Απομαγνητοφωνώντας

  "Όταν, λοιπόν, λέμε θεολογική συζήτηση που θα κάνουμε με πάρα πολλή ταπείνωση και με μια διάθεση μάθησης και βίωσης, θα εμβαθύνουμε στο περιέχομενο της πίστης μας. Θα το σκαλίσουμε το περιεχόμενο της πίστης μας για να δούμε τι μπορούμε από εκεί να αντλήσουμε. 

  Η θεολογική, ακόμα, συζήτηση πρέπει να γίνεται προς οικοδομήν και όχι προς βλάβην ή σκανδαλισμό. Πολλές φορές, όταν κανείς έμαθε μερικά πράγματα, αλλά δεν έχει την διάκριση, μπορεί να πει στους άλλους θεολογικά πράγματα και τελικά να τους σκανδαλίσει. Γιατί δεν είναι σε θέση, έχοντες μια απλότητα, να αντιληφθούν εκείνα τα οποία θα τους πει αυτός ο κάποιος. (...)Γι'αυτό θέλει πάντα προσοχή και πάντα προς οικοδομή κι όχι προς βλάβη. Σε μία τέτοια συζήτηση είναι αδιανόητος ο διαπληκτισμός ή η έρις (...)".

απομαγνητοφώνηση της αόρατης γωνιάς από ομιλία του μακαριστού π.Αθανασίου Μυτιληναίου για τον πρωτομάρτυρα Στέφανο

για τη διάκριση

Αν δεν έχεις την απαιτούμενη απόσταση, μπορεί να μπερδέψεις τον παραπόταμο για ποταμό.

Το ίδιο συμβαίνει και με τις συμπεριφορές και με τις καρδιές των συνανθρώπων μας. Αν δεν έχουμε διάκριση (κι άρα και αγάπη), μπορεί να μπερδέψουμε μια δυσκολία στη συμπεριφορά τους και να τους παρεξηγήσουμε εντελώς... Που, αν βλέπαμε καλύτερα, θα συνειδητοποιούσαμε ότι το μόνο που αυτοί οι άνθρωποι επιζητούσαν και διψούσαν, ήταν αγάπη...

Αχ Θεέ μου... Πόσο μακρυά σου είμαι. Πόσο ακόμη θα με ανέχεσαι. Πόσο ακόμη θα μένω έκθαμβος μπροστά στο μεγαλείο της έμπρακτης παρουσίας Σου...

Να προσέχω την αγάπη μου

...και λαμπρυνθώμεν τη πανηγύρει

και αλλήλους περιπτυξώμεθα...

Χριστός ανέστη! Χρόνια πολλά! Εύχομαι να είσαι καλά και να ελπίζεις. Σήμερα ήθελα να μοιραστώ μαζί σου μια σκέψη μου με αφορμή το θέμα της αγάπης και το πόσο σημαντική είναι η γλυκιά παρουσία της διάκρισης. Αγαπάμε. Ή λέμε πως αγαπάμε. Αλλά πόσο καθαρή είναι αυτή η αγάπη μας; Πόσο προσέχουμε τον άλλον άνθρωπο; 

Αλλιώς αγκαλιάζεις ένα μικρό φρεσκοφυτεμένο δεντράκι που τα βλασταράκια του τώρα ανθίζουν κι αλλιώς αγκαλιάζεις έναν πλάτανο αιωνόβιο που έχει κορμό μεγαλύτερο απ'την έκταση της αγκαλιάς των χεριών σου.

Αγαπάς. Θες να αγαπάς. Θέλω ν'αγαπώ. Απλά κάποιες φορές νιώθω αδέξιος στην αγάπη μου. Τότε θέλω να βουτώ λίγο την αγάπη μου μέσα στο πανέμορφο άρωμα της παρουσίας Του. Να εμποτίζω τις κινήσεις μου με προσευχή. Να Του λέω: "Χριστέ μου, έλα να με βοηθήσεις, να μάθω ν'αγαπώ αληθινά. Χωρίς η αγκαλιά μου να πνίγει, να πληγώνει τον άλλον".

Σ'ευχαριστώ πολύ για τις ευχές σου, τα mails σου, την προσευχή σου. Νιώθω μέρος μιας μεγάλης όμορφης παρέας. Που απλώνεται σ'όλο τον κόσμο! 

Είμαστε όλοι μαζί. Με συναλληλία, όμορφη ενωτική συναναστροφή! Στην ίδια γη κατοικούμε, στον ίδιο κόσμο, στο ίδιο ποτήρι της Θείας Κοινωνίας συναντιόμαστε μυστικά κι αληθινά. Στο ποτήρι της Κοινωνίας μαζί Του. 

Καλή δύναμη :)

Με τη ματιά της αγάπης

Αν είχαμε αγάπη και συμπαθούσαμε και πονούσαμε τον πλησίον μας, δε θα είχαμε το νου μας στα ελαττώματα του πλησίον. (...) Και εμείς οι ίδιοι, αν είχαμε αγάπη, αυτή η αγάπη θα σκέπαζε κάθε σφάλμα, όπως ακριβώς έκαναν και οι άγιοι όταν έβλεπαν τα ελαττώματα των ανθρώπων. Γιατί μήπως είναι τυφλοί οι άγιοι και δε βλέπουν τα αμαρτήματα; Και ποιος μισεί τόσο πολύ την αμαρτία όσο οι άγιοι;  Και όμως δε μισούν εκείνον που αμαρτάνει ούτε τον κατακρίνουν ούτε τον αποστρέφονται, αλλά υποφέρουν μαζί του, τον συμβουλεύουν, τον παρηγορούν, τον γιατρεύουν σαν άρρωστο μέλος του σώματός τους. Κάνουν τα πάντα για να τον σώσουν (...).

Και όπως η μητέρα που έχει άσχημο παιδί δεν το σιχαίνεται ούτε το αποφεύγει, αλλά μ'ευχαρίστηση το στολίζει και κάνει ό,τι μπορεί για να τ'ομορφύνει, έτσι πάντα σκεπάζουν, στολίζουν, φροντίζουν ,ώστε και αυτόν που αμαρτάνει να διορθώσουν, την κατάλληλη στιγμή, και να μην αφήσουν να πάθει και κανένας άλλος κακό εξαιτίας του, αλλά και οι ίδιοι να προκόψουν περισσότερο στην αγάπη του Χριστού.

απόσπασμα απ'το βιβλίο "Αββά Δωροθέου -Έργα ασκητικά", εκδ. Ετοιμασία (C 2005)

υγ: Τη φωτογραφία τη βρήκα στο google. Είναι ο π.Γαλακτίων της Σιμωνόπετρας. Γεμάτος αγάπη, πάντα χαμογελαστός και με λόγο παρηγορητικό.
υγ2: Συγχωρέστε με που δεν απάντησα στα σχόλιά σας αυτές τις μέρες... Ελπίζω σήμερα-αύριο να τα καταφέρω :)

Αλλά με διάκριση

Να είσαι ακλόνητος στις αποφάσεις σου, αλλά ευέλικτος στον τρόπο που τις πραγματοποιείς.

Anthony Robbins

Με τη ματιά της αγάπης (μέρος Β')

Τι έκανε ο αββάς  Αμμωνάς όταν ήλθαν εκείνοι οι αδερφοί ταραγμένοι και του είπαν: "Έλα να δεις γέροντα ότι βρίσκεται μια γυναίκα στο κελλί αυτού εδώ του αδερφού"; Πόση μεγάλη ευσπλαγχνία έδειξε! Πόση αγάπη είχε η αγία εκείνη ψυχή! Επειδή, βέβαια, κατάλαβε ότι ο αδερφός έκρυψε τη γυναίκα κάτω από το πιθάρι, πήγε και κάθισε πάνω από αυτό και τους είπε να ψάξουν σ'όλο το κελλί. Και, αφού δεν την βρήκαν, τους λέει: "Ο Θεός να σας συγχωρέσει". 

Και τους ντρόπιασε και τους βοήθησε να μην πιστεύουν εύκολα κατηγορίες για τον πλησίον. Και επιπλέον συνέτισε κι εκείνον, επειδή όχι μόνο κάλυψε, μετά τον Θεό, την αμαρτία του αδερφού, αλλά κι επειδή τον διόρθωσε, μόλις βρήκε την κατάλληλη ευκαιρία. Γιατί μόνο που του κράτησε το χέρι, αφού έβγαλε όλους τους άλλους έξω, και του είπε: "Φρόντισε για την ψυχή σου, αδερφέ μου", αμέσως ντράπηκε, ήρθε σε συναίσθηση και κατανύχτηκε ο αδερφός. Αμέσως επέδρασε στην ψυχή του η φιλανθρωπία και η συμπάθεια του γέροντα.

απόσπασμα από το βιβλίο "αββά Δωροθέου -Έργα ασκητικά", εκδ. Ετοιμασία (C 2005)

υγ: Καλό μήνα!!

Άσ'τονε τον άνθρωπο!

Ο άγιος Ποιμένας έκανε προσευχή όλη νύχτα και ήταν πολύ αυστηρός με τον εαυτό του. Όλη νύχτα,ε; Όλη νύχτα! Όρθιος στην προσευχή. Στο κελλί του. Ασκητικός, αυστηρός, ανόθευτο το κρασί της άσκησής του στην προσωπική του ζωή. Μπορούσε, ήθελε, άντεχε, το έκανε. 

Όμως, όταν μια φορά στην εκκλησία καθότανε ένας άλλος ασκητής και τον πήρε λίγο ο ύπνος τον άλλον, ο αββάς Ποιμένας τού έβαλε το κεφάλι του στον ώμο του. Για να ακουμπήσει ο νυσταγμένος. Και του λέει ένας άλλος: 

- Δώσ'του μία να ξυπνήσει. 

- 'Όχι, βρε. Άσ'τονε τον άνθρωπο. Έχει κουραστεί. Άσ'τον να κοιμηθεί λίγο.

- Μα μέσ'στην εκκλησία να κοιμάται;

- Είναι πολύ κουρασμένος. Θα κάνουμε εμείς προσευχή γι'αυτόν. Θα προσευχηθούμε και γι'αυτόν".

Τι ωραίο πράγμα, ε; Να μη θέλει να δει τον άλλον να βασανίζεται.Αυτή η αγάπη...

απόσπασμα από ομιλία του π.Ανδρέα Κονάνου (www.atheataperasmata.com)

αναδημοσίευση από παλιότερή μας ανάρτηση

Για τις ατέλειωτες ενοχές

"Ατέλειωτες ενοχές".
Ομιλία του π.Ανδρέα Κονάνου που έγινε σε νεανική σύναξη στην Αγ.Σοφία Ψυχικού.

Ο καλύτερος δάσκαλος είναι η ίδια η ζωή

Αναφέρεται, λοιπόν, ότι η ίδια η ζωή είναι το καλύτερο κήρυγμα. Λένε κάποιοι : "Και πώς κάποιος θα βρει τον Θεό αν δεν του μιλήσει κανείς; Και πώς θα καταλάβουμε ποιο είναι το σωστό και ποιο είναι το λάθος; Πώς θα ξυπνήσει μέσα στον άνθρωπο η επιθυμία για τον Θεό";

Ο καλύτερος δάσκαλος είναι η ίδια η ζωή. Δε χρειάζονται κηρύγματα, δε χρειάζονται διδάσκαλοι, δε χρειάζονται ιεραποστολικές φλυαρίες. Ήδη η πρόνοια του Θεού μέσα απ'την προσωπική ζωή του καθενός μας μάς ανοίγει την πόρτα γι'αυτό: για το μυστήριο της ζωής. Εκατό κηρύγματα να κάνεις, χιλιάδες βιβλία να διαβάσεις δεν είναι τίποτα μπροστά στον τρόπο που βρίσκει ο Θεός να μιλήσει σε κάθε άνθρωπο. Κι ο πιο συγκλονιστικός τρόπος που μιλά ο Θεός στον άνθρωπο είναι τα δικά μας αδιέξοδα, οι δικές μας απογοητεύσεις, οι δικές μας αποτυχίες. Μ'αυτό τον τρόπο καταλαβαίνουμε το μέτρο μας. Καταλαβαίνουμε τις πραγματικές μας διαστάσεις. Ο άνθρωπος ωριμάζει απ'την εμπειρία της ζωής και αυτό του γεννά τη διάκριση: να διακρίνει και να αξιολογήσει τα πράγματα, τη ζωή και τις σχέσεις του.

Όσο αυτό δεν γίνεται είμαστε εγκλωβισμένοι στους λογισμούς μας, στις αγωνίες μας, στις φαντασιώσεις μας, στο άγχος μας. 

απόσπασμα από ομιλία του π.Βαρνάβα Γιάγκου -Ι.Ν.Παναγίας Λαοδηγήτριας Θεσσαλονίκης -www.iomilia.net

Βροχούλα

Απόγευμα. Απ'το παράθυρό μου κοιτάζω τη βροχή να πέφτει ασταμάτητη. Εσένα σ'αρέσει να παρατηρείς τη βροχή που πέφτει; Κρατώ μια κούπα ζεστό καφέ και σκέφτομαι. Πάντα μ'αρέσει τους χειμώνες να πίνω ζεστό καφέ, όταν σκέφτομαι. Απ'τις μικροαπολαύσεις τις ζωής που με ηρεμούν...

Η βροχούλα αυτή ξεπλένει. Καθαρίζει δρόμους, αυτοκίνητα, σπίτια... Πόσο ήρεμος γίνεται ο χώρος, η φύση έπειτα. Όλα αποκτούν μια διαφορετική οντότητα. Έντονα πιο καθησυχασμένη. 

Συνειρμικά θυμάμαι και έναν καλό φίλο μεγαλύτερό μου, που, όταν ήμουν ακόμα παιδί, μου μιλούσε για τη βροχή και την παρομοίαζε με τη θεία χάρη. Όπως πέφτει η βροχή, έτσι πέφτει και η χάρη Του. Βροχή θείας χάρης... Τη ρίχνει σ'όλους τους ανθρώπους. Μα ο καθένας πιάνει, μαζεύει ανάλογα με το τι κρατάει: άλλος φλιτζάνι, άλλος ποτήρι, άλλος δοχείο, άλλος ολόκληρη δεξαμενή έχει, μου έλεγε.

Δε με πιέζει ο Χριστός. Ο τόσο παρεξηγημένος στην εποχή μας. Ποτέ του δεν πίεσε κανέναν. Η αγάπη του λάμπει διακριτικά, φωτίζει όλο τον κόσμο. Κάνει την πρώτη κίνηση και μετά αφήνεται σε μας. Όστις θέλει, οπίσω μου ελθείν. Άμα θέλεις. Κι εγώ; Εγώ τι κάνω; Θέλω; 

Καλημέρα :)

Να ανοίγεσαι!

Μοναξιά:

Πληγωμένη συνείδηση. Χαοτική κενότητα, αδυναμία δράσης. Κατάσταση πτώσης και αμαρτίας. Αποξένωση απ'το Θεό και τους ανθρώπους. Αυτές είναι οι λέξεις με τις οποίες θα περιέγραφα τη μοναξιά.

Ο π.Βαρνάβας σε κάποια ομιλία του είπε: Καλό είναι να ανοιγόμαστε στους άλλους και όχι να κλεινόμαστε στον εαυτό μας. Γιατί, όταν κλεινόμαστε στον εαυτό μας είναι σαν να αποξενωνόμαστε από τους άλλους αυτοϊκανοποιούμενοι ότι οι άλλοι δεν ενδιαφέρονται για μας και για τα προβλήματά μας. 

Όταν κλεινόμαστε στον εαυτό μας από εγωισμό, τότε μαραζώνει η ψυχή μας. Δεν υπάρχει δρόμος προς το φως τότε. Θα είμαστε σαν τα λουλούδια που μαραίνονται επειδή δεν τα αγγίζει το ζωογόνο ηλιακό φως.

Ανοίξου προς τους άλλους. Με διάκριση, απλότητα και καλή διάθεση. Επικοινώνησε. Θα σε βοηθήσει αυτό πολύ. Ο Κοσμάς Πολίτης γράφει: Πολλές φορές, οι άλλοι αναγνωρίζουν ευκολότερ' από μας τους ίδιους, αυτό που είναι δικό μας. Άρα, προσεγγίζοντας τους άλλους προσεγγίζω και τον εαυτό μου.

Μάλλον αξίζει τον κόπο...

photo by Mariela (ταιριάζει απόλυτα στην σημερινή ανάρτηση!)

υγ: 1. http://aoratigonia.blogspot.com/2012/01/blog-post_14.html
     2. πάτα κλικ στη λέξη "διάκριση". Είναι ανάρτηση από φιλικό blog που έχει άμεση σχέση με την ανάρτησή μας!
    3. Ευχές πολλές στους καλούς μου φίλους Μ+Ε. Να σας ζήσει!! Γεμάτο υγεία να'ναι και ευλογημένο!

Ψυχής άγγιγμα

Πάντα μου έκανε μεγάλη εντύπωση το θαύμα της γυναίκας με την αιμορραγία (κατά Μάρκον κεφ.5, στ.24-34)...

Ίσως φαίνεται κάτι το απλό, αλλά κρύβει τεράστια νοήματα και διδάγματα η κίνηση της γυναίκας εκείνης να αγγίξει το Χριστό. Ενώ -λέει το ευαγγέλιο- το πλήθος είχε περιτριγυρίσει τον Κύριο σε ασφυκτικό βαθμό (φαντάζομαι έχεις νιώσει και συ το αίσθημα αυτό), εκείνος γύρισε και είπε στους μαθητές του: Ποιος με άγγιξε; Και εκείνοι του λένε: εδώ γίνεται χαμός και συ ρωτάς ποιος σε άγγιξε;

Πόσο βαθύ το νόημα... Η γυναίκα με τη φρικτή εκείνη αρρώστια πλησίασε τον Κύριο και είχε την πίστη ότι μόνο με το άγγιγμα θα γίνει καλά. Τι λεπτή πίστη! Τι διακριτική και ταπεινή ελπίδα! Όλοι οι άλλοι φώναζαν -οχλαγωγία όνομα και πράμα- και σκούνταγαν και ορμούσαν άτσαλα, επιφανειακά, επιπόλαια προς το Χριστό... Εκείνη η αιμορροούσα γυναίκα απλά τον άγγιξε. Άγγιγμα ψυχής ήταν εκείνο το άγγιγμα. Η προσμονή της με αίσθηση ελπίδας που εκπήγαζε απ'την βαθιά της πίστη ήταν αρκετή για να γίνει το θαύμα....

Αυτό ίσως λέει ακόμα περισσότερα: πού γίνεται το θαύμα; Όχι στην επιφανειακή ζητιανιά της ψυχής. Όχι στη φασαρία και στο άγχος της άτσαλης απαίτησης. Το θαύμα προσελκύεται μόνο με πίστη, ταπείνωση, ελπίδα και ψυχική ησυχία. 

Τότε, αφήνεις ανοιχτή την πορτούλα της ψυχής και μπαίνει η θεϊκή γλύκα και δροσίζεται η ύπαρξή σου.  Άγγιγμα σημαίνει προσέγγιση. Άγγιγμα θεϊκό που προϋποθέτει άνοιγμα ψυχής...

υγ: Η φωτογραφία απεικονίζει τη θεραπεία της αιμορροούσης γυναίκας (από έκθεση του Ε.Βαρλάμη στο Βυζαντινό Μουσείο Θεσσαλονίκης)

Άσ'τονε τον άνθρωπο!

Ο άγιος Ποιμένας έκανε προσευχή όλη νύχτα και ήταν πολύ αυστηρός με τον εαυτό του. Όλη νύχτα,ε; Όλη νύχτα! Όρθιος στην προσευχή. Στο κελλί του. Ασκητικός, αυστηρός, ανόθευτο το κρασί της άσκησής του στην προσωπική του ζωή. Μπορούσε, ήθελε, άντεχε, το έκανε. 

Όμως, όταν μια φορά στην εκκλησία καθότανε ένας άλλος ασκητής και τον πήρε λίγο ο ύπνος τον άλλον, ο αββάς Ποιμένας τού έβαλε το κεφάλι του στον ώμο του. Για να ακουμπήσει ο νυσταγμένος. Και του λέει ένας άλλος: 

- Δώσ'του μία να ξυπνήσει. 

- 'Όχι, βρε. Άσ'τονε τον άνθρωπο. Έχει κουραστεί. Άσ'τον να κοιμηθεί λίγο.

- Μα μέσ'στην εκκλησία να κοιμάται;

- Είναι πολύ κουρασμένος. Θα κάνουμε εμείς προσευχή γι'αυτόν. Θα προσευχηθούμε και γι'αυτόν".

Τι ωραίο πράγμα, ε; Να μη θέλει να δει τον άλλον να βασανίζεται.Αυτή η αγάπη...

απόσπασμα από ομιλία του π.Ανδρέα Κονάνου (www.atheataperasmata.com)