Η γωνιά του παππού

Σήμερα το μενού έχει παραμύθι που βρήκα στο blog της καλής μου φίλης Αριστέας.

Των αδελφών Γκριμ.  "Η γωνιά του παππού".

Κάποτε ζούσε ένας παππούς με τον γιο του, τη νύφη του και το εγγονάκι του.

Ήταν όμως άσχημη η κατάστασή του. Σχεδόν τυφλός, σχεδόν κουφός , δεν μπορούσε να αυτοεξυπηρετηθεί... Ούτε να φάει δεν μπορούσε. Σκόρπιζε όλο το φαγητό κάτω και λερωνόταν διαρκώς. Κάποιες φορές μάλιστα έριχνε το πιάτο κάτω και το έσπαζε.

Ο γιος και η νύφη σκέφτηκαν ότι ήταν ανυπόφορο όλο αυτό που ζούσαν. Υποχρέωσαν λοιπόν τον γέρο να τρώει σε μια γωνιά πλάι στο τζάκι. Του έδωσαν μάλιστα και ένα ξύλινο πιάτο για να μην το σπάζει.

Μια μέρα ο μικρός εγγονός έφτιαχνε κάτι με μερικά κομμάτια ξύλου. Όταν ο πατέρας του τον ρώτησε τι έφτιαχνε ο μικρός απάντησε:

-Φτιάχνω ξύλινες γαβάθες για να τρώτε εσύ και η μητέρα όταν μεγαλώσω.

Από κείνη την ημέρα ο παππούς κάθισε και πάλι μαζί  τους στο τραπέζι. Κανείς δεν είπε ξανά λέξη.

Μπες στη θέση του άλλου  πριν σκεφτείς, μιλήσεις πράξεις οτιδήποτε... Μπες στα παπούτσια του άλλου λένε οι Αμερικανοί . Η κατανόηση της κατάστασης του άλλου ας είναι μέλημά μας και όχι αγγαρεία..

Καλή μέρα να έχουμε...

πηγή: http://princess-airis.blogspot.gr/2012/09/blog-post_5919.html?showComment=1346671057834#c6413634824331174174 Αριστέα μου, σ'ευχαριστώ!

Μια αλλιώτικη ιστορία

Όλα έμοιαζαν σαν ψέματα. Έτριβε τα μάτια του, τα ανοιγόκλεινε μήπως και ήταν οφθαλμαπάτη, αλλά όχι. Χάρτινος ο ίδιος, χάρτινο το δωμάτιό του. Βγήκε βιαστικός στο μπαλκόνι και έμεινε έκπληκτος: όλος ο κόσμος ήταν χάρτινος! Τα σπίτια, οι δρόμοι, οι άνθρωποι που περπατούσαν, τα αυτοκίνητα, τα δέντρα, τα πουλιά που πετούσαν, ο ουρανός... Όλα! Όλα από χαρτί!

Μα πώς να ονειρευτείς σε μια χάρτινη ζωή; Με τον πρώτο άνεμο χάνονται στο άπειρο... Το αποφάσισε. Θα εγκατέλειπε αυτή την πραγματικότητα. Θα πήγαινε σε μια άλλη όπου θα έχει την ευκαιρία να ονειρεύεται. Να ζει! Γιατί ήθελε να'ναι τίμιος. Και τίμιος είναι αυτός που δεν πουλά τα όνειρά του. 

Πήρε τη μεγάλη απόφαση και ξεκίνησε το ταξίδι. Το ταξίδι με τον πιο μακρινό δρόμο. Το δρόμο προς το κέντρο της καρδιάς του...

απόσπασμα από ένα μικρό μυθιστόρημα που'χα γράψει κατά λάθος πριν καιρό :)

Ένα μικρό, άτεχνο παραμύθι

Μια φορά κι έναν καιρό ζούσε σ'ένα καταπράσινο, ψηλό βουνό ένα αγαπημένο ζευγάρι. Με τον καιρό ήρθε στην χαρούμενη ζωή τους ένα χαριτωμένο αγοράκι και τους έκανε ακόμη πιο ευτυχισμένους. Το παιδάκι με τον καιρό μεγάλωνε και σιγά-σιγά δυνάμωνε. Ανάσαινε τον καθαρό αέρα του βουνού και τα μάτια του δε χόρταιναν να θαυμάζουν το μαγευτικό γαλάζιο τ'ουρανού και το απέραντο πράσινο των δέντρων.

Όταν πια μεγάλωσε κι έγινε ολόκληρο παλικάρι, ψηλό και γεροδεμένο, αποφάσισε να βρει το δικό του δρόμο στη ζωή. Φόρτωσε ένα μεγάλο σακούλι πράγματα κι ετοιμάστηκε για το μακρινό, κοπιαστικό ταξίδι. Αποχαιρέτησε τους γονείς του και διάβηκε το κατώφλι της ξύλινης εξώπορτας. Καθώς περπατούσε γεμάτος όνειρα, σχέδια και προσδοκίες, η μητέρα του από μακρυά του φώναξε: "Στο καλό, παιδί μου και να προσέχεις. Να πας στο σοφό γέρο που μένει στις πάνω λίμνες. Αυτός θα σε βοηθήσει να βρεις το δρόμο σου".

Προχωρούσε το παλικάρι στα δρομάκια του βουνού και τα ζώα του δάσους τον κοιτούσαν παραξενεμένα. Πέρασε τα χωριά της πρώτης κοιλάδας, τους μικρούς συνοικισμούς και τις πολιτείες της μικρής λίμνης. Τα βράδια ξεκουραζόταν έχοντας για προσκέφαλό του το μεγάλο σακούλι του και για σκεπή του το έναστρο πέπλο τ'ουρανού. 

Μετά από μήνες περιπλανήσεων έφτασε στις πάνω λίμνες. Το βλέμμα του από μακρυά είδε την μικρή καλύβα του σοφού που του είχαν δείξει οι γονείς του. Προχώρησε με σταθερό βήμα γεμάτος περιέργεια και προσμονή. Τον είδε από μακρυά να σκάβει τον μικρό του κήπο. 

- Καλημέρα σας.

- Καλημέρα και σε σένα, παλικάρι μου. Από πού έρχεσαι;

- Από μακρυά. Από ένα ψηλό καταπράσινο βουνό, μήνες μακρυά από δω.

- Και πού πηγαίνεις;

- Να γνωρίσω τον κόσμο. Να δω καινούρια μέρη και ανθρώπους διαφορετικούς.

- Ώστε διάλεξες να περιπλανηθείς,ε; Πρόσεχε, όμως, παιδί μου. Ο κόσμος είναι ωραίος, αλλά κρύβει και κινδύνους.

- Θα προσέχω γέροντα. Θα ζήσω τη ζωή μου με προσοχή.

- Η ζωή σου, παιδί μου, είναι σαν το σακούλι που κρατάς. Θα το γεμίζεις συνεχώς με πράγματα... Φρόντιζε να το γεμίζεις με καλά, όμορφα πράγματα. Κι αν τύχει και φορτωθείς βρώμικα, άσχημα, μην απελπιστείς. Αγωνίσου να τα ξεφορτωθείς. 

"Αγωνίσου να τα ξεφορτωθείς" είπε ξανά από μέσα του το παλικάρι για να το θυμάται. 

-Σ'ευχαριστώ, γέροντα. Πρέπει να πηγαίνω.

- Στο καλό! Ώρα καλή!

Και συνέχισε το ταξίδι της ζωής του το παλικάρι γεμάτο εμπειρίες και συμβουλές και όρεξη για ζωή. 

Είναι τόσο σπάνιες οι ευτυχισμένες στιγμές;

- Είναι τόσο σπάνιες οι ευτυχισμένες στιγμές; Ρώτησε κείνο το βράδυ το αστέρι.

Το δέντρο μόλις είχε κλείσει τα βλέφαρά του να ξεκουραστεί. Κούνησε τα κλαδιά του και αποκρίθηκε λίγο νυσταγμένα.

- Όχι...Όχι. Δεν είναι τόσο σπάνιες. Μόνο που... Να, οι άνθρωποι κυνηγούν αυτές τις στιγμές με το μυαλό τους. Κι αυτό είναι, πώς να στο πω, υπόθεση της καρδιάς...

- Πες μου κάποιες ευτυχισμένες στιγμές.

- Άσε με τώρα, νυστάζω.

Πες μου, επέμενε τ'αστέρι. Πες μου μερικές.

- Ένα παξιμαδάκι κανέλας στα ζαρωμένα χέρια της γιαγιάς. Ένα ζευγάρι αθλητικά παπούτσια κάτω απ'το κρεβάτι του Φώτη. Ένα κοχύλι στα όνειρα της Αγγελικής... Ένα φιογκάκι στο χρώμα του φεγγαριού...

Καληνύχτα. Νυστάζω πολύ απόψε.

- Πες μου ακόμα μια ευτυχισμένη στιγμή. Κι ύστερα θα σ'αφήσω να κοιμηθείς.

-Σ'αγαπώ πολύ!

- Καληνύχτα! είπε τ'αστέρι τρισευτυχισμένο.

Κι έδωσε μια βουτιά και πιάστηκε από το ματόκλαδο του φεγγαριού.

απόσπασμα απ'το βιβλίο της Αλκυόνης Παπαδάκη, "Το χρώμα του φεγγαριού", εκδ.Καλεντη"

Στην παραμυθοχώρα

Πάντα ν'αφήνεις ανοιχτό ένα παράθυρο της καρδιάς σου στον εξαίσιο κόσμο κόσμο των παραμυθιών. Εκεί που όλα είναι μαγικά και ξαναγίνεσαι παιδί. Γιατί μόνο αν ξαναγίνεις παιδί μπορείς να ξαναδείς απλά και αληθινά. Το μουσικό αυτό απόσπασμα εύχομαι να σε βάλει στο ταξίδι προς την παραμυθοχώρα...