Για ν'απαντήσει ο Θεός στα αιτήματά μας

 αλιευμένο από εδώ

Για ν’ απαντήσει ο Θεός στο αίτημα μας και να μας δώσει ότι του ζητάμε, πρέπει πρώτα απ’ όλα να έχουμε ταπείνωση, την οποία εμείς δεν έχουμε. Όλοι μας, μικροί και μεγάλοι, έχουμε πολύ εγωισμό και δεν δεχόμαστε υπόδειξη και παρατήρηση.

Όλα τα γνωρίζουμε, είμεθα όλοι σοφοί.

Όταν μας κυριεύει ο εγωισμός, μικρό θέμα, μεγάλος καυγάς.

Ο Θεός μας δίνει πολλές ευκαιρίες για να κερδίσουμε τον Παράδεισο, αλλ’ εμείς αυτές τις ευκαιρίες δεν τις δεχόμαστε όλες, τις διώχνουμε. Εάν όσα οφείλει ο άνθρωπος τα ξεπλήρωσε σ’ αυτή τη ζωή, σώζεται.

Ρίξτε το μεγαλύτερο βάρος του αγώνα σας στην προσευχή, γιατί αυτή μας κρατεί σε επαφή με το Θεό. Και η επαφή αυτή πρέπει να είναι συνεχής. Η προσευχή είναι το οξυγόνο της ψυχής, είναι ανάγκη της ψυχής και δεν πρέπει να θεωρείται αγγαρεία.

Η προσευχή για ν’ ακουστεί από το Θεό πρέπει να γίνεται με ταπείνωση, με συναίσθηση βαθιά της αμαρτωλότητας μας, και να είναι καρδιακή. Εάν δεν είναι καρδιακή, δεν ωφελεί. Ο Θεός ακούει πάντοτε την προσευχή του ανθρώπου που είναι πνευματικά ανεβασμένος.

Η μελέτη της Αγίας Γραφής βοηθάει πολύ την προσευχή, θερμαίνει την ψυχή και μεταφέρει τον προσευχόμενο σ’ ένα πνευματικό χώρο. Η προσευχή είναι ξεκούραση.

Όταν εμείς αναθέτουμε τα πάντα σ’ Αυτόν, ο Θεός υποχρεώνεται να μας βοηθήσει.

Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης 

 

Παράκληση αγίου Παϊσίου (Άγ.Παΐσιος 5)

 Σήμερα είναι η γιορτή, η μνήμη του αγίου Παϊσίου του αγιορείτου!

Ας έχουμε την ευχή του!

Παραθέτω, αδέρφια μου αγαπημένα, τον παρακλητικό κανόνα στον άγιο Παΐσιο.

Άγιε Παΐσιε, πρέσβευε υπέρ ημών των αμαρτωλών!

Τα σημεία των καιρών (Άγ.Παΐσιος 4)

 Αγαπητή/έ μου αδερφή/έ,

είναι πολύ σημαντικό να γνωρίζουμε το τι λένε και γράφουν οι άγιοι & αγίες της εκκλησίας μας. Διότι, εμφορούμενοι/ες απ'το άγιο Πνεύμα, διατρανώνουν, φωτίζουν και εφιστούν την προσοχή σε όλους εμάς που τώρα πορευόμαστε ως μέλη της Εκκλησίας. Οφείλουμε, λοιπόν, να γνωρίζουμε και τι έχει πει ο άγιος Παΐσιος για τις νέες ταυτότητες, για το χάραγμα, τον Αντίχριστο, κλπ. 

Βέβαια, θέλει ΜΕΓΑΛΗ προσοχή: 1) Δεν διαβάζουμε ό,τι απλώς βρίσκουμε στο διαδίκτυο ή σε φυλλάδες που κατά καιρούς κυκλοφορούν και είναι αμφίβολης προέλευσης κλπ. 2) Δεν ερμηνεύουμε μόνοι μας τα λεγόμενα των αγίων. 3) Ακούμε και υπακούμε στον πνευματικό μας και στην Εκκλησία διότι δίχως υπακοή πλανιόμαστε και χανόμαστε. 4) Διαβάζουμε ό,τι διαβάζουμε για να παρακινηθούμε στον αγώνα τον πνευματικό και να ενισχυθούμε, άρα όχι για να αρχίσουμε να εμπλεκόμαστε σε προφητολογίες ή ανούσιες συζητήσεις. 5) Διαβάζουμε όχι με πνεύμα εγωισμού ή λογικοκρατίας αλλά με πνεύμα ταπείνωσης και μαθητείας.

Αφού, λοιπόν, λάβουμε αυτά υπ'όψη μας, σου παραθέτω τα όσα έχει γράψει ο ίδιος ο άγιος Παΐσιος στο χειρόγραφό του με τίτλο "Σημεία των καιρών". Διάβασέ τα εδώ.

Άγιε Παΐσιε, πρέσβευε υπέρ ημών των αμαρτωλών!

Ο άγ. Παΐσιος για τον πόνο (Άγ.Παΐσιος 3)

Αγαπητά μου αδέρφια, στα πλαίσια του μικρού μας 'αφιερώματος' και τιμής στον άγιο Παΐσιο που γιορτάζουμε μεθαύριο, σας προτρέπω σήμερα να διαβάσουμε τμήμα των λεγομένων του αγίου μας για τον πόνο όπως αποτυπώνονται στο τέταρτο βιβλίο των εκδόσεων της μονής της Σουρωτής Θεσσαλονίκης που τιτλοφορείται "Οικογενειακή Ζωή - Λόγοι Δ' ". Το κείμενο το αντιγράφω από το εξαίρετο site Πεμπτουσία (εδώ).

Οι δοκιμασίες βοηθούν να συνέλθουν οι άνθρωποι

Γέροντα, μαθαίνω για την ταλαιπωρία των δικών μου. Θα τελειώσουν ποτέ τα βάσανά τους;
– Κάνε υπομονή, αδελφή μου, και μη χάνεις την ελπίδα σου στον Θεό. Όπως κατάλαβα από όλες τις δοκιμασίες που περνούν οι δικοί σου, ο Θεός σας αγαπάει και επιτρέπει όλες αυτές τις δοκιμασίες για ένα λαμπικάρισμα πνευματικό ολόκληρης της οικογένειας. Εάν εξετάσουμε κοσμικά τις δοκιμασίες της οικογένειάς σου, φαίνεστε δυστυχισμένοι.

Εάν όμως τις εξετάσουμε πνευματικά, είστε ευτυχισμένοι, και στην άλλη ζωή θα σας ζηλεύουν όσοι θεωρούνται σε τούτη την ζωή ευτυχισμένοι. Με αυτόν τον τρόπο ασκούνται και οι γονείς σου, μια που τον αρχοντικό τρόπο, τον πνευματικό, δεν τον γνωρίζουν η δεν τον καταλαβαίνουν. Πάντως, κρύβεται ένα μυστήριο στις δοκιμασίες του σπιτιού σου, αλλά και σε ωρισμένα άλλα σπίτια, ενώ γίνεται τόση προσευχή! «Τις οίδε τα κρίματα του Θεού;». Ο Θεός να βάλη το χέρι Του και να δώση τέρμα στις δοκιμασίες.

Γέροντα, δεν γίνεται οι άνθρωποι να συνέλθουν με άλλον τρόπο και όχι με κάποια δοκιμασία;
– Πριν επιτρέψη ο Θεός να έρθη μια δοκιμασία, εργάστηκε με καλό τρόπο, αλλά δεν τον καταλάβαιναν, γι ̓ αυτό μετά επέτρεψε την δοκιμασία. Βλέπετε, και όταν ένα παιδί είναι ανάποδο, στην αρχή ο πατέρας του το παίρνει με το καλό, του κάνει τα χατίρια, αλλά, όταν εκείνο δεν αλλάζη, τότε του φέρεται αυστηρά, για να διορθωθή. Έτσι και ο Θεός μερικές φορές, όταν κάποιος δεν καταλαβαίνη με το καλό, του δίνει μια δοκιμασία, για να συνέλθη.

Αν δεν υπήρχε λίγος πόνος, αρρώστιες κ.λπ., θα γίνονταν θηρία οι άνθρωποι· δεν θα πλησίαζαν καθόλου στον Θεό.

Η ζωή αυτή είναι ψεύτικη και σύντομη· λίγα είναι τα χρόνια της. Και ευτυχώς που είναι λίγα, γιατί γρήγορα θα περάσουν οι πίκρες, οι οποίες θα θεραπεύσουν τις ψυχές μας σαν τα πικροφάρμακα. Βλέπεις, οι γιατροί, ενώ οι καημένοι οι άρρωστοι πονούν, τους δίνουν πικρό φάρμακο, γιατί με το πικρό θα γίνουν καλά, όχι με το γλυκό. Θέλω να πω ότι και η υγεία από το πικρό βγαίνει, και η σωτηρία της ψυχής από το πικρό βγαίνει.

 

Με τον πόνο μας επισκέπτεται ο Χριστός
Άνθρωπος που δεν περνάει δοκιμασίες, που δεν θέλει να πονάη, να ταλαιπωρήται, που δεν θέλει να τον στενοχωρούν η να του κάνουν μια παρατηρήση, αλλά θέλει να καλοπερνάη, είναι εκτός πραγματικότητος. «Διήλθομεν διά πυρός και ύδατος, και εξήγαγες ημάς εις αναψυχήν», λέει ο Ψαλμωδός.

Βλέπεις, και η Παναγία μας πόνεσε και οι Άγιοί μας πόνεσαν, γι ̓ αυτό και εμείς πρέπει να πονέσουμε, μια που τον ίδιο δρόμο ακολουθούμε. Με την διαφορά ότι εμείς, όταν έχουμε λίγη ταλαιπωρία σ ̓ αυτήν την ζωή, ξοφλούμε λογαριασμούς και σωζόμαστε. Αλλά και ο Χριστός με πόνο ήρθε στην γη. Κατέβηκε από τον Ουρανό, σαρκώθηκε, ταλαιπωρήθηκε, σταυρώθηκε. Και τώρα ο Χριστιανός την επίσκεψη του Χριστού έτσι την καταλαβαίνει, με τον πόνο.

Όταν επισκέπτεται ο πόνος τον άνθρωπο, τότε του κάνει επίσκεψη ο Χριστός.

Ενώ, όταν δεν περνάη ο άνθρωπος καμμιά δοκιμασία, είναι σαν μία εγκατάλειψη του Θεού. Ούτε ξοφλάει, ούτε αποταμιεύει. Μιλάω βέβαια για έναν ο οποίος δεν θέλει την κακοπάθεια για την αγάπη του Χριστού. Σου λέει: «Έχω την υγεία μου, έχω την όρεξή μου, τρώω, περνάω μια χαρά, ήσυχα…», και δεν λέει ένα «δόξα Σοι ο Θεός».

Τουλάχιστον, αν αναγνωρίζη όλες αυτές τις ευλογίες του Θεού, κάπως τακτοποιείται η υπόθεση. «Δεν μου άξιζαν αυτά, να πη, αλλά, επειδή είμαι αδύνατος, γι ̓ αυτό ο Θεός με οικονομάει». Στον βίο του Αγίου Αμβροσίου αναφέρεται ότι κάποτε ο Άγιος φιλοξενήθηκε με την συνοδεία του στο σπίτι κάποιου πλουσίου.

Βλέποντας ο Άγιος τα αμύθητα πλούτη του τον ρώτησε αν είχε καμμιά φορά δοκιμάσει κάποια θλίψη. «Όχι, ποτέ, του απάντησε εκείνος. Τα πλούτη μου συνέχεια αυξάνονται, τα κτήματά μου ευφορούν, ούτε πόνο έχω, ούτε αρρώστια είδα ποτέ». Τότε ο Άγιος δάκρυσε και είπε στην συνοδεία του: «Ετοιμάστε τα αμάξια να φύγουμε γρήγορα από ̓δω, γιατί αυτόν δεν τον επισκέφθηκε ο Θεός!». Και μόλις βγήκαν στον δρόμο, το σπίτι του πλουσίου βούλιαξε! Η καλοπέραση που είχε ήταν εγκατάλειψη Θεού.

 

Άγιε Παΐσιε, πρέσβευε υπέρ ημών των αμαρτωλών!

Ομιλία για τον άγ.Παΐσιο (Άγιος Παΐσιος 2)

Καλημέρα!
Τρίτη σήμερα και θα ήθελα, αδερφή/έ, να σε προτρέψω να ακούσεις την ακόλουθη ομιλία του μητρ.Λεμεσού, γέρ.Αθανασίου, για τον άγιο Παΐσιο:

Άγιε Παΐσιε, πρέσβευε υπέρ ημών των αμαρτωλών!

Εβδομάδα του αγ.Παϊσίου! Κάθε μέρα και κάτι νέο. (Άγιος Παΐσιος 1)

 Αγαπητή/έ μου αδερφή/έ,

αυτή την Παρασκευή και κάθε χρόνο στις 12 Ιουλίου γιορτάζουμε και τιμούμε τη μνήμη του αγίου Παϊσίου του αγιορείτου. Του αγίου των ημερών μας. Του σύγχρονου αγίου που αγωνίστηκε, που πολέμησε γενναία τις επιθέσεις του διαβόλου, του αγίου που στερέωσε στην πίστη, που ποίμανε, που καθοδήγησε, που προστάτευσε, που γαλήνεψε χιλιάδες (για να μην πούμε εκατοντάδες χιλιάδων) συνανθρώπων μας. Του αγίου που ακόμα και τώρα συνεχίζει μέσω των γεγραμμένων του και των απομαγνητοφωνημένων του ηχητικών (βιβλία μονής Σουρωτής) να αγκαλιάζει τις ταλαιπωρημένες μας υπάρξεις. Του αγίου που προφήτεψε όλα αυτά που βλέπουμε σιγά-σιγά να πραγματοποιούνται (βλ. νέες ταυτότητες, κλπ). 

Θα προσπαθούμε, λοιπόν, καθημερινά ως και την ημέρα της γιορτής του, της μνήμης του, να ανεβάζουμε και κάτι απ'τους θησαυρούς των λόγων του ώστε να στερεωνόμαστε στην πίστη και να αντέχουμε τις δυσκολίες της ζωής.

Για σήμερα, ξεκινάμε με μια βιβλιοπρόταση για τους μικρούς μας φίλους:

εδώ

 

Όλη η σειρά αυτή της εξαίρετης Άννας Ιακώβου απ'τις εκδόσεις Άθως (παιδικά) είναι ποιοτική. Και συνοδεύεται κι από CD (ιδανικό για εκδρομές με το αυτοκίνητο ή το λεωφορείο). 

Άγιε Παΐσιε, πρέσβευε υπέρ ημών των αμαρτωλών!

 

Άγιε του Θεού, Παΐσιε!

 Άγιε του Θεού, σ'ευχαριστούμε!

Άγιε του Θεού, είσαι μαζί με τον Χριστό μας!

Άγιε του Θεού, μεσίτευσε για μας εδώ στη γη αυτή!

Άγιε του Θεού Παΐσιε, πρέσβευε υπέρ ημών!

στο γέροντα Παΐσιο

Στον π.Παΐσιο πήγα και το 1976 με έναν συμφοιτητή μου. Και τότε θυμάμαι την χάρη και την γλύκα των λόγων του.

Τι σπουδάζετε, παλληκάρια; μας ρώτησε.

Φυσική, του απαντούμε.

Και οί δύο φυσικοί είστε;

«Ε, τότε πρέπει να μάθετε και την φυσική της μεταφυσικής. Ξέρετε για την πνευματική διάσπαση του ατόμου; Όταν γνωρίσουμε τον εαυτό μας, όταν δηλαδή φθάσουμε σε αυτογνωσία, τότε γίνεται ή διάσπαση του ατόμου μας.

«Αν δεν ταπεινωθούμε ώστε να διασπάσουμε το άτομο μας, δεν θα βγει η πνευματική ενέργεια πού χρειάζεται για να ξεπεράσουμε την βαρύτητα της φύσεώς μας. Μόνον έτσι, παλληκάρια, θα μπορέσουμε να διαγράψουμε πνευματική τροχιά.

Τι ωραίος αιφνιδιασμός! Μας μίλησε την γλώσσα μας με την γλώσσα του.

«Η πνευματική ζωή είναι εύκολη, μας είπε. «Ο ζυγός μου χρηστός και το φορτίον μου ελαφρόν εστί» (Ματθ. ια’ 30), λέγει ο Κύριος.

Μα «στενή η πύλη και τεθλιμμένη η οδός» (Ματθ. ζ’ 14), του αντιλέγει ο φίλος μου χαριτωμένα και ευγενικά.

Τα ξίγκια, ευλογημένε, την κάνουν κενή. Πέταξε τα και θα δεις πόσο εύκολα είναι τα πράγματα.

Η αγάπη μας πρέπει να είναι ίδια προς όλους. Μόνο τότε είναι αγάπη Θεού. Αν αγαπούμε κάποιους περισσότερο και άλλους λιγότερο, πρέπει να υποψιασθούμε εγωισμό.Όσο ξεχνούμε τον εαυτό μας, τόσο αναγνωρίζουμε στην ζωή μας τις ευλογίες του Θεού. Και τι δεν μας δίνει ο πανάγαθος Θεός! Τι ζεστά και γλυκά πού το είπε αυτό το «πανάγαθος»!

μητροπολίτης Μεσογαίας και Λαυρεωτικής Νικόλαος Χατζηνικολάου

απ'την ομάδα Ιχθύς, με την ευκαιρία της γιορτής του αγίου γέροντα Παϊσίου 

Τα κεράσματα

Κάποιος επισκέπτης του γέροντα (Παϊσίου) πίστευε ότι στην εποχή μας δε γίνονται θαύματα. Ο γέροντας διέγνωσε τη δυσπιστία του και

του είπε:

- Πάρε αυτό το κουτί και κέρασε τους επισκέπτες. (Οι επισκέπτες ήσαν περίπου 12 και το κουτί είχε τρία γλυκά).

- Μα, Γέροντα...

- Κάνε όπως σου λέω και πάρε και εσύ κέρασμα.

(Πράγματι αφού τους κέρασε όλους πήρε και ό ίδιος. Στο τέλος διαπίστωσε ότι στο κουτί υπήρχαν ακόμη τρία γλυκά).

- Τίποτα δεν είναι αδύνατο για το Θεό.

πηγή άγνωστη... από κάπου στο διαδίκτυο

Το πιο απομακρυσμένο βήμα

Κλείσε τα μάτια σου και προσπάθησε να φανταστείς την εξής εικόνα (χωρίς να επηρεαστείς απ'την εικόνα που έχω προσαρτήσει): έναν απομακρυσμένο φάρο στην άκρη ενός απλησίαστου ακρωτηρίου. Το τοπίο είναι θαμπωμένο λόγω ομίχλης και δυσκολεύεσαι να κάνεις το βήμα ώστε να προσπαθήσεις να προσεγγίσεις το φάρο. Τον απομακρυσμένο φάρο.

Ο φάρος είναι τα όνειρά μας, οι προσδοκίες μας. Το να προσεγγίσουμε το φάρο είναι μια υπερβατική πράξη. Όμως, όλοι μας (λίγο ή πολύ) προτιμούμε να μείνουμε στα λόγια. Μπορούμε να γίνουμε ειδήμονες στις θεωρίες μονάχα. Ακόμη, μπορούμε να συμβουλέψουμε τους άλλους πώς να φτάσουν ως εκεί. Αλλά για μας αυτό φαντάζει απρόσμενα δύσκολο, σχεδόν ακατόρθωτο...

Είμαστε όλο λόγια! Θεωρίες και συμβουλές προς τους άλλους, μα πώς θα αποκτήσουμε τη χαρά του ανάμματος του φάρου; Πώς θα γίνουν πράξη οι φλύαρες θεωρίες;

Είναι δύσκολο γιατί θέλει να'χεις αυτογνωσία. Μα πώς να γνωρίσεις τον εαυτό σου όταν είναι θαμμένος κάτω από ένα σωρό προσωπεία; Προσωπεία που εμείς δημιουργήσαμε και που μας καταδυναστεύουν σαν αυταρχικοί μονάρχες...

Αχ, πόσο θα'θελα να πάρω τη δύναμη και να σπάσω όλες τις μάσκες εντός μου! Να διαλύσω τους ψεύτικους εαυτούς μου. Να γίνω αυθεντικός άνθρωπος. Απροσποίητος!

Ο Θεός χάρισε στον καθένα μας το δικό του πρόσωπο. Που είναι μοναδικό πάνω στη γη. Ξεχωριστό, με θεϊκές προεκτάσεις και άπειρες δυνατότητες. Όσο, όμως, το θαμπώνουμε με άγχη, φοβίες και δειλία (αυτές είναι οι κυριότερες αιτίες δημιουργίας προσωπείων) τόσο αυτοφυλακιζόμαστε. Και τόσο πιο πολύ η ψυχή μας θα διψά για ελευθερία.

Ποια είναι η λύση;

Ο Χριστός μπορεί -με τη δική μας συγκατάθεση- να διαλύσει τις ανασφάλειες, τα άγχη και τις φοβίες. Διότι αυτά είναι ένα τίποτε μπροστά στη θεϊκή παντοδυναμία. Αν μάθουμε να τον ακούμε, αν πετάξουμε τον εγωισμό μας, τότε θα βρεθούμε στην αγκαλιά του που έλεγε και ο γέροντας Παΐσιος. Και τότε θα γνωρίσουμε τον εαυτό μας και θα λάβουμε τη δύναμη να ξεκινήσουμε το ταξίδι προς το φάρο. Προς την υπέρβαση. Προς τα όνειρά μας...

Η αληθινή αγάπη πληροφορεί τον άλλον χωρίς εξωτερικές εκδηλώσεις

-Γέροντα, πώς θα δείξω αγάπη;

- Να δείξω αγάπη; Δεν το καταλαβαίνω. Αυτό είναι κάτι ψεύτικο, υποκριτικό. Να υπάρχη η αγάπη μέσα μας και να μας προδώση, ναι. Η αληθινή αγάπη πληροφορεί τον άλλον χωρίς εξωτερικές εκδηλώσεις. Αγάπη είναι να ακούσης με πόνο την στενοχώρια του άλλου.

Αγάπη είναι κι ένα βλέμμα πονεμένο κι ένας λόγος που θα πης με πόνο στον άλλον, όταν αντιμετωπίζη κάποια δυσκολία. Αγάπη είναι να συμμερισθής την λύπη του, να τον αναπαύσης στην δυσκολία του. Αγάπη είναι να σηκώσης έναν βαρύ λόγο που θα σου πη. Όλα αυτά βοηθούν περισσότερο από τα πολλά λόγια και τις εξωτερικές εκδηλώσεις. 

Όταν πονάς εσωτερικά για τον άλλον, ο Θεός τον πληροφορεί για την αγάπη σου και την καταλαβαίνει χωρίς εξωτερικές εκδηλώσεις.

Όπως και όταν δεν εκδηλώνεται η κακία μας, αλλά είναι εσωτερική, πάλι ο άλλος την καταλαβαίνει. Βλέπεις, και ο διάβολος, όταν παρουσιάζεται ως «άγγελος φωτός», φέρνει ταραχή, ενώ ο Άγγελος ο πραγματικός φέρνει μια απαλή ανέκφραστη αγαλλίαση. 

- Τι είναι αυτό, Γέροντα, που με εμποδίζει να πληροφορούμαι την αγάπη των άλλων; 

- Μήπως δεν έχεις καλλιεργήσει την αγάπη; Όποιος αγαπάει, πληροφορείται για την αγάπη του άλλου, αλλά και πληροφορεί τον άλλον για την αγάπη του. 

Καταλαβαίνει ο άλλος αν υποκρίνεσαι ή αν τον αγαπάς πραγματικά, γιατί πάει σαν τηλεγράφημα η αγάπη. Αν κάνουμε λ.χ. μια επίσκεψη σ' ένα ορφανοτροφείο , τα παιδιά αμέσως θα καταλάβουν με τι διάθεση πήγαμε. Είχαν έρθει μια φορά στο Καλύβι να ζητήσουν τη γνώμη μου κάποιοι που ήθελαν να κάνουν ένα ίδρυμα για εγκαταλελειμμένα παιδιά. «Το κυριώτερο από όλα, τους είπα, είναι να πονέσετε τα παιδιά αυτά σαν παιδιά σας και ακόμη περισσότερο. Αυτό είναι που θα πληροφορήση τα παιδιά για την αγάπη σας. Αν δεν τα πονάτε, μην ξεκινάτε να κάνετε τίποτε». Τότε ένας γιατρός , πολύ ευλαβής, είπε: «Έχεις δίκαιο, Πάτερ. Κάποτε μια συντροφιά είχαμε επισκεφθή για πρώτη φορά ένα ορφανοτροφείο και τα παιδιά κατάλαβαν την διάθεση του καθενός. "Ο κύριος τάδε, είπαν, είναι περαστικός ο κύριος τάδε ήρθε να περάση την ώρα του μαζί μας ο κύριος τάδε μας αγαπάει πραγματικά"». Βλέπετε πώς πληροφορεί η αγάπη. 

γέροντα Παϊσίου αγιορείτου

πηγή: εδώ. 

Ευχαριστούμε πολύ!

Αεροδρόμια

Δεν μπορείς να απαγορεύσεις στα αεροπλάνα να πετούν πάνω απ'το κεφάλι σου, αλλά μπορείς να τους απαγορεύσεις να προσγειώνονται πάνω σου. Έτσι και με τους λογισμούς, έλεγε τόσο απλά και τόσο σοφά ο γέροντας Παΐσιος. Δε μπορείς να ελέγξεις τους λογισμούς που εκτοξεύονται προς τα σένα, αλλά μπορείς να μην τους επιτρέψεις να φτιάξουν κονάκι μέσα σου....

Και κάπου αλλού διάβασα: Προσοχή στον λογισμό. Θέλει πολλή προσοχή. Μια χαραμάδα να του ανοίξεις, μπήκε ο κακός λογισμός και μετά άντε να τον διώξεις... Χώρια που σου δημιουργεί κατάσταση μέσα σου και σε στεναχωρεί....

Η πάλη με τους λογισμούς είναι ένας αόρατος πόλεμος. Μπορεί να φαίνεται ψεύτικος, ανύπαρκτος, αστείος ή και "γλαφυρός", μα είναι πέρα για πέρα αληθινός. Όσο η ψυχή λεπτύνεται, γίνεται πιο διακριτική και προσεκτική είναι σε θέση να αντιλαμβάνεται αυτή την πάλη... Μπορεί να ξεκινήσει απ'το απλό ίσως και αστείο παράδειγμα με το παγωτό στο ψυγείο: Είναι αργά το βράδυ και έχω μια λιγούρα,αλλά είμαι σε δίαιτα αυστηρή! Να το φάω ή να μην το φάω; (Ένα απλό, αλλά τόσο επίκαιρο!)

Καλημέρα!

υγ: Στα δεξιά πάνω υπάρχει μια δημοσκόπηση σε εξέλιξη! Όποιος θέλει, ας συμμετάσχει

Χωρίς φιλοσοφίες, χωρίς επιχειρήματα

Στον π.Παϊσιο πήγε ένα παιδί και του  λέει: "Είμαι ένας αλήτης. Εγώ δεν σώζομαι". Και του λέει ο π.Παϊσιος: " Θα κάνω εγώ προσευχή στον Θεό και θα γίνεις το πιο καλό παιδί του κόσμου!" -του λέει. "Πάτερ εγώ δεν σώζομαι ούτε με σφαίρες!". "Βρε, θα κάνω εγώ προσευχή και θα γίνεις το πιο καλό παιδί. Ξέρεις τι καλό παιδί που είσαι; Άντε, γεια σου" και έφυγε.

Και από κείνη την ημέρα -λέει- άρχιζε να νιώθει ν'αλλάζει κάτι μέσα του. Σεισμός. Σεισμός. Η ψυχή του... Κάτι, κάτι γίνεται... "Εγώ ήθελα αμαρτίες. Τώρα δεν θέλω. Εγώ είχα το μυαλό μου, ήτανε καζάνι από σκέψεις και από την θολούρα, τώρα ξαστέρωσα. Τι γίνεται;".

Μια προσευχή τον συνόδευε. Χωρίς λόγια, χωρίς επιχειρήματα, χωρίς φιλοσοφίες, χωρίς αναλύσεις!

(απόσπασμα από ομιλία του π.Ανδρέα Κονάνου -www.atheataperasmata.com)


υγ: Αναδημοσίευση από παλιότερή μας ανάρτηση...

Πώς να βλέπεις τις αρρώστιες

Όταν το σώμα δοκιμάζεται, τότε η ψυχή αγιάζεται. Με την αρρώστια πονάει το σώμα μας, το χωματόκτιστο αυτό σπίτι μας, αλλά έτσι θα αγάλλεται αιώνια ο νοικοκύρης του, η ψυχή μας, στο ουράνιο παλατάκι που μας ετοιμάζει ο Χριστός. Με αυτήν την πνευματική λογική, που είναι παράλογη για τους κοσμικούς, χαίρομαι και εγώ και καμαρώνω για τις σωματικές βλάβες που έχω. Το μόνο που δεν σκέφτομαι είναι ότι θα έχω ουράνια ανταμοιβή. Καταλαβαίνω ότι εξοφλώ την αχαριστία μου στον Θεό, αφού δεν έχω ανταποκριθεί στις μεγάλες Του δωρεές και ευεργεσίες. Γιατί στην ζωή μου όλα γλέντι είναι· και η καλογερική και οι αρρώστιες που περνώ. Όλο φιλανθρωπίες μου κάνει ο Θεός και όλο οικονομίες. Ευχηθείτε όμως να μη με ξοφλάει με αυτά σ’ αυτήν την ζωή, γιατί τότε αλίμονό μου! Μεγάλη τιμή μου έκανε ο Χριστός να υπέφερα ακόμη περισσότερο την αγάπη Του, αρκεί να με ενίσχυε, ώστε να αντέχω, και μισθό δεν θέλω.

γέροντας Παΐσιος

απόσπασμα αλιευμένο από εδώ

Mη τα σφίγγετε πολύ τα παιδιά

Για τα παιδιά, έλεγε: "Όχι πίεση· μη τα σφίγγετε πολύ". Κι επανελάμβανε το παράδειγμα με τα δεντράκια. "Το μικρό δεντράκι το δένουμε με προσοχή στο πασσαλάκι μ' ένα κουρέλι ή βαμβακερή κλωστή, για να μην τραυματισθεί. Και αφήνουμε μπόσικα, για να έχει άνεση να μεγαλώνει. Έτσι και τα παιδια, να τα παίρνετε με το μαλακό, με το γλυκό, όσο είναι μικρά". Έλεγε να τα έχουμε κοντά μας με αγάπη , να τους μαθαίνουμε να έχουν μυστηριακή ζωή, τι σημαίνει γέροντας, τι σημαίνει εξομολόγηση. "Μεθαύριο, όταν μεγαλώσουν , ό,τι πήραν πιο μικρά, δε θα πάει χαμένο". Έλεγε και το παράδειγμα με το κουρδιστήρι."Μην το κουρδίζετε τέρμα, μήπως σπάσει το ελατήριο. Έτσι και με τα παιδιά, μόλις βλέπετε ότι ζορίζονται να χαλαρώνετε το σφίξιμο". Όταν του έλεγαν ότι τα μεγαλύτερα παιδιά ξέφυγαν και έκαναν διάφορα , έλεγε: " Μη στεναχωριέστε. Λάσπη είναι αυτό. Αυτό δεν είναι κακό βαθειά, γιατι έχει περασμένο μίνιο απο μέσα. Δε σκουριάζει. Κάποτε θα πλυθεί η λάσπη , θα φύγει και δε θα έχει σκουριά.

γέροντας Παΐσιος

απ'το φιλικό blog http://talantoblog.blogspot.com/2012/05/blog-post_1531.html

Με αδικούν (μέρος Β')

Θυμάμαι και ένα περιστατικό που έλεγε ο γέροντας Παΐσιος για δύο αδέρφια που ο πατέρας τους τους έδωσε δύο κτήματα. Και ο ένας (υπερφίαλος, εγωιστής και κακόβουλος) ήθελε το μεγάλο που το θεωρούσε καλό. Και ο άλλος, δρώντας ταπεινά και απλά, δέχτηκε να πάρει το μικρό στη μέση του πουθενά. Όμως, ο Θεός έφερε έτσι τα πράγματα που το μικρό χωραφάκι στη μέση του πουθενά απέκτησε τέτοια αξία που πουλήθηκε τελικά στην 100πλάσια τιμή... Ενώ, φαινομενικά, ο ένας αδερφός φάνηκε αδρανής, "αγαθούλης" και δεν κυνήγησε το δίκιο του, ο Θεός του το ανταπόδωσε.

Και κάτι ακόμα: Χριστιανός δε σημαίνει αγαθούλης, μίζερος, απόβλητος, ηττοπαθής. Χριστιανός είναι ο αγωνιστής, ο δυναμικός. Ο ήρωας. Ο Χριστιανός αγωνίζεται σκληρά να νικήσει τα πάθη του (τι αιματηρός αγώνας είναι αυτός!.και ποιος έχει τα κότσια να το προσπαθήσει...) και προσπαθεί καθημερινά. Χριστιανός είναι ο μαχητής που δεν τα παρατάει ποτέ, γιατί γνωρίζει ότι υπάρχει κάποια θεϊκή, πύρινη δύναμη που τον ενισχύει. Μπορεί, κάποιες φορές να φαίνεται (πόσες φορές, επιφανειακά κρίνοντας, βιαζόμαστε να βγάλουμε συμπεράσματα) ότι η πίστη του τον οδηγεί στο αδιέξοδο, όμως ο Θεός είναι εκεί. Είναι παρών στις δύσκολες στιγμές και με μια απίστευτη δυναμική αλλάζει το ρου της ιστορίας. Εκρηκτικά επεμβαίνει!

Αρκεί να έχουμε υπομονή...

υγ 1: Ακολουθεί και μέρος Γ' εν καιρώ...
υγ 2: Πάτα στις λέξεις με το μπλε χρώμα!