Το λάθος και το ευχαριστώ

Καλημέρα. Και σήμερα, λοιπόν, ξύπνησα. Και συ ξύπνησες. Η ζωή συνεχίζεται. Και συ το ίδιο. Ζεις. Αναπνέεις...

Έχω άραγε αντιληφθεί το πόσο σημαντικό είναι αυτό; Ο Θεός μου χάρισε άλλη μια μέρα. Μια μέρα που μπορώ να την κάνω ό,τι θέλω. Χαοτικά λεύτερος... Μπορώ να τη ζήσω σαν περιπέτεια -ακόμη και αν μοιάζει ολόιδια με τη χτεσινή μέρα. Μπορώ να ξεκινήσω απ'την αρχή. Μπορώ να χαμογελάσω -ακόμη κι αν γύρω μου βλέπω τη θλίψη. Μπορώ να πω μια προσευχή -ακόμα και αν οι συνθήκες με δυσκολεύουν. Μπορώ να γνωρίσω καλύτερα τους γύρω μου. Τους συνανθρώπους μου. Μπορώ να κάνω τόσα και τόσα!

Ποτέ μου, όμως, να μη ξεχάσω να πω "ευχαριστώ". "Ευχαριστώ" που είμαι και σήμερα ζωντανός. Ας μη το θεωρώ αυτό δεδομένο. Κάνω το λάθος να θεωρώ πολλά πράγματα δεδομένα στη ζωή μου. Γιατί, λοιπόν, θα πρέπει να έρθει η στιγμή να χάσω κάτι για να το εκτιμήσω;

Ανέτειλε και σήμερα μια καινούρια μέρα! Ας τη ζήσω όσο πιο ζωντανά και δυναμικά μπορώ! Και ξέρω πώς ν'αρχίσω: λέγοντας "ευχαριστώ".

Λέο Μπουσκάλια

Σαν σήμερα, στις 12 Ιουνίου του 1998, σε ηλικία 74 ετών έφυγε απ'αυτή τη ζωή ο Λέο Μπουσκάλια. Τον έχουμε γνωρίσει από αρκετές αναρτήσεις που αφιερώσαμε εδώ στην αόρατη γωνιά.Φοβερός ομιλητής, παιδαγωγός, καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Νότιας Καλιφόρνια. Άνθρωπος με πολύπλευρο ταλέντο. Αφιέρωσε τη ζωή του στην αγάπη, γι'αυτό και το μάθημα που έκανε στο Πανεπιστήμιο λεγόταν "Αγάπη Α1". 

Μιλούσε για την αγάπη με τέτοιο πόθο, με τέτοια ζωντάνια που καθήλωνε τα ακροατήριά του. Δίδασκε την αγάπη όχι ως θεωρητική τοποθέτηση, αλλά ως τρόπο ζωής, επικοινωνίας, δράσης, σχέσεων και συμμετοχής. Και το σημαντικότερο: ζούσε αυτά που έλεγε!

Το πιο γνωστό του βιβλίο είναι το "Να ζεις, ν'αγαπάς και να μαθαίνεις", όμως έχει γράψει και άλλα βιβλία, όπως: "Ν'αγαπάμε ο ένας τον άλλον", "Λεωφορείο 9 για τον Παράδεισο", "Η αγάπη" κ.ά. Κλείνουμε μ'ένα απόσπασμα από μία συνέντευξή του:

 

υγ: Αναδημοσίευση απ'την αντίστοιχη περσινή μας ανάρτηση

Το μονόγραμμα (Οδ.Ελύτη)

Θα γυρίσει αλλού τις χαρακιές
Της παλάμης, η Μοίρα, σαν κλειδούχος
Μια στιγμή θα συγκατατεθεί ο Καιρός

Πώς αλλιώς, αφού αγαπιούνται οι άνθρωποι

Θα παραστήσει ο ουρανός τα σωθικά μας
Και θα χτυπήσει τον κόσμο η αθωότητα
Με το δριμύ του μαύρου του θανάτου.

απόσπασμα (το πρώτο) από "Το μονόγραμμα" του  Οδυσσέα Ελύτη

Μοναχική ζωή

Η μοναχική ζωή μοιάζει με κάποια αγιορείτικα άνθη. Ευδοκιμούν σε άνυδρα μέρη, φύονται ανάμεσα σε πέτρες των πεζουλιών, ακόμη και ψηλά στους πύργους των Μονών, όπου δεν υπάρχει ικμάδα υγρασίας. Και όμως, όταν ανθίσουν, το άρωμά τους είναι μεθυστικό. Πολλοί, αφού πήραν σπόρους, καλλιέργησαν τα άνθη αυτά έξω στον κόσμοσε εύφορους κήπους ποτίζοντάς τα και λιπαίνοντάς τα πλούσια. Αλλά δυστυχώς έχασαν το άρωμά τους. Αυτό συμβαίνει και στους μοναχούς. Όσο στερούνται τα κοσμικά και τις ανέσεις, τόσο πλουτούν στα πνευματικά. Όσο ζουν και ασκούνται στην απαράκλητη έρημο χωρίς γήινες και ανθρώπινες παρηγορίες, τόσο συντηρούνται και τρέφονται από τις ουράνιες θεϊκές. Γι' αυτό τότε ευωδιάζουν από αρετή και αγιότητα. Όταν επιδιώξουμε το τραχύ της ασκήσεως να γίνει λείο και η στενή οδός να γίνει πλατιά, τότε κι εμείς οι μοναχοί θα γίνουμε σαν τα άνθη που έχασαν την ευωδία.

Από το βιβλίο "Από την ασκητική και Ησυχαστική Αγιορείτικη παράδοση", Άγιον Όρος, 2011, σελ. 23-24.

photo by Mariela

Ευχαριστούμε πολύ το φίλο που το επιμελήθηκε και μας το έστειλε!

Η φωτογραφία της εβδομάδας

Ακούω αυτή τη στιγμή

Ακούω αυτή τη στιγμή αυτή την ομιλία  του π.Ανδρέα...
Στην προτείνω!

Καλό απόγευμα να έχεις!

Τι χρώμα έχει το σκοτάδι;

"Τι χρώμα έχει το σκοτάδι;"
Απ'την εκπομπή "Πρωταγωνιστές".

Χωρίς άλλα περιττά λόγια...

Απεγκλωβίσου!

Μου έκανε εντύπωση μεγάλη σε κάποια παραλία ένα κλουβί κρεμασμένο σ'ένα απ'τα δέντρα της ακρογιαλιάς. Μέσα, ένα μικρό καφετί πουλί με κόκκινο λαιμό και πιο ανοιχτόχρωμα φτερά να κελαηδάει...

Γύρω του αμέτρητα άλλα πετούμενα και αυτά κελαηδούσαν ελεύθερα. Τόσοι πολλοί οι τραγουδιστές της φύσης κι εκείνο μέσα στο κλουβί του στο ελεύθερο δάσος της ελευθερίας της φύσης. Ίσως να μη γνώρισε τη γλυκιά γεύση της ελευθερίας. Ίσως να γεννήθηκε σ'ένα κλουβί. Μάλλον η μέχρι τώρα πορεία του τέλειωνε στους τέσσερις οριοθετημένους συρματένιους τοίχους του κλουβιού του...

Κάπως έτσι είμαστε κι εμείς. Κάτι παρόμοιο συμβαίνει και με τις ζωές μας, μόνο που αρκετές φορές οι ίδιοι φυλακιζόμαστε στις αιχμαλωτικές οριοθετήσεις που οι ίδιοι τόσο ασυλλόγιστα θέτουμε! Η ζωή χρειάζεται ανοιχτό μυαλό, πλατιά καρδιά, ψυχή που να πετάει ψηλά και πάνω από προλήψεις και δεισιδαιμονίες. Ελεύθερη από πάθη που μας αλυσοδένουν και επιλογές που μας αιχμαλωτίζουν.

Ναι, φίλε μου καλέ. Κάνε μια επισκόπηση της ζωής σου και θα δεις πόσες φορές αυτοεξορίστηκες και διάλεξες να φυλακιστείς σε τόπους μακρινούς. Ξανακοίτα πίσω σου. Μήπως το μονοπάτι που περπατάς δεν το διάλεξες ώριμα; Μήπως φοράς χειροπέδες στα χέρια σου και στην καρδιά σου;

Κάνε μια νέα αρχή. Ποτέ δεν είναι αργά. Απεγκλωβίσου απ'ότι σε κρατά δεμένο. Απογειώσου! Πέτα! Ζήσε!

Τα μηδενικά κι ο άσσος

Σ' άκουσα να λες φίλε:

―Δεν υπάρχει Θεός.
―Γράψε λοιπόν Θεός...0
Και συνεπώς ο κόσμος έγινε από την ανύπαρκτη τύχη. Δημιουργός δηλαδή μηδέν...0
―Για τον Ιησού Χριστό τι λες φίλε;
―Δεν τον πιστεύω.
―Γράψε και γι'αυτόν μηδέν...0
―Για τους μεγάλους φιλοσόφους, τη φιλοσοφία γενικά που οδηγεί στην παραδοχή του Θεού?
―Τίποτα. Ανθρώπινα κατασκευάσματα. Μηδέν κι εδώ...0
―Για τα εκατομμύρια Αγίους μάρτυρες;

―Δεν...
... μ'ενδιαφέρουν.
―Δηλαδή μηδέν και εδώ...0
―Για τα δισεκατομμύρια πιστών στους αιώνας;
―Είπα: Δεν πιστεύω.μηδέν...0
―Για την πείρα των αιώνων;
―Δεν είναι δική μου.Μηδέν...0
―Για τις συμβουλές του πατέρα και της μάνας σου που ξέρουν περισσότερα και σ' αγαπούν;
―Παλιοκαιρινοί αυτοί. Τίποτα για σήμερα.Μηδέν...0
―Για την ηθική;
―Στέρηση ελευθερίας. Την διαγράφω. Την μηδενίζω.Ηθική...0
―Για τα ψώνια της αμαρτίας; Έιτζ, φόνοι, αυτοκτονίες, πόλεμοι κλπ;
―Δεν τα σκέπτομαι. μηδέν και γι' αυτά. 0
―Για την ελπίδα; Για την αθανασία της ψυχής; Την αιώνια ζωή;
―Παραμύθια. Μηδέν. 0
―Για την Αγία Γραφή; Το βιβλίο που διαβάζεται σε 1350 γλώσσες και έχει τη μεγαλύτερη κυκλοφορία εκτός συναγωνισμού από όλα τα άλλα βιβλία; Το βιβλίο του Θεού;
―Τω καιρώ εκείνο. όχι για σήμερα. Μηδέν και γι' αυτήν. 0
―Για τα αναρίθμητα εξακριβωμένα θαύματα με τις πρεσβείες των Αγίων που έγιναν στους αιώνες και γίνονται και σήμερα;
―Συμπτώσεις. Μηδέν...0
―Για κάνε πρόσθεση φίλε.

Τα αξόδευτα χαρίσματά μας

Ταπείνωση και ευφυΐα δεν είναι να ταπεινολογείς, να παριστάνεις τον μηδαμινό. Είναι να αναζητάς τι στ'αλήθεια συμβαίνει, τι όντως αξίζει, ποιος στ'αλήθεια είσαι, τι μπορείς να κάνεις και τη δυσχερέστερη των αρετών: τη διάκριση να τα καταλαβαίνεις χωρίς να γελοιοποιείσαι.

Πώς να ξεχάσω εξάλλου εδώ εκείνη την παράξενη παραβολή των ταλάντων στο ευαγγέλιο; Όταν, όσο σπανίως, ο πράος Ιησούς γίνεται αγανακτισμένος και αυστηρός με όσους αγνοούν και εγκαταλείπουν τα χαρίσματά τους; Το τάλαντο που δόθηκε και που δεν τοκίζεται θα τιμωρηθεί, κηρύττει φλογισμένος. Δεν ξέρω πώς, ξέρω όμως ότι ο πνιγμός που μας προξενούν από μόνα τους τα αξόδευτα χαρίσματά μας είναι ήδη μια ποινή βαριά. Εξορία απ'τη δική σου ζωή που γεννήθηκες για να ζήσεις, και η θλίψη της είναι η  βαρύτερη.

απόσπασμα απ'το βιβλίο της Μάρως Βαμβουνάκη "Χορός μεταμφιεσμένων", εκδ. Ψυχογιός

photo by Mariela

Καρδούλα μου πάμε μαζί στο ταξίδι της ζωής

Στο φιλικό blog http://lllazaros.blogspot.gr βρήκα αυτό το πολύ συγκινητικό κείμενο και σας το αφιερώνω με αγάπη πολλή.

Όταν λες "σε αγαπώ"
Να το λες με σοβαρότητα.
Όταν λες "συγνώμη"
Κοίτα το άλλο άτομο στα μάτια.
Μην περιγελάς τους άλλους για τα όνειρά τους.
Μπορεί να βγεις πληγωμένος
Αλλά είναι ο μόνος τρόπος για να ζήσεις την ΖΩΗ.
Μην κρίνεις τους άλλους
Από αυτούς που τους περιτριγυρίζουν.
Μίλα αργά, αλλά σκέψου γρήγορα.
Αν κάποιος σου κάνει μια ερώτηση
Στην οποία δεν θέλεις να απαντήσεις
Χαμογέλα και ρώτα τον
"Γιατί θέλεις να μάθεις;".
Να θυμάσαι ότι η πιο μεγάλη αγάπη και οι πιο μεγάλες επιτυχίες απαιτούν μεγάλα ρίσκα.
Όταν χάνεις να μαθαίνεις το μάθημά σου.
Να θυμάσαι τα τρία Σ:
Σεβασμός για τον εαυτό σου
Σεβασμός για τους υπόλοιπους.
Σοβαρότητα στις πράξεις σου.
Μην επιτρέψεις μια μικρή παρεξήγηση να χαλάσει μια μεγάλη φιλία.
Χαμογέλα όταν σηκώνεις το τηλέφωνο
Έτσι ώστε το άτομο που τηλεφωνεί να το αισθανθεί από τον τόνο της φωνής σου.
Να δίνεις σημασία στις λεπτομέρειες.
Να θυμάσαι ότι το να μην αποκτάς πάντα αυτό που θέλεις, είναι μερικές φορές τυχερό...

Ίσως

"Όλη μου τη ζωή κυνηγούσα τις απολαύσεις. Ο,τιδήποτε θα μου δώσει έστω και λίγη χαρά... Μα όσο και να έψαχνα, το ανικανοποίητο γινόταν μέσα μου χάσμα,έρεβος. Έψαξα και για την αγάπη. Μα ούτε κι αυτή την άγγιξα αληθινά ποτέ..." 

(φράση ενός συναδέλφου)

Ίσως δεν έχουμε την αφή που χρειάζεται για να ψηλαφίσουμε το άγγιγμά της...

Ίσως γιατί δεν τη γνωρίζουμε.

Ίσως γιατί η αγάπη δεν επιδέχεται χωροχρονικούς περιορισμούς.

Ίσως γιατί φοβόμαστε μήπως πληγωθούμε ανεπανόρθωτα.
Ίσως ο άνθρωπος διψά για κάτι αιώνιο.

Ίσως αναζητά αγάπη στη γη, ενώ αυτή ίσως απογειώνεται και πραγματώνεται ψηλά:

στον ουρανό.

Ίσως γιατί μας λείπει αυτή η αίσθηση της γλύκας του Θεού...

Η φωτογραφία της εβδομάδας

Wake up those who are asleep. Not those who are dreaming!

Η ομορφιά της συντροφιάς

Είναι ωραίο να πηγαίνεις στο πάρκο μόνος σου και να κοιτάζεις τα δέντρα, 

αλλά πόσο πιο συναρπαστικό είναι να έχεις μαζί σου κάποιον που να σου λέει: 

«Κοίτα αυτά τα κόκκινα», ενώ εσύ κοιτάζεις τα μπλε κι έτσι να μη χάνεις ούτε τα μπλε ούτε τα κόκκινα! 

Μη χάνεις αυτό το αίσθημα της συντροφιάς, γιατί είναι δικό σου και μπορείς να το νιώσεις!

Λέο Μπουσκάλια

υγ: Ευχαριστώ πολύ τον καλό φίλο Αντώνη που το επιμελήθηκε και το έστειλε! KAΛΟ ΜΗΝΑ!!