Μερικές σκέψεις σαν ποτάμι

Ποτάμι η ζωή. Φεύγει, περνάει, προχωράει. Κι αν είσαι τωρινός, κι αν ήσουν αλλοτινός, σαν ποτάμι εκείνη στο ρυθμό της θα κυλάει.

Δε νοιάζεται αν ζεις ή όχι. Ο κόσμος δεν περιστρέφεται γύρω από μας. Ακόμη κι αν πεθάνω, η ζωή συνεχίζεται. Ο ρυθμός, οι εποχές, οι στιγμές θα συνεχίσουν. Στο δικό τους τέμπο. Τον δικό τους δρόμο.

Κι από σένα, αυτό που θα μείνει και θα μετράει είναι οι ιδρώτες σου οι ταπεινοί. Οι κόποι σου οι καλοπροαίρετοι. Τα δάκρυά σου τα προσευχητικά. Αυτά τα δάκρυα που μετουσιώνονται στο δικό σου προσωπικό ποτάμι... Που παράλληλα με το ποτάμι της ζωής θα βαδίζει για κάποια χρόνια. Ή και στιγμές.

Είναι μεγάλο αυτό το ποτάμι, το προσωπικά δικό σου; Αγάπησες; Ένιωσες πως ζεις; Πως βοηθάς; Ενδιαφέρθηκες για τον αδερφό σου; Πότισε το ποτάμι σου το μέσα της ψυχής σου; Δρόσισε ψυχές που ζητούσαν λίγη παρηγοριά;

Δάκρυα, ιδρώτες, αγώνες... Μακάρι να'χουν ρίζες μακρυά απ'του εγωισμού τα μαύρα χώματα...

υγ: Να εύχεσαι. Καλημέρα :)

Λόγος περί μνήμης θανάτου.

Ο μοναχός Χρυσόστομος Διονυσιάτης έγραφε στο τραπεζάκι του κελλιού του:

-Μετ' ολίγον αποθνήσκω.
Τι οφείλω να κάνω;
1)Να φωνάξω τον ηγούμενον να εξομολογηθώ.

2)Να ζητήσω συγχώρεση απ' όλους .

3)Και κατόπιν; Κατόπιν να αφήσω τον εαυτό μου εις το έλεος του Θεού.

απ'το βιβλίο του π.Ιωαννικίου Κοτσώνη ΑΘΩΝΙΚΟΝ ΓΕΡΟΝΤΙΚΟΝ

Ευχαριστούμε πολύ τη φίλη που μας το έστειλε!

Η προσευχή των ερωτευμένων

Μεγαλοδύναμε Κύριε, τον αγαπώ και δεν γίνεται να κάνω αλλιώς. Πάλεψα και δε γίνεται να ξεριζώσω μιαν αγάπη ριζωμένη, όπως δε γίνεται να φυτέψεις με τη βία στην καρδιά έναν έρωτα.
Μεγαλοδύναμε Κύριε, τον αγαπώ και δεν γίνεται να κάνω αλλιώς. Για αυτό δώσε μου τη δύναμη να τον αγαπώ έτσι όπως κανείς δεν με έχει διδάξει:

Να τον αγαπώ χωρίς προσδοκία, χωρίς απαίτηση, χωρίς σύγκριση, χωρίς παζάρι, χωρίς γκρίνια, χωρίς οργή, χωρίς αδημονία.
Να τον αγαπώ και να μην τον κατασκοπεύω, να μην τον εκβιάζω, να μη προσπαθώ να με θαυμάσει, να μη προσπαθώ να με λυπηθεί.
Να αποζητώ το καλό του όσο και το δικό μου καλό, και να μη θυμώνω όταν αυτά τα δύο δε συμπίπτουν.
Να αντέχω να περιμένω, να αντέχω να μη μοιάζει με ίνδαλμά μου, να αντέχω να μου ανατρέπει τα όνειρά μου.
Να δέχομαι να μη με καταλαβαίνει έτσι όπως το εννοώ εγώ. Να δέχομαι να μη τον καταλαβαίνω έτσι όπως το εννοώ εγώ. Να τον χαίρομαι περισσότερο από όσο του παραπονιέμαι, να τον χαίρομαι χωρίς να τον διορθώνω. Να τον θαυμάζω χωρίς να υπολογίζω πως θα τον κακομάθω. Να γίνομαι περισσότερο σπλαχνική παρά δίκαιη. Να μη του φωνάξω ποτέ πως μετάνιωσα.

Μεγαλοδύναμε φώτισέ με με την αγάπη την ελεύθερη, την αγάπη την σταυρωμένη. Να δραπετεύσω από την δυναστεία του έρωτά μου, από την αλαζονεία της γνώμης μου, από την ζητιανιά του κορμιού.
Να κάνω καρτερία στην απόρριψη, υπακοή σε αυτό που δεν καταλαβαίνω. Να λυγίζω στην άγνοια και την αδυναμία μου.
Να τον κερδίσω μονάχα αγαπώντας τον. Απλά και αληθινά. Απλά και ήσυχα. Αφού η αγάπη η καθαρή είναι πάντα, πάντα αμοιβαία.

Μάρω Βαμβουνάκη

υγ: Πολλά ευχαριστώ στη φίλη Evenstar που ανακάλυψε αυτή την όμορφη προσευχή!

Στη χώρα και τη σκιά του θανάτου

Είναι βαριά η σκιά του θανάτου 

και σαν ταφόπλακα σκεπάζει τις καρδιές. 

Απέκαμαν να τη βαστάζουν 

οι κάτοικοι της χώρας των θνητών. 

Κι απέμειναν καθισμένοι

να αντικρύζουν την αναπόφευκτη μοίρα τους

με βλέμμα απλανές. 

Απελπισμένοι μελλοθάνατοι

στημένοι στον τοίχο της ακηδείας

ήδη εκτελεσμένοι από την απόγνωση

με τις σφαίρες των σκοτεινών λογισμών

των δημίων 

των μυρίων σκιών

του διασπασμένου νοός 

που πηγαινοέρχονται 

μακάβρια 

στα άγια των αγίων 

της ανθρώπινης ύπαρξης.

Μα αλήθεια 

πού αλλού θα μπορούσε να ανατείλει το φώς Σου 

παρά σε μάς τους βυθισμένους σε τέτοιο σκοτάδι;

Και η Χάρη; 

Πού αλλού θα μπορούσε να λάμψει 

παρά στον Άδη 

μιας τέτοιας εξουθένωσης 

όπου εξατμίζεται κάθε ψευδαίσθηση 

αξιομισθίας;

Στους αμαρτωλούς και στους τελώνες

φανέρωσες το φως Σου 

πλουσιοπάροχα, 

εκπληκτικά ιλαρό 

και γλυκύτατο. 

Μα μπρος στα μάτια τα φαρισαϊκά 

σμικρύνεσαι 

σε διαστάσεις σχεδόν αδιόρατες,

αυτές που καθορίζει επακριβώς 

η δική τους προαίρεση. 

Όσο για μένα; Φευ...

«Ει ουν το φως το εν σοι 

σκότος εστί,

το σκότος πόσον;»

Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με τον αμαρτωλόν 

φώτισόν μου το σκότος...

Φώτισόν μου το σκότος...

φώτισόν μου το σκότος...

π.Η.Κ.

Η φωτογραφία της εβδομάδας

Το αγαπημένο καλοκαιρινό μου καπέλο! χεχε...
Με παρέα. Ταξιδεύοντας.

In Christ alone

Το πανέρι με τα σταφύλια

Μια φτωχιά γυναίκα περνούσε κάποτε δίπλα από ένα αμπέλι γεμάτο σταφύλια. 

«Πως θα ‘θελα να είχα ένα τσαμπί απ’ αυτά!»

Εκείνη τη στιγμή, περνά ο νοικοκύρης του αμπελιού. Τη χαιρετά και της λέει:

-Κυρούλα, θα ‘θελες κανένα σταφύλι;

Και στην καταφατική απάντηση της, χώθηκε μέσα στ’ αμπέλι για να κόψει.

Η γυναίκα περίμενε. Πέντε, δέκα λεπτά, ένα τέταρτο πέρασαν, χωρίς ο αμπελουργός να φανεί.

Βαρέθηκε λοιπόν να τον περιμένει και με την ιδέα πως ο άνθρωπος την είχε ξεχάσει, ξεκίνησε να φύγει.

Μα να! Την ίδια στιγμή, φορτωμένος ένα πανέρι με διαλεχτά σταφύλια, φαίνεται μπροστά της και της λέει χαμογελώντας:

-Με συμπαθάς που άργησα. Μα ήθελα να σου διαλέξω μερικά καλά.

Πολλές φορές, στην προσευχή μας, ζητάμε από τον Κύριο κάτι. 

Και μην παίρνοντας άμεση απάντηση, θαρρούμε πως ο Θεός αδιαφορεί για μας. Αλλά, μετά από λίγο καιρό, η απάντηση του έρχεται,

πλούσια και ευλογημένη, όσο δεν μπορούσαμε να τη φανταστούμε. Και μας πιάνει τότε ντροπή για την ολιγοπιστία μας.

Ο Θεός είχε αργήσει, γιατί ήθελε να γεμίσει το πανέρι των ευλογιών του, πριν το προσφέρει στη ψυχή, που ζητούσε ένα μόνο τσαμπί.

Ευχαριστούμε πολύ τη φίλη που μας το έστειλε! 
Καλημέρες πολλές :)

Το μυστικό για να ακουστεί η προσευχή σου

-Θέλεις ν' ακούει παρευθύς ο Θεός την προσευχή σου, αδερφέ; 

Λέγει ο αββάς Ζήνων:

- Σαν σηκώνεις τα χέρια σου στον ουρανό, προσευχήσου πρώτα απ' όλα, με την καρδιά σου για τους εχθρούς σου και ο Θεός θα σου δώσει γρήγορα ό,τι άλλο του ζητήσεις. 

πηγή: εδώ

Τα κεράσματα

Κάποιος επισκέπτης του γέροντα (Παϊσίου) πίστευε ότι στην εποχή μας δε γίνονται θαύματα. Ο γέροντας διέγνωσε τη δυσπιστία του και

του είπε:

- Πάρε αυτό το κουτί και κέρασε τους επισκέπτες. (Οι επισκέπτες ήσαν περίπου 12 και το κουτί είχε τρία γλυκά).

- Μα, Γέροντα...

- Κάνε όπως σου λέω και πάρε και εσύ κέρασμα.

(Πράγματι αφού τους κέρασε όλους πήρε και ό ίδιος. Στο τέλος διαπίστωσε ότι στο κουτί υπήρχαν ακόμη τρία γλυκά).

- Τίποτα δεν είναι αδύνατο για το Θεό.

πηγή άγνωστη... από κάπου στο διαδίκτυο

Η ζωή μας μια αστραπή

Μια αστραπή η ζωή μας... μα προλαβαίνουμε. 

Ν.Καζαντζάκης

Ο καλόγερος και ο ταξιτζής

Πριν από τρεις μήνες συνέβη το εξής. Ένας οδηγός πήγαινε από τη περιοχή της Θέρμης στη Θεσσαλονίκη. Τον σταματά ένας καλόγερος και του λέει: «Παλικάρι, με παίρνεις μέχρι τη Θεσσαλονίκη;». «Βεβαίως, ελάτε». Ήταν μόνος ο οδηγός. 

Κάθισε δίπλα του και του λέει: « Κώστα, -χωρίς να τον ξέρει- έχεις αρχόμενο καρκίνο στους πνεύμονες. Να πας στο νοσοκομείο και θα τον προλάβεις». Και αμέσως εξαφανίσθηκε. Αυτός έπαθε σοκ. Παίρνει μερικά τηλέφωνα και λέει τι του συνέβη. 

Του φέρνουν μερικές φωτογραφίες. Τον ρωτούν αν αναγνωρίζει ποιος είναι ο καλόγερος; Αυτός αναγνώρισε τον π. Παΐσιο. Πήγε πράγματι στο νοσοκομείο. Τον εξέτασαν οι γιατροί και βρήκαν αρχόμενο καρκίνο στους πνεύμονες, ενώ ο ίδιος δεν αισθανόταν πόνους. 

Βλέπετε αυτοί οι άνθρωποι, οι οποίοι ευαρέστησαν τον Θεό εμφανίζονται μετά το θάνατο τους και πιστοποιούν την αλήθεια του ευαγγελίου.

απόσπασμα από ομιλία του π.Εφραίμ Βατοπαιδινού 

πηγή: http://www.pemptousia.gr/

Η φωτογραφία της εβδομάδας

αφιερωμένο εξαιρετικά...

Όλοι μαζί μπορούμε!

Χτες που είχα λίγο χρόνο αποβραδίς έριξα μια ματιά στο inbox του mail μου.

Ένα απ'τα mail με συγκίνησε. Η φίλη Ρ. μου ζήτησε να γράψω κάτι για σοβαρά θέματα που μου έγραφε. Να βάλω μερικά links αναρτήσεων παλιότερων.

Καλή μου Ρ., δεν είναι κακό που νιώθεις έτσι όπως μου είπες. Όλοι μας είμαστε λίγο-πολύ έτσι. Μου ζήτησες να προσευχηθώ για σένα και την οικογένειά σου. Η προσευχή μου είναι πολύ αδύναμη κι εγώ πολύ αμαρτωλός. Όμως, πιστεύω στη δύναμη της προσευχής! Πιστεύω πως όλοι οι φίλοι της αόρατης γωνιάς θα βάλουν κι εσένα στην προσευχή τους. 

Όλοι μαζί μπορούμε! Μπορούμε να ανεβάσουμε μια δέηση, μια προσευχή καρδιακή που να φτάσει μέχρι το θρόνο του καλού Θεού μας...

Δες και τις παρακάτω αναρτήσεις. Αν θες κι έχεις χρόνο...

Σαν το κεράκι

Ο τέλειος πίνακας

Ένα χάδι που είχες καιρό να αισθανθείς...

Όσο πιο πολύ...

Σημασία έχει τι θα κάνουμε τώρα!

Ο δεκάλογος των συζύγων

1. Μην κάνετε το δάσκαλο στον σύντροφό σας. Ο καλύτερος τρόπος να τον διδάξετε είναι να τον κάνετε ευτυχισμένο.

2. Ο γάμος είναι μια διαρκής περιπέτεια, που μας βοηθάει εν τούτοις να ανακαλύψουμε τον αληθινό μας εαυτό,τον ψυχικό κόσμο του άλλου φύλου και να γνωρίσουμε τον Θεό.

3. Η οικογένεια είναι ”παλαίστρα” και γυμναστήριο. Τον σύντροφό σας επομένως θα τον αποδέχεστε όπως είναι, με τις αδυναμίες και τις ιδιοτροπίες του και όχι όπως θα θέλατε να είναι.

4. Προσπαθήστε να καταλάβετε τον ή την σύζυγό σας. Μη λησμονείτε ότι ο άνδρας σκέπτεται με την στεγνή λογική και η γυναίκα με την καρδιά.

5. Μην προσπαθείτε να επιβάλλετε την γνώμη σας και να διορθώσετε με τη βία τον σύντροφό σας. Φροντίστε καλύτερα να διορθώσετε τον εαυτό σας. 'Η αγάπη ζει με την αρμονία των αντιθέσεων'.

6. Με την πίστη, την υπομονή και την αγάπη αντιμετωπίζουμε νικηφόρα όλες τις δυσκολίες.

7. Ο μεγαλύτερος εχθρός της συζυγικής ζωής είναι ο εγωισμός. Δεν μας σώζει η επίθεση κατά του συζύγου μας, αλλά η επίθεση κατά του εγώ μας.

8. Το καλύτερο παράδειγμα για τα παιδιά μας είναι να αγαπάει ο πατέρας την μητέρα τους και η μητέρα τον πατέρα τους.

9. Το μυστικό της οικογενειακής γαλήνης είναι να μπορεί κανείς να συγχωρεί.

10. Ο γάμος είναι 'μυστήριο μέγα' που αρχίζει μέσα στην Εκκλησία και ανανεώνεται με την Θεία Λειτουργία και τα μυστήρια της Εκκλησίας.

πηγή: http://gerontes.wordpress.com/