Λίγο ακόμη.

Καλέ μου φίλε,

σκέφτομαι πως όλοι είμαστε αμαρτωλοί. Όμως, όσο περισσότερο προσπαθούμε ν'αγωνιζόμαστε τόσο περισσότερο χαίρεται ο φύλακας-άγγελός μας. Όσο περισσότερο εναντιωνόμαστε στα βέλη του πονηρού εχθρού διαβόλου (όταν ταράζεται η καρδιά μας και χτυπά γρηγορότερα-όπως λέει κι ο αββάς Δωρόθεος) τόσο περισσότερο δυναμώνει η ψυχή μας και γίνεται 'πάρτυ' θεϊκό στον ουρανό!

Γι'αυτό, φίλε μου, να λες στον εαυτό σου: "Λίγο ακόμη αγώνα ας κάνω! Λίγο ακόμη ας παλέψω να μη νικηθώ! Λίγο ακόμη να προσευχηθώ". Μα κι αν νικηθούμε; Ο φιλόστοργος Θεός Πατέρας μας είναι πανέτοιμος να μας ξαναδεχθεί στην αγκαλιά Του μέσα από το μυστήριο της Εξομολόγησης.

Λίγο αγώνα ακόμη, φίλε μου. Από το πρωί που θα ξυπνάς. Να δεις μετά πόση γλυκιά λιακάδα θα'χει η καρδιά!

Με πολλή αγάπη, 

Σεβάχ

Για το 2021

Τι θα'θελα για το 2021;

Αυτό σκεφτόμουν σήμερα... Τι θα'θελα στ'αλήθεια; Εννοώ πραγματικά, βαθιά μέσα στην ψυχή μου...

Και η απάντηση έρχεται πάντα όταν χάνω την εσωτερική μου ελπίδα. Θεέ μου, για αυτή τη χρονιά θέλω να μπορώ να σε εμπιστεύομαι περισσότερο. Θέλω να μην είμαι σαν το κεράκι που το σβήνει ο άνεμος με το πρώτο ελαφρύ φύσημα.

Βοήθησέ με, Κύριε, να προσπαθώ να σε αγαπώ πιο πολύ. Να εμπιστεύομαι τον εαυτό μου στα χέρια Σου τα πατρικά. Στα χέρια Σου που είναι αγκαλιά θεϊκή.

Όλα θα πάνε καλά. Όλα. 

Πόσο πολλή είναι, Κύριε, η αγάπη σου!

Πόσο πολλή είναι, Κύριε, η αγάπη σου!

Το γένος των ανθρώπων στην προστασία σου ελπίζει.

Από τον πλούτο θα χορτάσουνε του οίκου σου,

και της ευδαιμονίας σου τον χείμαρρο θα τους δώσεις να πιουν.

Γιατί από σένα πηγάζει η ζωή,

βλέπουνε το φως μέσα στο φως σου.

Συνέχισε να δίνεις την αγάπη σου σ'αυτούς που σε γνωρίζουν,

και τη δικαιοσύνη σου σ'αυτούς που σε σκέφτονται έντιμα.

(μετάφραση τμήματος του 35ου ψαλμού του Δαυίδ από την έκδοση της Ελληνικής Βιβλικής Εταιρίας)

Ευλογημένα Χριστούγεννα!

Ευλογημένα Χριστούγεννα!

'Σεβάχ, πέρασαν τα Χριστούγεννα' ακούω τον αμφισβητία εαυτό μου να φωνάζει.

Μα, μια άλλη φωνούλα μέσα μου τολμά να γείρει και μου σιγοψιθυρίζει:

Σεβάχ,

ναι, όντως η ημέρα της 25ης Δεκεμβρίου ολοκληρώθηκε. Μα τα Χριστούγεννα δεν είναι μια ημερολογιακή ημέρα. Ούτε μια στιγμή. Ούτε μια καθωσπρέπει σειρά από υποχρεώσεις (εκκλησία-φαγητό με συγγενείς-κοινωνικές υποχρεώσεις-βόλτες κλπ). 

Σεβάχ,

τα Χριστούγεννα είναι ένα μικρό θείο φωτάκι που κάθε μέρα αν το ζεσταίνεις με τον αγώνα σου (κατά των παθών σου) θ'αρχίσει να ξεπαγώνει τα μάτια της ψυχής σου. 

Τα Χριστούγεννα είναι η αρχή. Κάθε μέρα ας είναι και μια νέα ευκαιρία (τ'ακούς, Σεβάχ; Ευκαιρία!) να δυναμώνεις τα φτερά της ύπαρξής σου. 

Όχι. Τα Χριστούγεννα δεν τέλειωσαν! Τα Χριστούγεννα είναι τρόπος ζωής! Ζωής με το Χριστό!

Έλα.

Έλα να Τον ακολουθήσουμε.

Κι αν κουραστείς ή φοβηθείς ή πας να πέσεις, έχουμε ο ένας τον άλλον. Και όλοι έχουμε Εκείνον!

Καλό αγώνα, αδερφή/έ.

Έφτασαν Χριστούγεννα

Έφτασαν Χριστούγεννα

κι ο κόσμος μας ακόμη να μονοιάσει.

Έφτασαν Χριστούγεννα

κι ακόμη να μάθουμε να βλέπουμε λίγο με αγάπη.

Γύρω μας, δίπλα μας, μέσα μας

πόνος, στενοχώρια, θλίψη, άγχος. Βυθός ταραγμένος η ψυχή μας.

Βρέφος θεϊκό θα'ρθει και φέτος να γεννηθεί ταπεινά. Αθόρυβα. Δίχως να ζητήσει μεγαλοπρέπειες.

Κι εμείς; Ακόμη θα τρέχουμε για υλικά αγαθά, likes και εφήμερο καταναλωτισμό. Οι μικροί θεοί μας επιτακτικά ζητούν κορεσμό. Μα κορεσμός δεν έρχεται.

Πού είσαι, Χριστέ μου; Πού; 

Έλα στην ζωή μας. Έλα να γαληνέψει η ύπαρξή μας. Δείξε μας πως υπάρχει αλήθεια, ηρεμία, φως.

Σε ψάχνουμε, Χριστέ μου. Μα πολλές φορές δεν έχουμε την υπομονή να σε δούμε και να σε ακούσουμε. Ζέστανέ μας, Κύριε. Βγάλε την παγωνιά απ'τα δωμάτια της ψυχής μας.

Αυτά τα τόσο περίεργα Χριστούγεννα μάθε μας να Σε αισθανόμαστε. 

Μια προσευχή από όλους μας

Μια προσευχή από όλους μας.

Να περάσει η πανδημία. 

Να τελειώσει το κακό.

Και ακόμα μία, 

ν'ανοίξουν και οι εκκλησίες μας.

Ν'ανασάνουν και πάλι οι διψασμένες μας ψυχές.

Δες τη ζωή λίγο ποιοτικότερα

Φίλε,

κλείσε την TV σου.

Αρκετά αυτό-υπνωτίστηκες στον αδηφάγο μονόλογό της.

Πάρε ένα καλό βιβλίο και δες τη ζωή λίγο ποιοτικότερα. Μόνο να κερδίσεις θα έχεις.

Ο χειμώνας έρχεται

Ο χειμώνας έρχεται. Τουλάχιστον ημερολογιακά. Αφού ώρες-ώρες το νιώθω πολλές φορές καθώς περπατώ (κωδικός 6, σωστά;;) στο κέντρο ή στην άνω πόλη. Το αισθάνομαι κυρίως στα αυτιά μου που δεν πολυσυμπαθούν τις χαμηλές θερμοκρασίες σε αντίθεση με όλο το υπόλοιπο σώμα μου που χαίρεται όταν φεύγουν ανεπιστρεπτί οι ζεστές, θερμές μέρες του καλοκαιριού και του νεαρού φθινοπώρου.

Ο χειμώνας έρχεται. Και μας βρίσκει... Αλήθεια, πώς σε βρίσκει ο χειμώνας αυτός; Θα'θελα να μπορώ να μάθω το πώς αισθάνεσαι. Πώς νιώθεις αυτή την οριακά τρελή περίοδο που βιώνουμε. Εμένα, πάντως, με βρίσκει μια στις καλές μου και μια στις στενάχωρες στιγμές μου. 

Ο χειμώνας έρχεται και θέλω να στολίσω το σπίτι μου. Μα και την ψυχή μου. Και μου φαίνονται τόσο ποθητά και τόσο δύσκολα. Και τα δύο. Δεν ξέρω τον τρόπο φέτος. Μα τα επιθυμώ. Όπως επιθυμώ τόσο πολύ το να χιονίσει. Μα στην πόλη που με βρίσκει αυτός ο χειμώνας έχει να χιονίσει πολύ πολύ καιρό. 

Ο χειμώνας έρχεται, πλησιάζει και θέλω οι αποθήκες της καρδιάς μου να έχουν αρκετά καυσόξυλα. Θέλω να χτυπά χαρούμενη, ζεστή. Από αγάπη. Από προσευχή. Ναι, θέλω πολύ να αποζητά η καρδιά μου την προσευχή. Να ρέει στις φλέβες μου, να τη νιώθω να μου ζωογονεί την ύπαρξη. Μα κι αυτό είναι θέμα αγώνα.

Οκ, αγαπητέ χειμώνα. 

Έλα.

Το αποφάσισα.

Θα συνεχίσω να αγωνίζομαι όσο μπορώ.

Πρωινή προσευχή

αγιασθήτω τω όνομά σου

ελθέτω η Βασιλεία σου

γενηθήτω τω θέλημα σου

Στην καραντίνα αυτή νούμερο δύο που διανύουμε, νιώθω όλο και πιο έντονα πως κάποια πράγματα παραμένουν πράγματα. Νιώθω πως όλα προχωρούν και κινούνται και αλλάζουν, όμως η ψυχή μου και η διάθεσή μου δεν στρέφονται πάντα σ'αυτά που πραγματικά αξίζουν την προσοχή μου.

Περνάμε δύσκολα όλοι. Δύσκολες στιγμές ειδικά για όσους είτε βρίσκονται με σοβαρά προβλήματα (σωματικής ή ψυχικής) υγείας είτε για τους συγγενείς τους. Θεέ μου, σε παρακαλώ, ενίσχυσέ τους. Είσαι Πατέρας. Πατέρας όλων μας. Στείλε λίγη από τη γλυκιά Σου γαλήνη στις ψυχές και τα σώματα αυτών των ανθρώπων που ζουν καθημερινά μέσα στον πόνο, την οδύνη και το άγχος. 

Αλλά και σε όλο Σου τον κόσμο. Μάθε μας πώς πρέπει να προσεγγίζουμε τον διπλανό μας. Πέταξε από τη ματιά μας τα σκοτάδια που εμείς επιλέξαμε. Δείξε μας ξανά τι όμορφα που είναι να ζούμε υπακούοντας τα γεμάτα γαλήνη λόγια Σου. 

Στοργικέ μας Πατέρα, δεν θέλουμε άλλο να ζούμε μακριά σου. 

Κι αυτό το πρωινό, μείνε μαζί μας, Κύριε.

Από καρδιάς δυο λόγια για τον κορωνοϊό

Αδέρφια,

ο κορωνοϊός είναι κι αυτός μια δοκιμασία. Έχω ακούσει (κι εσείς σίγουρα) χίλια δύο για αυτόν τον ιό. 

Θεωρώντας το πολύπλευρο αυτό ζήτημα υπό πνευματική σκοπιά, τολμώ να σας πω τα εξής:

κάθε δοκιμασία μπορεί να φέρει και θετικά. 

Ας σηκώσουμε τα μανίκια μας κι ας ριχτούμε στην πνευματική εργασία: προσευχή, κομποσχοίνι, έργα αγαθά. Κυρίως, όμως, ας προσπαθήσουμε να μετέχουμε ακόμη πιο συχνά στα μυστήρια της Εκκλησίας μας. Κυρίως, στην ειλικρινή εξομολόγηση και στη μετοχή στη Θεία Κοινωνία.

Κάθε μέρα είναι ξεχωριστή. Κάθε στιγμή επίσης. Ας τις αντιμετωπίζουμε ως ευκαιρίες ουσιαστικότερης επικοινωνίας με τους συνανθρώπους μας και με τον Θεό. 

Καλή δύναμη, υπομονή και ελπίδα σε όλους,

Σεβάχ

Χρόνια πολλά!

 

Oμιλία

Η αξιοποίηση του χρόνου. 

Ομιλία του π.Αθανασίου, μητροπολίτη Λεμεσού.

Χριστό δίχως Χριστό

 Η ζωή κοντά στο Χριστό είναι Παράδεισος. Η βίωση της καθημερινότητάς μας είναι απείρως ομορφότερη, ανώτερη, ουσιαστικότερη όταν την εμποτίζουμε με τα θεία του διδάγματα.

Αν θέλεις να έχεις στην ύπαρξή σου την Παρουσία Του, μην μένεις σε τυπικότητες, ρομαντισμούς επιφανειακούς, ηθικισμούς ή προκαταλήψεις. Κάνε το βήμα το επόμενο! Δες την ουσία!

Και αυτή είναι η μετοχή στα μυστήρια που Εκείνος μας παρέδωσε. 

Είναι άλλο να μιλάς για το Φως κι άλλο να κάνεις ενεργές, φιλότιμες προσπάθειες για να το δεις.

Μη μένεις μονάχα σε ένα ‘μετανιώνω’. Πέρνα το κατώφλι της πόρτας της εξομολόγησης.

Είναι καλό ν’ανάβεις πού και πού ένα κεράκι σε ένα εξωκλήσι. Αλλά προχώρα ακόμη παραπέρα: πήγαινε την Κυριακή στην εκκλησία. 

Δεν γίνεται να έχεις Χριστό δίχως Χριστό. 

Να στοχεύεις στη Θεία Ευχαριστία, στη Θ.Κοινωνία. 

Καλό αγώνα, αδερφή/έ!

Το αλάβαστρο μύρο

 (....) Τον πλησίασε μία γυναίκα που κρατούσε ένα δοχείο από αλάβαστρο γεμάτο με πολύ ακριβό μύρο. Κι άρχισε να χύνει το μύρο αυτός το κεφάλι του καθώς εκείνος καθόταν στο τραπέζι. (...)

Ματθ. κεφ.26 στ.6-7

Άραγε, Σεβάχ, Έχει τουλάχιστον η ζωή σου λίγο μύρο; Έστω μερικές στάλες, μερικές σταγόνες... Ή ζωή της γυναίκας αυτής έγινε μία συνεχή μετάνοια, αλλαγή τρόπου ζωής. Ενός τρόπου οποίος απέβλεπε στην σύνδεση και τη σχέση με τον Χριστό.

Πόσες φορές μέσα στη μέρα σκέφτομαι τον Ιησού; Πόσες φορές μέσα στη μέρα μετανοώ; Είναι η ζωή μου μια προσπάθεια μετανοίας;

Πάρε παράδειγμα από αυτή τη γυναίκα, Σεβάχ.

Μετανόησε. Εξομολογήσου. Κοινώνησε.

Επιδίωκε πάντα να μενεις ενωμένος στο αμπέλι του Χριστού. Στο αμπέλι της ζωής. Γιατί ζωή χωρίς Χριστό δεν παλεύεται.