Δε θα'ταν πολύ όμορφο;

Στον ουρανό θα δεις πώς συνυπάρχουν ο ήλιος με το φεγγάρι και τα αστέρια, τα σύννεφα με το ουράνιο τόξο. Έτσι, κι εδώ στη γη, θα'ταν πολύ όμορφο αν προσπαθούσαμε να μάθουμε να συνυπάρχουμε με τους διπλανούς μας. Σίγουρα δεν φαντάζει και το πιο εύκολο πράγμα, μα ρώτα τον εαυτό σου: πόσο άκοπα και αβασάνιστα αποκτιούνται τα ωραία της ζωής;

Η κίνηση προς το πλησίασμα του άλλου είναι κινηση δύσκολη μα απογειωτικη. Δυσκολη διότι απαιτεί την έξοδο απο τον εαυτό μας (και τα πάθη μας, το βόλεμα και την νωθρότητα μας). Απογειωτική διότι ειναι ουράνια και θεϊκή. Και τόσο όμορφη!

Φίλε, περπατάμε όλοι στο μονοπάτι που λέγεται ζωή. Γιατί, λοιπόν, να μην αλληλοβοηθιόμαστε; Γιατί να μην κρατάμε το χέρι του διπλανού μας όταν κουραστει; Γιατι να μην σκουπίζουμε τον ιδρώτα από το πρόσωπό του; Στο κάτω-κάτω, κι εμείς καποια στιγμή θα κουραστούμε. Δε θα θέλαμε τότε να'χαμε καποιον να στηριχτούμε; Να μην πέσουμε;

Το πλησίασμα του άλλου θα δώσει και στα δικά μας φτερά την πρότερη ζωηράδα τους. Θα μας ανανεώσει και θα μας φανερώσει πως η σπουδαία αρετή της αγάπης δεν είναι τελικά μια ανεδαφική επιπολαιότητα του ανέφικτου, αλλά τρόπος ζωής αληθινός. Ξεχωριστός. Μαγευτικός. Χαρούμενος. Θυμήσου πως τα τελευταία λόγια του άγιου γέρ.Πορφύριου σ'αυτή τη ζωή ήταν η φράση "ίνα ώσι έν". Τι λες, πάμε να πορευτούμε παρέα προς την περιπέτεια που λέγεται ζωή;

υγ: Στα σχόλια των δύο τελευταίων αναρτήσεων καθυστέρησα πάρα πολύ να απαντήσω. Τελικά τα κατάφερα χτες :) Συγγνώμη αδέρφια!!

Νυχτερινές σκέψεις...

Εξαντλημένος χτες βράδυ, ξάπλωσα με ένα κεφάλι γεμάτο προθεσμίες, απογοητεύσεις, σκέψεις και συμπιεσμένα όνειρα. Η χτεσινή μέρα ήταν πολύ κουραστική. Ξάπλωσα, λοιπόν, στο κρεβάτι μου και αποφάσισα να προσπαθήσω να μη σκεφτώ τίποτα. Απολύτως τίποτα!

Η νυχτερινή σιγή πολύτιμος βοηθός. Έκλεισα τα μάτια μου και άκουγα μονάχα την καρδιά μου να χτυπάει. Πάντα στο ίδιο τέμπο: σιγανά και σταθερά. Αλήθεια, αναρωτήθηκα, σκέφτηκες ποτέ, εαυτέ μου, ότι η ζωή σου -ή αυτό το συνεχές τρέξιμο που ονομάζεις "ζωή"- κρέμεται από μια κλωστή; Αν ο χτύπος αυτός ο συνεχόμενος σταματήσει, τότε όλα για σένα αλλάζουν...

Δε θα σε ενδιαφέρουν τότε οι προθεσμίες κι οι λογαριασμοί. Ούτε θα έχεις προβληματισμούς, εγωισμούς, άγχη και προσδοκίες.

Κι όμως! Αυτή η καθημερινότητα με παρασέρνει σε ρυθμούς τόσο τρελούς σε σημείο που νιώθω να χάνω την ταυτότητά μου. Τον εαυτό μου. Θολώνει η οπτική της καρδιάς μου. Κι έτσι ο κάθε χτύπος της μετατρέπεται σε μια ρουτίνα φυτοζωής.

Πόσο θέλω να γνωρίσω τα τρίσβαθα της ψυχής μου... Να κατανοήσω τις πηγές της ύπαρξής μου. Να τιθασεύσω τα πάθη μου... Ο άνθρωπος ανακαλύπτει τον εαυτό του όταν αναμετριέται μ'αυτό που του αντιστέκεται,γράφει ο Αντ. Σαιντ Εξιπερύ...

Μια άλλη μέρα θα ξημερώσει αύριο. Αν τα μάτια μου αξιωθούν να την αντικρίσουν, θα πείσω την καρδιά μου να χτυπάει διαφορετικά. Κάθε νέος χτύπος και μια ελπίδα για αγάπη. Κάθε νέος χτύπος, μια ευκαιρία για νέο  πλησίασμα... Παντού και προς όλες τις κατευθύνσεις...

Να έχεις μια καλή μέρα.

Η τόλμη του πλησιάσματος

Θα χρειάζεται πάντα τόλμη για να πλησιάσει ο άνθρωπος το Σταυρό του Χριστού. 


Την τόλμη της αναστάυρωσης του κόσμου, που θα του δίνει τη δύναμη για να υψώνεται σε αποκαθηλωτή του Χριστού και να επαναλαμβάνει τα λόγια του μεγάλου Σταυροφόρου των Εθνών.

"Χριστώ συνεσταύρωμαι. Ζω δε ουκέτι εγώ. Ζη δε εν εμοί Χριστός".

απόσπασμα απ'το βιβλίο του Κων/νου Κούρκουλα "Σκηνές από το Πάθος"