλή αναμονή. 

Παίρνω μια ανάσα και συνεχίζω να ελπίζω. Γιατί ζωή, τελικά, αυτό είναι: η ελπίδα...

(αποσπάσματα από το ημερολόγιό μου, μερικές νύχτες πριν...)

Καλημέρα!Καλή φώτιση! Το άγιο Πνεύμα ας μας συνοδεύει.

Η φωτογραφία της εβδομάδας

Η ξεχειλισμένη κούπα (ιστορία απ'το γεροντικό)

Ένας πολυάσχολος άνθρωπος του καιρού μας , αποφάσισε κάποτε να επισκεφθεί έναν άγιο ερημίτη.  Ήθελε να ηρεμήσει λίγο από το άγχος που τον βασάνιζε. Και να ζητήσει τις συμβουλές του γέροντα.

Τον συνάντησε σε μια φτωχική καλύβα.

- Ευλογείτε , είπε χαιρετώντας τον ερημίτη. Ξέρετε , έκανα πολύ δρόμο για να έλθω εδώ  . . .

- Κάθισε , τον διέκοψε ο γέροντας. Άσε με να σου βάλω λίγο τσάι .

- Έχω περάσει πολλά χρόνια σπουδάζοντας σε Πανεπιστήμια του εξωτερικού . . .  , άρχισε να αυτοσυστήνεται ο επισκέπτης.

- Ας πιούμε πρώτα λίγο τσάι , επέμεινε ο γέροντας.

- Τώρα διευθύνω μια μεγάλη επιχείρηση . . . , συνέχισε να περιαυτολογεί ο ξένος.

- Πιστεύω ότι το τσάι θα σας αρέσει πολύ , είπε ο ερημίτης συνεχίζοντας να γεμίζει την κούπα του επισκέπτη του.

- Μα εσείς την ξεχειλήσατε , πάτερ · το τσάι χύνεται απ`έξω ! παρατήρησε ενοχλημένος ο ξένος.

- Κι εσύ μοιάζεις μ`αυτήν την ξεχειλισμένη κούπα ! απάντησε τότε ο σοφός γέροντας. Αν δεν αδειάσεις , ευλογημένε , έστω λίγα από αυτά που κουβαλάς , πώς θα αφήσεις να στάξει μέσα σου κάτι από τα λίγα πράγματα πού ξέρω. 

πηγή: εδώ

Να βγάλουμε την ψυχή μας απ'το μπαούλο!

Υπάρχει ελπίδα;

«Το είπα και στην αρχή. Η μόνη ελπίδα μας είναι να βγάλουμε την ψυχή μας από το "μπαούλο". Μόνο έτσι θα μπει φρένο στο τρεχαλητό του μυαλού μας. Το μυαλό είναι ένα σκυλί που αν δεν το δέσεις από την ψυχή ικανοποιεί τις επιθυμίες του όπως τα ζώα. Άρα, οδηγεί τον άνθρωπο με ιλιγγιώδη ταχύτητα στον θαυμαστό κόσμο των ζώων. Με ρωτήσατε αν υπάρχει ελπίδα... Ναι, υπάρχει ελπίδα, αρκεί να πονέσουμε ξανά»!

Octavio Paz

απ'το πολύ όμορφο blog της καλής μας φίλης Σταυρούλας

Λογισμοί

Όταν αρχίσεις σιγά-σιγά να μη δέχεσαι λογισμούς και να τους διώχνεις όλους, τότε αρχίζεις να αποξενώνεσαι από την ύλη, την οποία έχεις μόνο για εξυπηρέτηση. Αν κάνεις την ύλη σκοπό της ζωής σου, απέτυχες.

Καλύτερα να σε παίρνει ο ύπνος στην εκκλησία, παρά να μην πηγαίνεις καθόλου. Η Εκκλησία είναι κιβωτός.

απ'το βιβλίο "Από την ασκητική και ησυχαστική αγιορείτικη παράδοση", εκδ. Άγ. Όρος 2011

Όλα αυτά είναι εκδηλώσεις αγάπης

Γνώρισα πολλούς ανθρώπους που μοιράζονταν το φαγητό τους, έστω κι αν ήταν πολύ λίγο για τους ίδιους. Γνώρισα άτομα που βγήκαν μίλια ολόκληρα από το δρόμο τους, για να με συνοδέψουν στον προορισμό μου, ανησυχώντας μήπως χαθώ! Υπήρξαν ξένοι που μου μίλησαν για τη ζωή τους, με συγκινητική ντροπαλότητα. Όλα αυτά είναι εκδηλώσεις αγάπης που προσφέρεται γενναιόδωρα.

Λ. Μπουσκάλια, Λεωφορείο 9 για τον Παράδεισο

Μπορεί να έχεις πάρει και εσύ στη ζωή σου πολλή αγάπη. Μην περιμένεις να τη δεις όμως μέσα από τους κλασσικούς τρόπους που μας δίδαξαν από μικράκια, μέσα από λουλούδια, όμορφα λόγια ή έναν Έρωτα ίσως!  Η αγάπη η αληθινή μπορεί να είναι μπροστά σου αλλά εσύ  απλά να κοιτάζεις πάνω ή πέρα από τον λόφο......

αναδημοσίευση απ'το blog της καλής μου φίλης Αριστέας. 
εδώ:http://princess-airis.blogspot.gr/2012/08/blog-post_22.html

Για να είσαι ελεύθερος

Η παρακολούθηση του εαυτού μας είναι απαραίτητη -όπως κάνουν και οι μπακάληδες, που εάν δεν παρακολουθούν τα κέρδη απ'τις ζημιές τους για να τις προσέξουν, γρήγορα χρεοκοπούν. Επίσης, και η προσοχή στους λογισμούς είναι απαραίτητη, διότι από απροσεξία μικρή, πολλοί έκαψαν τα σπίτια τους και έμειναν στους δρόμους δυστυχισμένοι.

Όποιος ελευθερώνεται απ'τα υλικά πράγματα, πολύ γρήγορα ελευθερώνει την καρδιά του για να τη δώσει στον Θεό,καθώς και τα πάθη κόβονται εύκολα. Η διπλή ελευθερία αυτή είναι τα δυο φτερά που ανεβάζουν την ψυχή κοντά στον Θεό. Στον προορισμό της.

(Απ'το βιβλίο "Επιστολές" του γέροντα Παϊσίου -εκδ.Σουρωτής)

Με αφορμή ένα mail που έλαβα...

Έλαβα ένα mail αρκετά περίπλοκο και, εν τέλει, κουραστικό. Ο άνθρωπος που μου το έστειλε και υπέγραφε ως 'ανώνυμος' μεταξύ άλλων με ρωτούσε γιατί δεν λέω τίποτα και γιατί δεν μαλώνω όσους δεν πάνε εκκλησία. Μου ανέφερε ότι πρέπει να ελέγχω τους άλλους, να είμαι 'σωστός'. Είπε και πολλά άλλα...

Και όσο το διάβαζα τόσο σκεπτόμουν ότι:

δεν είμαι σε θέση εγώ να ελέγχω κανέναν! Ποιος είμαι εγώ που θα τολμήσω να ασκήσω κριτική; Με διόρισε κανένας δικαστή των άλλων;

Τρέμω όσο σκέφτομαι τις δικές μου αμαρτίες!  Θλίβομαι όσο σκέφτομαι τη σκληρότητα της ψυχής μου. Στεναχωριέμαι όταν συλλαμβάνω το λογισμό μου να τρέχει σε χίλια άλλα πράγματα και όχι σ'αυτά που αξίζουν: τα ουσιαστικά...

Πώς, λοιπόν, να ελέγξω τους άλλους; Πώς; 

Είμαι μια ψυχή γεμάτη λεκέδες. Και ζω σ'ένα κόσμο που πάσχει. Που πάσχει πολύ. Είμαστε όλοι μας στην ίδια σκληρή καθημερινότητα. Στο ίδιο καζάνι βράζουμε. Αυτό που μας λείπει είναι μια καλή κουβέντα. Ένα χαμόγελο. Μια στοργική ματιά. Ένας λόγος παρηγορητικός.

Αυτό μονάχα θέλω να σου πω σήμερα. Να σου χαμογελάσω και να σηκώσω το βλέμμα μου στον ουρανό. Και να σηκώσεις και συ το δικό σου βλέμμα. Να δεις πως εκεί ψηλά, πάνω απ'τα σύννεφα, όλα είναι τόσο γαλήνια. Το ουράνιο είναι που μας λείπει. Αυτό είναι που ξεχάσαμε με τον καιρό...

Με ρώτησες, ανώνυμε, γιατί γράφω ακόμα στην αόρατη γωνιά. Με ρώτησες τι θέλω. Θέλω να σε κάνω χαρούμενο! Αυτό νιώθω. Θέλω να σου δείχνω αγάπη. Να παρηγοριέσαι. Και απ'την παρηγοριά σου να παρηγοριέμαι κι εγώ. Δε μ'αρέσει να σου λέω τι "πρέπει" να κάνεις. Το ξέρεις και μόνος σου. Δεν έχει νόημα, λοιπόν...

Μα και ο Χριστός το ίδιο δεν έκανε; Όταν του έφεραν την επ'αυτοφόρω μοιχαλίδα δεν τη μάλωσε! Δεν της έριξε καμιά επικριτική ματιά. Κι όμως εκείνη συγκλονίστηκε μετανοημένη. 

Ξέρεις κάτι; Το άγιο είναι σιωπηλό. Εκρηκτικά σιωπηλό. Έτσι το αντιλαμβάνομαι... Πιο καλά απ'όλες τις καρδιές μιλάει εκείνη η καρδιά που έχει "γιομίσει Χάρη" όπως έλεγε κι ένας παππούλης. 

Μια χαμογελαστή καλημέρα σε όλους :)

Η φωτογραφία της εβδομάδας

Όλα μα όλα εκεί προσανατολίζονται

Πάντα μου έκανε κατάπληξη η απορία που εκφράζουν αρκετοί άνθρωποι, "Τι σ'ενδιαφέρει τι γίνεται μετά το θάνατο; Η ζωή μας εδώ έχει σημασία". Δε καταλάβαινα πως δε καταλαβαίνανε ότι ακριβώς για τη σημασία της ζωής εδώ, της γήινης ζωής, η μεταθανάτια μοίρα μας είναι η λυδία λίθος. Αν όλα σβήνουν και χάνονται μέσα στον τάφο, τότε και η αξία της κάθε επιλογής μας, της κάθε μας κίνησης, της ηθικής μας τέλος πάντων, αλλάζει ολοκληρωτικά. Ποιος μπορεί ν'απαιτήσει απ'τον άνθρωπο να είναι δίκαιος όταν η ίδια η φύση του τού φέρεται τόσο άσπλαχνα εκμηδενίζοντάς τον. 

Και η άποψη πως, παρά τη ματαιότητα της ζωής μας, της εγκατάλειψής μας στο τυχαίο, της γελοιοποίησής μας, εμείς πρέπει σθεναρά ν'αντιστεκόμαστε ενεργώντας δίκαια και αξιοπρεπώς ως αιώνιοι, μου φαίνεται μια ανυπόφορα σκληρή αξίωση.Όλα μα όλα, στο μυαλό μας, στα αισθήματά μας, στο κάθε έργο μας, προσανατολίζονται ανάλογα μ'αυτή την πίστη ή την απιστία.

απόσπασμα της εισαγωγής του βιβλίου της Μάρως Βαμβουνάκη "Οι παλιές αγάπες πάνε στον Παράδεισο", εκδ. Φιλιππότη

Οι αμυγδαλιές της αγάπης

Κάποτε ένας Πορτογάλος πρίγκιπας ερωτεύεται παράφορα μια Σκανδιναβή πριγκίπισσα. Η Σουηδία δέχεται τα «προξενιά» και σε λίγο η νεράιδα του Βορρά κατεβαίνει στην Πορτογαλία. Δεν έχει κανένα απολύτως παράπονο! Ο άνδρας την υπεραγαπά, την προσέχει, σέβεται τις επιθυμίες της και όλοι την προσέχουν.

Σιγά-σιγά  συνηθίζει το πράσινο χαλί της γης. Πολύ όμως λαχταρά το άσπρο χρώμα της πατρίδος της.

− Η πατρίδα μου έχει πολλά χιόνια, παντού βλέπεις κάτασπρα!

Ο πρίγκιπας θέλει πάντα να χαροποιεί το ταίρι του. Διατάζει λοιπόν να φυτέψουν παντού αχλαδιές, αμυγδαλιές, κερασιές, που κάνουν άσπρα λουλούδια, να φυτέψουν μέσα στο παλάτι και γύρω μαργαρίτες λευκές, τριανταφυλλιές με κάτασπρα τριαντάφυλλα.

Η πλάση γρήγορα ντύνεται στα λευκά!

Η πριγκίπισσα βλέπει τα κάτασπρα λουλούδια και αγάλλεται η καρδιά της. Συχνά αγκαλιάζει τον άνδρα της.

 − Σ’ ευχαριστώ χρυσέ μου. Εσύ κάνεις τα πάντα για να μ’ ευχαριστήσεις. Εγώ τι θέλεις να κάνω για σένα;

 − Τίποτε! Θέλω να γελάς εσύ! Να είσαι ευτυχισμένη!

 − Είμαι! Δόξα τω Θεώ! Δόξα τω Θεώ!

Αν δεν μπορείς να προσφέρεις στο ταίρι σου εκατό, δώσε δέκα, πέντε, ένα!

Απ'το βιβλίο του Θεόδωρου Βγόντζα "Ενότητα στο γάμο"




πηγή: http://h-agaph-panta-elpizei.blogspot.com/2012/05/blog-post_15.html