Το ρίσκο στις ζωές μας (Μια ανατρεπτική προσέγγιση απ'τον π.Βαρνάβα Γιάγκου)

...Μόνο αν ρισκάρουμε τον εαυτό μας, μόνο αν ρισκάρουμε την ησυχία μας και την εξασφάλισή μας. Αλλά και σε κάθε μορφή σχέσης, αν πρέπει να 'μαστε σίγουροι και μετά να προχωρήσουμε, δεν είναι σχέση. Είναι ένας εγωισμός τεράστιος που θα φανεί στη συνέχεια με κάποιον τρόπο. 

Αν, λοιπόν, εμείς έχουμε την ψευδαίσθηση ότι θα οικοδομηθεί πνευματική ζωή επειδή διαβάσαμε, επειδή ακούσαμε, επειδή λειτουργηθήκαμε, αυτό είναι ψέμα. Πνευματική ζωή θ'αρχίσει να οικοδομείται όταν είμαστε έτοιμοι να χάσουμε. Όταν είμαστε έτοιμοι να σκανδαλιστούμε. Όταν είμαστε έτοιμοι να παραδεχτούμε έναν Θεό που καθεύδει. Όταν αρχίσουμε να παραδεχόμαστε και να αποδεχόμαστε έναν Θεό που του φωνάζουμε κι αυτός καθεύδει, κοιμάται, μας αγνοεί, τότε είναι ο τρόπος που θ'αρχίσει να ενεργοποιείται ο εσωτερικός, υπαρξιακός μας πνευματικός μηχανισμός, κάτι να γίνεται. Κάτι να οικοδομείται. Κάτι να αρχίζει να γίνεται -όχι πως έγινε. Αν μέσα σ'αυτή τη διαδικασία (που φτάνουμε σε οριακές καταστάσεις) εξακολουθούμε να κρατάμε -ελάχιστη έστω- ελπίδα ότι κάτι μπορεί να γίνει, ότι κάπως μπορεί να φανεί ο Χριστός στη ζωή μας, τότε μπορούμε να μιλάμε για πνευματική ζωή. Όχι όταν είμαστε χαζοχαρούμενοι πνευματικά και φαντασμένοι που συγκινούμαστε δήθεν και ριγούμε σε μια αίσθηση πνευματικής εμπειρίας και προσευχής. (...)

Για να γίνει, όμως, αυτό χρειάζεται να μη φοβόμαστε τον εαυτό μας. Ποιος φοβάται τον εαυτό του; Ο εγωιστής. Ποιος φοβάται μη χάσει; Ο εγωιστής. Αυτός μπορεί να κάνει σχέση; Εκμετάλλευση μπορεί να κάνει. Θεωρεί τη σχέση κάτι το οποίο το ελέγχει. Κάτι το οποίο δεν το ελέγχει, το βλέπει ως κίνδυνο, ως απειλή. Αν φοβηθούμε τις απειλές, δε μπορεί να υπάρξει πίστη και σχέση. Αν φοβηθούμε τον κίνδυνο, τίποτε δε μπορεί να γίνει. 

Απομαγνητοφωνημένο απόσπασμα ομιλίας του π.Βαρνάβα Γιάγκου που έγινε στη Θεσσαλονίκη στις 10.08.2014. Η ομιλία ολόκληρη εδώ.

Του Ρεμπώ

Για να ζήσεις αληθινά κι ελεύθερα
πρέπει να γνωρίσεις πρώτα τον εαυτό σου,
να τον προκαλέσεις,
να εκτεθείς στον κίνδυνο,
να ξεπεράσεις τα όριά σου.
Λέξεις και σκέψεις δεν είν'αρκετές,
οι πράξεις μας πρέπει να δείχνουν ποιοι είμαστε.

Arthur Rimbaud

υγ1: Το πρωτοβρήκα στο πολύ όμορφο blog της φίλης Μαρίας εδώ
υγ2: Πληροφορίες για τον Rimbaud εδώ. 
υγ3: Θυμήθηκα αυτό.
υγ4: Καλημέρες!! Καλή δύναμη σ'όλους :)

Ξετυλίγοντας το κουβάρι της συναλληλίας

Στο σπουδαίο βιβλίο που μελέτησα πριν λίγο καιρό (του Αντ. Σαιντ-Εξιπερύ, Γη των ανθρώπων, εκδ. Ζαχαρόπουλος) βρήκα ένα ενδιαφέρον κομμάτι που μιλάει για την συναλληλία, το ότι πρέπει να ανακαλύψουμε και τους γύρω μας ανθρώπους. Να μάθουμε να ανοιγόμαστε, να μοιραζόμαστε τα συναισθήματά μας με τους γύρω μας. Αλλά, ας αφήσω τον Αντ. Σαιντ Εξιπερύ να μας μιλήσει με τον αριστουργηματικό, ιμπρεσσιονιστικό, ημερολογιακό τρόπο γραφής του...

Δοκιμάζαμε την ελαφριά ζεστασιά κάποιας έκστασης σαν στην καρδιά μιας καλά προετοιμασμένης γιορτής. Κι, ωστόσο, ήμασταν απίθανα φτωχοί. Άνεμοι, αστέρια...(...) Μα σ'αυτό το άσκημα φωτισμένο χαλί της άμμου ήμασταν έξι ή εφτά άνθρωποι που δεν είχαν τίποτε άλλο στον κόσμο παρά μονάχα τις αναμνήσεις τους και μοίραζαν τα αδιόρατα πλούτη τους.

Επιτέλους, το γεγονός ήταν πως είχαμε ανταμώσει. Περπατάμε καμιά φορά ο ένας δίπλα στον άλλο, μέσα στη σιωπή μας ή πάλι ανταλλάζουμε λέξεις που δε μας εκφράζουν διόλου. Μα, να'σου η ώρα του κινδύνου. Λοιπόν, ο ένας ακουμπά στην πλάτη του άλλου. Νιώθουμε πως ανήκουμε στην ίδια κοινωνία. Πλαταίνουμε τον κόσμο μας ανακαλύπτοντας πως υπάρχουν κι άλλες συνειδήσεις. Κοιταζόμαστε μ'ένα πλατύ χαμόγελο. Σαν τους απελευθερωμένους φυλακισμένους που τους αφήνει εμβρόντητους η απεραντοσύνη της θάλασσας....