Ένα διαφορετικό πρωινό

"Αν τακτοποιηθούν τα εσωτερικά του ανθρώπου,

αυτόματα θα τακτοποιηθούν και τα εξωτερικά*."

Συννεφιασμένο ήταν το προηγούμενο βράδυ. Όχι αυτό που έβλεπαν όλοι, αλλά του μέσα της ουρανού. Καιρό τώρα πάλευε να ξεπεράσει κάποια προβλήματά της. Κι ενώ πάσχιζε να βάζει τις σκέψεις της σε τάξη, έρχονταν κι άλλες κακές σκέψεις. Κι άλλοι λογισμοί. Κι άλλα κι άλλα κι άλλα. Ανασφάλειες, φοβίες, οικονομική κρίση, όλα μπερδεύονταν μέσα της.

Μα αυτό το πρωινό είναι διαφορετικό. Αυτό το πρωινό θυμήθηκε -ξανά, μετά από καιρό- πως η ζωή μας εξαρτάται από μας, απ'τον τρόπο που βλέπουμε τα πράγματα. Θυμήθηκε -ξανά- πως υπάρχει μια λωρίδα ρούχου που αν το επιθυμήσεις πραγματικά, μπορεί με τρόπο θαυματουργικό να σου σβήσει όλες τις αμαρτίες: το πετραχήλι του παπά.

Μετά από πολλές σκέψεις, αναστολές, δισταγμούς, το πήρε απόφαση. Άφησε τον εαυτό της στο πέλαγος της αγάπης του Θεού. Η άπειρη συγχωρητικότητά Του είναι αληθινή. 

Οι λογισμοί, οι φοβίες, οι κακές σκέψεις έγιναν καπνός. Στη θέση της καρδιάς, που πριν ήταν μια βαριά μυλόπετρα, τώρα υπήρχε μόνο μια γλυκιά διάθεση ειρήνης. 

υγ:από αληθινή ιστορία
υγ2: Το δίστιχο στην αρχή είναι του αγ.Πορφυρίου του Καυσοκαλυβίτη

Νυχτερινές σκέψεις...

Εξαντλημένος χτες βράδυ, ξάπλωσα με ένα κεφάλι γεμάτο προθεσμίες, απογοητεύσεις, σκέψεις και συμπιεσμένα όνειρα. Η χτεσινή μέρα ήταν πολύ κουραστική. Ξάπλωσα, λοιπόν, στο κρεβάτι μου και αποφάσισα να προσπαθήσω να μη σκεφτώ τίποτα. Απολύτως τίποτα!

Η νυχτερινή σιγή πολύτιμος βοηθός. Έκλεισα τα μάτια μου και άκουγα μονάχα την καρδιά μου να χτυπάει. Πάντα στο ίδιο τέμπο: σιγανά και σταθερά. Αλήθεια, αναρωτήθηκα, σκέφτηκες ποτέ, εαυτέ μου, ότι η ζωή σου -ή αυτό το συνεχές τρέξιμο που ονομάζεις "ζωή"- κρέμεται από μια κλωστή; Αν ο χτύπος αυτός ο συνεχόμενος σταματήσει, τότε όλα για σένα αλλάζουν...

Δε θα σε ενδιαφέρουν τότε οι προθεσμίες κι οι λογαριασμοί. Ούτε θα έχεις προβληματισμούς, εγωισμούς, άγχη και προσδοκίες.

Κι όμως! Αυτή η καθημερινότητα με παρασέρνει σε ρυθμούς τόσο τρελούς σε σημείο που νιώθω να χάνω την ταυτότητά μου. Τον εαυτό μου. Θολώνει η οπτική της καρδιάς μου. Κι έτσι ο κάθε χτύπος της μετατρέπεται σε μια ρουτίνα φυτοζωής.

Πόσο θέλω να γνωρίσω τα τρίσβαθα της ψυχής μου... Να κατανοήσω τις πηγές της ύπαρξής μου. Να τιθασεύσω τα πάθη μου... Ο άνθρωπος ανακαλύπτει τον εαυτό του όταν αναμετριέται μ'αυτό που του αντιστέκεται,γράφει ο Αντ. Σαιντ Εξιπερύ...

Μια άλλη μέρα θα ξημερώσει αύριο. Αν τα μάτια μου αξιωθούν να την αντικρίσουν, θα πείσω την καρδιά μου να χτυπάει διαφορετικά. Κάθε νέος χτύπος και μια ελπίδα για αγάπη. Κάθε νέος χτύπος, μια ευκαιρία για νέο  πλησίασμα... Παντού και προς όλες τις κατευθύνσεις...

Να έχεις μια καλή μέρα.

Οπτική...

Κι αν πρέπει να σας πω κάτι ακόμη, ας είναι το εξής:

 Μην πιστέψετε πως αυτός που προσπαθεί να σας παρηγορήσει, ζει χωρίς να μοχθεί ανάμεσα στις απλές και σιωπηλές λέξεις, που έχουν ενίοτε ευεργετική επίδραση επάνω σας.

 Η ζωή του κρύβει πολλή κούραση, πολλή θλίψη και βρίσκεται πίσω απ'τη δική σας. Όμως, αν ήταν διαφορετική, δε θα μπορούσε ποτέ να βρει τις λέξεις αυτές.

Ράινερ Μαρία Ρίλκε

photo by Silena