ταξίδεψέ με όπου εσύ πιστεύεις
είμαι τυφλός και μόνο εσύ το ξέρεις
είμαι τυφλός και μόνο εσύ το ξέρεις
Και φτιάχνουμε κλουβιά. Στ'αλήθεια πασχίζουμε πολύ για να τα κατασκευάσουμε. Και φυλακίζουμε τη μουσική της καρδιάς μας. Και η μοναξιά -άλλοτε σα σκοτάδι τυφλό κι άλλοτε σαν εξουσία- βυθίζει της ζωής μας το ρυθμό...
Μα κάποτε έρχεται η αυγή. Και οι ηλιαχτίδες πετούν μέχρι τις σιδερόβεργες της φυλακισμένης μας καρδιάς. Και ζεσταινόμαστε. Και φωτιζόμαστε. Και ευχόμαστε... Κι ανασαίνουμε ξανά. Μέσα στη σιωπή του πρωινού. Ή μέσα στην πολύβουη, ακανόνιστη κοσμοσυρροή. Δεν υπάρχει μοτίβο ευτυχίας.
Η αγάπη Του δεν έχει όρια. Γιατί δεν έχει τελειωμό. Γιατί τα σύνορα φτιάχτηκαν όταν παρατήσαμε τα όνειρα. Τα σύνορα φτιάχτηκαν όταν απαρνηθήκαμε το σταυρωμένο ταξίδι της αγάπης.
υγ: Οι στίχοι στην αρχή είναι από αυτό το τραγούδι
