Πολλές φορές, διαβάζοντας βίους αγίων σκεφτόμουν: "πω, δεν υπάρχει περίπτωση να τα καταφέρω κι εγώ να γίνω άγιος". Οι άγιοι μού φαίνονταν κάτι μακρινό. Άπιαστο. Κάτι που απλά το θαυμάζουμε χωρίς να προχωρούμε παραπέρα. Στην ουσία.
Ξεχνάμε τι αγώνες έκαναν οι άγιοι για να φτάσουν εκεί που εμείς τους γνωρίζουμε. Θυμόμαστε το δέντρο φορτωμένο με καρπούς, αλλά δε μπορούμε να βάλουμε την εικόνα του ίδιου δέντρου γυμνού χωρίς καρπούς το χειμώνα.
Λίγο-λίγο κερδίζονται οι αγώνες. Με υπομονή. Επιμονή. Κόπο κι αγάπη. Τα μεγάλα ρεκόρ δε χτίζονται ξαφνικά. Δε ξυπνάει έτσι απλά ο πρωταθλητής και λέει "σήμερα θα κάνω το ρεκόρ". Αγωνίζεται, προετοιμάζεται. Ιδρώνει.
Θυμάμαι όσες φορές προσπαθούσα να ξανατρέξω μετά από καιρό, δε γινόταν με τίποτα να πιάσω τους χρόνους που έπιανα όσο αθλούμουν συστηματικά! Δε φτάνει μόνο το να πεις. Θέλει αποφασιστικότητα, αδερφέ...
Μην πεις ποτέ, λοιπόν: "α, εγώ είμαι πολύ κακός άνθρωπος. Η προσευχή μου δεν έχει δύναμη". Εσύ αποφασίζεις για το τι θες. Ξεκάθαρα. Θες να προσπαθήσεις; Προσπάθησε! Δε θα γίνεις άγιος με την πρώτη προσευχή -δεν είναι εμπόριο η αγιότητα. Προσπάθησε όμως! Και φρόντισε ν'αδειάσεις σιγά-σιγά απ'όσα σου βαραίνουν την ψυχή.
Δε θα χρειαστούν μεγάλα λόγια. Απλά κάνε το πρώτο βήμα προς το ξεβόλεμα και προσπάθησε να ζήσεις στην αγάπη Του.
Καλή σου μέρα, καλή μου ψυχή.
υγ1: Links είναι οι ανοιχτές γαλάζιες φράσεις. Με σχετικές αναρτήσεις. Αν έχεις extra όρεξη και χρόνο :)
υγ2: Στο "φρόντισε ν'αδειάσεις" υπάρχει επίσης link παρόλο που δε φαίνεται.
υγ3: Φωτογραφία (χαμηλής ανάλυσης) από Cambridge. Κάνοντας punting.
