Ας τινάξουμε από πάνω μας κάθε φορτίο

Διάβαζα προχτές ένα μικρό απόσπασμα από την προς Εβραίους επιστολή (κεφ.12, στ.1-2) και είπα να την μοιραστώ μαζί σου. Μιλά για την αναφορά μας στον Χριστό, για το ότι η ζωή μας είναι αγώνας. Και για το ότι δεν είμαστε μόνοι μας σε όλο αυτό. Ένα ένα δείγμα, ένα απόσταγμα ίσως της ζωής του Χριστιανού. Σας το παραθέτω ευχόμενος μια ζεστή καλημέρα από καρδιάς :)

"Έχοντας, λοιπόν, γύρω μας μια τόσο μεγάλη στρατιά μαρτύρων, ας τινάξουμε από πάνω μας κάθε φορτίο, και την αμαρτία που εύκολα μας εμπλέκει, κι ας τρέξουμε με υπομονή το αγώνισμα του δύσκολου δρόμου, που έχουμε μπροστά μας. Ας έχουμε τα μάτια μας προσηλωμένα στον Ιησού, που μας έδωσε την πίστη, την οποία και τελειοποιεί".

Ψυχή μου

"Επιμένετε στην προσευχή,

μην παύετε να ευγνωμονείτε τον Θεό"

απόστ.Παύλος

Ψυχή μου, κράτα γερά. Σε χτυπούν αλύπητα από παντού. Νιώθεις την απογοήτευση να σε κυριεύει. Μα εσύ δεν είσαι μόνη σου. Έχεις Πατέρα ουράνιο Παντοδύναμο. Κάνε κουράγιο, ψυχή μου. Γλύκανε το δάκρυ σου στην εικόνα Του μπροστά. Μίλησέ Του. Άφησε τα βάρη σου σ'Εκείνον. Επέμενε ν'απαντάς σε όλα και σε όλους με αγάπη. Σε πείσμα του κακού που υπάρχει άφθονο. Σε πείσμα του μίσους και της κακότητας. Εσύ, εκεί! Αγάπη, αγάπη, αγάπη. Έχουμε την άπειρη αγκαλιά Του ολάκερα ανοιχτή, δική μας! Αυτή την αγκαλιά που δεν πρόκειται ποτέ να μας αρνηθεί τη θεία θαλπωρή. Ψυχή μου, κάνε κουράγιο!

Υπάρχουν λύπες και λύπες!

Υπάρχουν λύπες και λύπες! Υπάρχει εκείνη η λύπη που σε αποδυναμώνει, σε στραγγίζει, σε οδηγεί στην απογοήτευση και στην κατάθλιψη. Υπάρχει, όμως, και η λύπη που έχει μέσα της μετάνοια και οδηγεί στην Ανάσταση. Τρελό ακούγεται και γι'αυτό είναι....υπέρλογο! Ας αφήσουμε τον Απόστολο Παύλο στην προς Κορινθίους Β' επιστολή (κεφ.7, στ.9-11) να μας τα περιγράψει θεόπνευστα:

(...) τώρα, όμως, χαίρομαι, όχι γιατί στεναχωρηθήκατε, αλλά γιατί η στενοχώρια εκείνη, που την αντιμετωπίσατε σύμφωνα με το θέλημα του Θεού, σάς οδήγησε στην μετάνοια. Έτσι, δεν ζημιωθήκατε σε τίποτα από εμάς. Γιατί η λύπη που αντιμετωπίζεται σύμφωνα με το θέλημα του Θεού, οδηγεί στην μετάνοια κι αυτή καταλήγει στην σωτηρία, για την οποία κανένας δεν μετανιώνει. Αντίθετα, η λύπη που προέρχεται από ανθρώπινα προβλήματα, οδηγεί στον θάνατο.

Είμαστε όλοι μαζί!

Ας αποκτήσουμε λοιπόν κι εμείς αγάπη, ας αποκτήσουμε ευσπλαγχνία για τον πλησίον. Και έτσι θ'αποφεύγουμε να καταλαλούμε, να κατακρίνουμε, να εξουδενώνουμε τους άλλους. Ας βοηθήσουμε ο ένας τον άλλον σα να είμαστε μέλη του ίδιου σώματος. Ποιος είναι εκείνος που, επειδή έχει μια πληγή στο χέρι του ή στο πόδι του ή σε κάποιο άλλο μέλος του σώματός του, σιχαίνεται τον εαυτό του (...); Και με λίγα λόγια δεν κάνει ό,τι καλύτερο μπορεί για να το γιατρέψει; 

Έτσι έχουμε κι εμείς χρέος να υποφέρουμε με όσους υποφέρουν, να τους συμπαραστεκόμαστε όσο μπορούμε - κι εμείς οι ίδιοι και με τη βοήθεια άλλων πιο δυνατών στην πνευματική ζωή- και να επινοούμε και να μεταχειριζόμαστε όλα τα μέσα, για να βοηθήσουμε και τους εαυτούς μας και τους αδερφούς μας. 

Γιατί είμαστε ο ένας μέλος του άλλου, όπως λέει ο απ.Παύλος. Και αφού "είμαστε όλοι ένα σώμα, και καθένας μέλος του άλλου, τότε αν υποφέρει ένα μέλος υποφέρουν ταυτόχρονα όλα".

απόσπασμα απ΄το βιβλίο "αββά Δωροθέου -Έργα ασκητικά", εκδ. Ετοιμασία (C 2005)

υγ: Η φωτογραφία είναι έργο του κ.Κων/νου Ξενόπουλου τον οποίο και ευχαριστώ θερμά!