Πρόσθεσε λίγη τρέλα στη ζωή σου!

Πολλοί άνθρωποι επιμένουν να καταπιέζουν μέσα τους το πνεύμα της χαράς έχοντας τη λαθεμένη αντίληψη ότι η ζωή είναι πολύ σοβαρή υπόθεση. (...) Καλλιεργούμε τους εκλεπτυσμένους τρόπους και την τυπικότητα σε βάρος του αυθορμητισμού και της διασκέδασης. 

Μέσα μας υπάρχει ένα απόθεμα χαρούμενης ελευθερίας ή τρέλας, αν θέλετε. Είναι ένα φυσικό θαυμάσιο αντιστάθμισμα στη σοβαρή, κοινωνικά παραδεκτή στάση, το οποίο μας επιτρέπει να καταργούμε πότε-πότε τους κανόνες της ευγένειας. Γιατί να μη χαρούμε λίγο μέσα στην τρέλα μας; 

Σ'ένα κόσμο που επικρατεί η ανοησία δεν πρέπει να διστάζουμε να προσθέτουμε, όλο ευτυχία και κέφι, τη δική μας πινελιά της τρέλας.

απόσπασμα απ'το βιβλίο του Λέο Μπουσκάλια "Λεωφορείο 9 για τον Παράδεισο", εκδ. Γλάρος

Μα γιατί να κρύβομαι;

Βασική, βασικότατη ερώτηση αυτοκριτικής. Πολλές αναρτήσεις έχουν ως θέμα και άξονα την αγάπη. Μιλάμε για την αγάπη. Λέμε ότι η αγάπη είναι η απάντηση. Ποια, όμως, είναι η ερώτηση;

Η ερώτηση θα μπορούσε εδώ να είναι: τι μπορώ να κάνω για να γνωρίσω τον εαυτό μου; Διότι, γνωρίζοντας τον εαυτό μου, χτίζω γέφυρες επικοινωνίας και προς τους άλλους. Θέλει πολύ κόπο, όμως. Ο εαυτός μας είναι μια ακαταμάχητη, αιώνια διαδικασία. Γινόμαστε καθημερινά, συνεχώς αλλάζουμε, εξελισσόμαστε. Είτε προς τα μπρος είτε προς τα πίσω. 

Λέει ο Λέο Μπουσκάλια: Όσο βάζουμε περιορισμούς στις σχέσεις μας, περιορίζουμε τις ευκαιρίες να μάθουμε. Όταν είμαστε πρόθυμοι να μοιραστούμε με τους άλλους αυτά που μας βασανίζουν και οι άλλοι θα μοιραστούν μαζί μας τα δικά τους προβλήματα. Αν φοβόμαστε να αποκαλύψουμε τον ατελή εαυτό μας, δε μπορούμε να περιμένουμε απ'τους άλλους να νιώθουν αρκετά σίγουροι και ασφαλείς ώστε να κάνουν το βήμα αυτό. Το αποτέλεσμα είναι να συνεχίζουμε να παραμένουμε ξένοι.

Όταν κρύβεις τον αληθινό εαυτό σου, φοράς αμέσως προσωπείο. Είναι φυσική αμυντική πράξη, διότι θεωρείς τους άλλους ως πιθανούς εισβολείς της θέασης του εαυτού σου. Και άρα προσπαθείς να γλιτώσεις απ'τον εγωισμό σου.

Μα, όμως, γιατί να κρύβομαι; Ο Χριστός κρύφτηκε ποτέ του; Πάντα μιλούσε, επικοινωνούσε και εξέφραζε αυτά που ένιωθε. Λίγο πριν τον συλλάβουν, είχε πει στους μαθητές του: "Περίλυπος είναι η ψυχή μου έως θανάτου". Ή όταν έμαθε για τον Λάζαρο ότι είχε κοιμηθεί, εδάκρυσε. 

Μη βάζεις ταμπέλες στους άλλους, ψυχή μου. Μην ορθώνεις τοίχους μοναξιάς γύρω σου. Γιατί να αυτοπεριορίζεσαι και να αυτοεξορίζεσαι απ'τη ζωή; Μη φοβάσαι να ανοιχτείς. Η αγάπη θέλει άνοιγμα. Άνοιγμα προς τους άλλους. Μόνο έτσι ανοίγουν και τα μάτια σου και βλέπεις τον εαυτό σου.

Η φωτογραφία που ομορφαίνει τη φτωχή αυτή ανάρτηση είναι ζωγραφικός πίνακας της καλής μου φίλης Silena την οποία και ευχαριστώ θερμά!


υγ: Δείτε και την ψηφοφορία δεξιά πάνω και ψηφίστε!

Η Παναγιά και ο κλόουν

Ο Πέτρος Γκουερέν ήταν σπουδαίος κλόουν. Τα χρόνια όμως πέρασαν, γέρασε και δεν έβρισκε πια δουλειά. Απελπισμένος και για να μη πεθάνει της πείνας, πήρε το δρόμο για ένα μοναστήρι αφιερωμένο στην Παναγία. Ίσως οι καλόγεροι να τον φιλοξενούσαν για λίγο.

Πραγματικά, ο ηγούμενος τον κράτησε εκεί, για να κάνει κάποιο θέλημα. Ο Πέτρος χάρηκε. Κι ήθελε να ευχαριστήσει την Παναγία γι’ αυτό. Δεν ήξερε όμως γράμματα, για να μπορεί να διαβάζει στα μεγάλα βιβλία και να της ψέλνει ύμνους, όπως οι καλόγεροι.

Αλλά κάτι σκέφτηκε να κάνει κι αυτός… Κι ένα μεσημέρι, που οι καλογέροι ησύχαζαν στα κελιά τους, ο Πέτρος χάθηκε. Ο ηγούμενος, θέλοντας να τον στείλει σε κάποιο θέλημα, έψαξε να τον βρει. Τον γύρεψε παντού μα δεν φαινόταν πουθενά. Κάποια στιγμή πέρασε και μπροστά απ’ τη δυτική πόρτα της εκκλησίας κι απ’ το μεγάλο τζάμι της έριξε μία γρήγορη ματιά μέσα στην εκκλησία. Και τι να δει! Ο Πέτρος ήταν μπρος στη μεγάλη εικόνα της Παναγίας κι έκανε τούμπες και χίλια δύο ακροβατικά. Μια περπατούσε με τα χέρια, μια ισορροπούσε μόνο πάνω στο ένα χέρι, μια κυλούσε στηριγμένος στις άκρες των ποδιών και των χεριών σαν τροχός.

Ο ηγούμενος αναστατώθηκε απ’ αυτά που έβλεπε. Τα πέρασε για μεγέλη ασέβεια κι ήταν έτοιμος να του βάλει τις φωνές. Ήταν ακριβώς η στιγμή που ο Πέτρος, ακουμπώντας μόνο πάνω στο κεφάλι του, έπαιζε στα πόδια του, τα γυρισμένα προς τα πάνω, το παλιό του μπαστούνι των κλόουν. Κι είχε αναψοκοκκινίσει το γέρικο πρόσωπό του κι είχαν φουσκώσει οι φλέβες του λαιμού του και ποτάμι έτρεχε ο ιδρώτας από το μέτωπό του.

Έτοιμος ήταν να του βάλει τις φωνές ο ηγούμενος. Μα εκείνη τη στιγμή του φάνηκε πως είδε την Παναγία εκεί από τη μεγάλη εικόνα ν’ απλώνει το χέρι της, να σκύβει και με την άκρη του μανδύα της να σκουπίζει τον ιδρώτα από το πρόσωπο του Πέτρου. Ανατριχίασε ο ηγούμενος. Γονάτισε, σταυροκοπήθηκε και ψιθύρισε τρέμοντας: » Συγχώρεσέ με, Παναγία μου. Εσύ ξέρεις ποιός σε τιμά και σε δοξάζει καλύτερα …»

από εδώ:  http://www.agiazoni.gr/article.php?id=58236943605704633729&PHPSESSID=c58b4f8fd6684166c4dbb050ba7300be