Να προσέχω την αγάπη μου

...και λαμπρυνθώμεν τη πανηγύρει

και αλλήλους περιπτυξώμεθα...

Χριστός ανέστη! Χρόνια πολλά! Εύχομαι να είσαι καλά και να ελπίζεις. Σήμερα ήθελα να μοιραστώ μαζί σου μια σκέψη μου με αφορμή το θέμα της αγάπης και το πόσο σημαντική είναι η γλυκιά παρουσία της διάκρισης. Αγαπάμε. Ή λέμε πως αγαπάμε. Αλλά πόσο καθαρή είναι αυτή η αγάπη μας; Πόσο προσέχουμε τον άλλον άνθρωπο; 

Αλλιώς αγκαλιάζεις ένα μικρό φρεσκοφυτεμένο δεντράκι που τα βλασταράκια του τώρα ανθίζουν κι αλλιώς αγκαλιάζεις έναν πλάτανο αιωνόβιο που έχει κορμό μεγαλύτερο απ'την έκταση της αγκαλιάς των χεριών σου.

Αγαπάς. Θες να αγαπάς. Θέλω ν'αγαπώ. Απλά κάποιες φορές νιώθω αδέξιος στην αγάπη μου. Τότε θέλω να βουτώ λίγο την αγάπη μου μέσα στο πανέμορφο άρωμα της παρουσίας Του. Να εμποτίζω τις κινήσεις μου με προσευχή. Να Του λέω: "Χριστέ μου, έλα να με βοηθήσεις, να μάθω ν'αγαπώ αληθινά. Χωρίς η αγκαλιά μου να πνίγει, να πληγώνει τον άλλον".

Σ'ευχαριστώ πολύ για τις ευχές σου, τα mails σου, την προσευχή σου. Νιώθω μέρος μιας μεγάλης όμορφης παρέας. Που απλώνεται σ'όλο τον κόσμο! 

Είμαστε όλοι μαζί. Με συναλληλία, όμορφη ενωτική συναναστροφή! Στην ίδια γη κατοικούμε, στον ίδιο κόσμο, στο ίδιο ποτήρι της Θείας Κοινωνίας συναντιόμαστε μυστικά κι αληθινά. Στο ποτήρι της Κοινωνίας μαζί Του. 

Καλή δύναμη :)

Ξετυλίγοντας το κουβάρι της συναλληλίας

Στο σπουδαίο βιβλίο που μελέτησα πριν λίγο καιρό (του Αντ. Σαιντ-Εξιπερύ, Γη των ανθρώπων, εκδ. Ζαχαρόπουλος) βρήκα ένα ενδιαφέρον κομμάτι που μιλάει για την συναλληλία, το ότι πρέπει να ανακαλύψουμε και τους γύρω μας ανθρώπους. Να μάθουμε να ανοιγόμαστε, να μοιραζόμαστε τα συναισθήματά μας με τους γύρω μας. Αλλά, ας αφήσω τον Αντ. Σαιντ Εξιπερύ να μας μιλήσει με τον αριστουργηματικό, ιμπρεσσιονιστικό, ημερολογιακό τρόπο γραφής του...

Δοκιμάζαμε την ελαφριά ζεστασιά κάποιας έκστασης σαν στην καρδιά μιας καλά προετοιμασμένης γιορτής. Κι, ωστόσο, ήμασταν απίθανα φτωχοί. Άνεμοι, αστέρια...(...) Μα σ'αυτό το άσκημα φωτισμένο χαλί της άμμου ήμασταν έξι ή εφτά άνθρωποι που δεν είχαν τίποτε άλλο στον κόσμο παρά μονάχα τις αναμνήσεις τους και μοίραζαν τα αδιόρατα πλούτη τους.

Επιτέλους, το γεγονός ήταν πως είχαμε ανταμώσει. Περπατάμε καμιά φορά ο ένας δίπλα στον άλλο, μέσα στη σιωπή μας ή πάλι ανταλλάζουμε λέξεις που δε μας εκφράζουν διόλου. Μα, να'σου η ώρα του κινδύνου. Λοιπόν, ο ένας ακουμπά στην πλάτη του άλλου. Νιώθουμε πως ανήκουμε στην ίδια κοινωνία. Πλαταίνουμε τον κόσμο μας ανακαλύπτοντας πως υπάρχουν κι άλλες συνειδήσεις. Κοιταζόμαστε μ'ένα πλατύ χαμόγελο. Σαν τους απελευθερωμένους φυλακισμένους που τους αφήνει εμβρόντητους η απεραντοσύνη της θάλασσας....