Ρωτώντας τον εαυτό μου

Μήπως ο Χριστός ήρθε για να μου δείξει την ΑΓΑΠΗ κι γω το μόνο που κάνω είναι να κοιτάζω τα "μη" και τα "απαγορεύεται";

Μήπως ο Χριστός ήρθε για να με βοηθήσει να αποτινάξω τα πάθη μου κι εγώ ακόμη όχι μόνο επιμένω σ'αυτά αλλά τα κάνω και με περίσσια περηφάνεια;

Μήπως ο Χριστός είναι ΑΓΑΠΗ κι εγώ το μόνο που "αγαπώ" είναι ο εαυτός μου;

Τελικά, μήπως ο Χριστός ήρθε στον κόσμο και δεν πήρα μυρωδιά την γλυκιά παρουσία του;

Μη φοβάσαι τον πόνο!

Ο φόβος του πόνου, ο φόβος της δοκιμασίας, ο φόβος του πειρασμού μάς καθηλώνει στην νέκρωσή μας, στην ανωριμότητά μας και στην ανικανότητά μας να αγαπήσουμε, να αγαπηθούμε και εν τέλει να ζήσουμε. Αυτό ο κόσμος το θεωρεί ιδανικό: δηλαδή την άρνηση του πόνου. Και νομίζει έτσι ότι θα βρει την χαρά. Και θεωρείται ευλογημένος ο άνθρωπος που δεν έχει πόνο.

Ο άνθρωπος που δεν έχει πόνο μπορεί να ορίζεται ευτυχισμένος, αλλά δεν είναι χαρούμενος και δεν έχει ζωή μέσα του. Γιατί ο ευτυχισμένος γίνεται υπερήφανος και ο υπερήφανος δεν μπορεί να αγαπά ούτε να αγαπηθεί. Ο υπερήφανος -δηλαδή ο εγωιστής- δε μπορεί να έχει σχέση. 

απόσπασμα από ομιλία του π.Βαρνάβα Γιάγκου -Ι.Ν.Παναγίας Λαοδηγήτριας Θεσσαλονίκης -www.iomilia.net