Συλλέκτης στιγμών

Συλλέκτης μοναδικών στιγμών.

Είναι τόσο όμορφο το να γεμίζεις τέτοιες ευωδιές τη ζωή σου...

Εσύ; Θυμάσαι τις όμορφες στιγμές που έχεις ζήσει;

Τώρα

Γεια. Ακούω αυτό από αθέατα περάσματα. Με άγγιξε πολύ. Άκουσέ το κι εσύ αν θες.

Να εύχεσαι. Για όλο τον κόσμο.

Καλό ξημέρωμα. Τα λέμε αύριο πρωί.

Η φωτογραφία της εβδομάδας

Να σου πω κάτι από την καρδιά μου

Σάββατο σήμερα. Κι ήθελα να σου πω κάτι και σκεφτόμουν να στο γράψω τη Δευτέρα. Αλλά η αγάπη σου μ'έκανε να βιαστώ να στο γράψω σήμερα.

Ήθελα να σ'ευχαριστήσω για όλα τα mail, τα σχόλια, τις ευχές, τις αντιρρήσεις και τις προτροπές σου. Ήθελα να σου πω πόσο με συγκινείς κάθε φορά, φίλε/η, με το ενδιαφέρον σου. Πραγματικά έχω μείνει άναυδος μπροστά στο μεγαλείο της ψυχής σου και της αγάπης σου! 

Τι άλλο να πρωτοπώ δε ξέρω! Ποτέ μου δε φαντάστηκα πως θα τόσοι μα τόσοι πολλοί άνθρωποι θα εύχονταν για τη δικιά μου ψυχή. 

Νιώθω μια ασπίδα προστασίας πνευματικής να με προστατεύει, να με συντροφεύει σε κάθε μου βήμα. Αληθινά! (Όπως σου'χα γράψει π.χ. κι εδώ). Ένα πρωτόγνωρο άγγιγμα ψυχής. 

Μπορεί με τους πιο πολλούς να μη βρεθούμε ποτέ face to face, μα η αγάπη σου, άγνωστε καλέ μου φίλε/η, είναι αληθινή. Και τη νιώθω κάθε μέρα που μου ξημερώνει. Και χαμογελάω! Και είμαι ευτυχισμένος!

Για όλα αυτά,

σ'ευχαριστώ!

Απόδειξέ μου ποιος είναι αληθινά ταπεινός!

Ο φόβος του πόνου, ο φόβος της δοκιμασίας, ο φόβος του πειρασμού μάς καθηλώνει στην νέκρωσή μας, στην ανωριμότητά μας και στην ανικανότητά μας να αγαπήσουμε, να αγαπηθούμε και εν τέλει να ζήσουμε. Αυτό ο κόσμος το θεωρεί ιδανικό: δηλαδή την άρνηση του πόνου. Και νομίζει έτσι ότι θα βρει την χαρά. Και θεωρείται ευλογημένος ο άνθρωπος που δεν έχει πόνο.

Ποιες είναι οι αποδείξεις της αληθινής ταπείνωσης;

Ο επιγνώμων είναι βέβαιος και έχει αποκτήσει άνεση. Έχει μια σταθερότητα, μια ηρεμία. Δεν έχει ταραχή, δεν έχει βιασύνη. Αφήνεται. Δεν ταράσσεται, δεν νιώθει θιγμένος. (...) Βέβαια να κάνουμε μια διάκριση και διευκρίνιση . Το να με πληγώσει ο άλλος και να μη διαμαρτύρομαι και να μην πεισμώνω δεν είναι υπόθεση που το κάνω επειδή έτσι πρέπει να γίνει, επειδή πρέπει να είμαι ταπεινός. Όχι! Υπάρχει η ταπείνωση ως πραγματικό γεγονός, ως χάρη Θεού, ως κατάσταση ζωής, ως βιωματικό γεγονός και απόδειξη του αν υπάρχει είναι αυτή η συμπεριφορά. Αλλά αυτή η συμπεριφορά η ταπεινή δεν είναι μίμηση, δεν είναι καταπίεση, δεν είναι προσπάθειά μου να μην πεισμώνω για να είμαι ταπεινός. Αλλά είναι η φυσική έκφραση του ταπεινού (πχ: το να μη πληγώνεται, το να μη διαμαρτύρεται). 

Αν εγώ πληγωθώ, αν αντιδρώ, ναι, είναι το φυσικό μου. Αλλά θα καταλάβω ότι είμαι χαμηλά. Δε θα γίνω υγιής αν πείσω τον εαυτό μου να μην αντιδρώ. Αλλά θα γίνω υγιής με το να δουλέψω την ύπαρξή μου, να κοπιάσω εσωτερικά, να μάθω να συντρίβομαι, να προσεύχομαι, να ζητώ το έλεος του Θεού, να παραδίδομαι πιο άνετα στα στραβά της ζωής, να αποδέχομαι άνετα τα λάθη μου, να παραδέχομαι την κατάντια μου και, σιγά-σιγά, θα μορφωθεί ένα τέτοιο ήθος που θα νιώθω άνετα. 

Πχ: αν εγώ νιώθω πληγωμένος και θυμώνω και αντιδρώ και θεωρώ ότι είμαι τόσο σπουδαίος που δεν ανέχομαι άλλος να με προσβάλλει και καλλιεργώ αυτή την κατάσταση και δεν συνηθίζω τον εαυτό μου να αποκλιμακώνει την ένταση στις αδικίες που μου γίνεται προσπαθώντας να συνειδητοποιήσω και την κατάσταση του άλλου ανθρώπου και να δείξω κάποια επιείκεια, ποτέ δε θα αποκτήσω αυτό το βίωμα της ταπεινώσεως. Αν, όμως, αρχίζω σιγά-σιγά με περισσότερη απλότητα και άνεση να δέχομαι τις αδικίες που μου γίνονται, όχι επειδή φοβάμαι τον άλλο, αλλά επειδή το νιώθω ανάγκη για να ελευθερωθώ. Γιατί, αν το νιώθω ελευθερία το να υψώσω τείχη, να υψώσω άμυνες κάθε φορά πολεμώντας τον άλλον, αυτό δεν είναι ελευθερία. Αυτό είναι σκλαβιά!

απόσπασμα από ομιλία του π.Βαρνάβα Γιάγκου -I.N.Παναγίας Λαοδηγήτριας (www.iomilia.net)

Προσπάθεια ατέλειωτη

Σας μεταφέρω ένα μικρό απόσπασμα απ'το βιβλίο "Βίος και Λόγοι" του γέρ.Πορφυρίου που με βοήθησε πολύ σε μια δύσκολη στιγμή:

Παρόλο που νιώθω έτσι αδύναμος και δεν έχω κατορθώσει αυτό που ποθώ, εντούτοις δεν απελπίζομαι. Με παρηγορεί το ότι δεν παύω από του να προσπαθώ διαρκώς. Όμως, δεν κάνω αυτό που θέλω. Κάνετε προσευχή και για μένα. Το θέμα είναι ότι δεν μπορώ ν'αγαπήσω το Χριστό χωρίς τη χάρη Του. 

Ο Χριστός δεν αφήνει να εκδηλωθεί η αγάπη Του, αν η ψυχή μου δεν έχει κάτι που να Τον τραβήξει. 

Καλή προσπάθεια, καλέ/ή μου φίλε/η... Σ'ευχαριστώ ακόμα και για όλα τα mail που μου στέλνεις και τα σχόλια που γράφεις...

Στα ουράνια μονοπάτια

Νύχτωσε, φίλε/η. 

Πριν ξαπλώσεις να κοιμηθείς, επέλεξε μια στιγμή. Ξεχώρισέ την. Πάρε την στα χέρια σου στοργικά και, με καρδιά γεμάτη ευγνωμοσύνη, ψιθύρισε δυο λόγια προσευχής. Πες την ευχή. Μίλα στο Χριστό όσο πιο απλά μπορείς. 

Αυτή σου η στιγμή θα γραφτεί αιώνια στα ουράνια μονοπάτια...

Θα ακούγεται σαν μουσική, σαν γλυκιά μελωδία.

Καλό ξημέρωμα.

Η Αγάπη Του να σε προστατεύει.

Στο χορό της ζωής

- Επειδή ο άνθρωπος μπορεί να σηκώσει ψηλά τα πόδια του, νομίζει ότι δεν αποτελεί μέρος της γης. Αν και αναπνέει τον αέρα, ξεχωρίζει τον εαυτό του απ'τα ουράνια (...), αλλά χωρίς να αποτελεί μέρος αυτών των πραγμάτων. Ο θάνατος του πατέρα σου, Νικ, είναι ένα ακόμα βήμα στο χορό της ζωής. Χωρίς αυτό ο χορός δε θα'ταν ολοκληρωμένος. Είναι όλα μέρος του χορού, Νικ. Κάθε βράχος, κάθε μόριο, κάθε δέντρο και άνθρωπος και μυρμήγκι...

- Και λακκούβα, τον διέκοψε ο Νικ.

- Ναι. είμαστε όλοι ένα.

- Θυμάσαι το πρώτο πράγμα που μου είπες; Το θυμάσαι; Είπες: "Πού βρίσκομαι"; Το θυμάσαι;

- Ναι. Κι εσύ άκουσες μια φωνή χαμένη, μια φωνή που χρειαζόταν βοήθεια. Βλέπεις, είναι σημαντικό ν'ακούς προσεκτικά. Να κάνεις τον κόπο ν'ακούς τις λακκούβες και τα δέντρα και τα σύννεφα. Τότε συμμετέχεις στο μεγάλο χορό...

απόσπασμα απ'το βιβλίο του John Lowry Lamb "Το τέλος του καλοκαιριού", εκδ.Πατάκη

Ψηλαφιστά στα ίχνη της αλήθειας

Πόσες φορές για να δω κάτι χρειάστηκε ν'απομακρυνθώ λίγο. Να πάω λίγο πιο ψηλά. Να δω τις γωνιές του, τα χρώματά του. Να προσπαθήσω να ψηλαφίσω το ανεξερεύνητο βάθος των συναισθημάτων μου, των εννοιών μου...

Το περιθώριο, όμως, πολλές φορές το νιώθω σαν συνέχεια του ορισμένου, του προκαθορισμένου και του σίγουρου. Και τρελαίνομαι! Πάω δηλαδή να ξεφύγω απ'την άγονη επανάληψη της καθημερινότητας και καταλήγω άθελά μου πάλι εκεί...

Χρειάζεται, νομίζω συνεχόμενος αυτοπροσδιορισμός. Συνεχόμενος αγώνας. Ατέλειωτος κόπος. Μόνον έτσι μπορούμε να θαυμάσουμε κάτι αληθινά. Να μπούμε στο καράβι με προορισμό την αλήθεια...

Συγχώρεσέ μου την ασυμβατότητα των λεγομένων μου... 

Ευχάριστα νέα!

Καλημέρα.

Έξω ακόμη το σκοτάδι είναι πηχτό. Η νύχτα δε λέει να αφήσει τη θέση της στη νέα μέρα. Ήθελα να σου πω πως με συγκίνησες πολύ με τα τηλεφωνήματα και sms, τα mail και τα σχόλιά σου. Αυτές οι μέρες ήταν αρκετά δύσκολες αλλά και όμορφες ταυτόχρονα!

Παρ'όλες τις αντιξοότητες και τις δυσκολίες που δυσκολεύουν πολύ την ενεργή διαδικτυακή παρουσία της, η αόρατη γωνιά θα προσπαθήσει όσο μπορεί ν'ανανεώνεται. Θα συνεχίσει να υπάρχει τουλάχιστον μέχρι μέσα-τέλη Νοεμβρίου. Από κει και πέρα έχει ο Θεός!

Λοιπόν, σ'αφήνω. Σε λίγο πάλι ξεκινώ για ταξίδι. Κοιτάζω έξω απ'το παράθυρο. Το σκοτάδι επιμένει. Μα πού θα πάει! Σε λίγο θα ξημερώσει. Πάντα ξημερώνει στις ζωές μας :)

Σ'αφήνω μ'αυτό το όμορφο τραγούδι. Είναι απ'τα αγαπημένα μου. Χίλιες υπέροχες καλημέρες, αδερφή/έ!

Κάποιες σκέψεις μου

Καλημέρα. Πώς είσαι σήμερα;

Σκέφτομαι κάποια πράγματα σχετικά με το μέλλον της αόρατης γωνιάς. Είναι πολλά τα νέα δεδομένα. Υπάρχουν πολλά προβλήματα, υπάρχουν όμως και πολλές νέες ιδέες. 

Δε ξέρω τελικά πού θα καταλήξει...

Έχω περάσει στιγμές μοναδικές, εδώ στην αόρατη γωνιά. Είναι σημαντικό τμήμα της καρδιάς μου. Έχω βιώσει την επικοινωνία, το δέσιμο, την ομορφιά της κοινής προσπάθειας και της ταύτισης των ψυχών. Έχω νιώσει άνετα με το να μοιράζομαι σκέψεις μου και σκέψεις άλλων. Τρεισήμισι χρόνια που έχουν γεμίσει την καρδιά μου ανεπανάληπτες εμπειρίες. Απλά πλέον έχω φτάσει σ'ένα σημείο κομβικό. Αυτή η χρονική περίοδος είναι σημαντική. Μάλλον θα ξεκαθαρίσουν τα πράγματα. Τ'αφήνω στα χέρια Του.

Αυτές είναι σκέψεις που με ακολουθούν εδώ και καιρό και ήθελα να τις μοιραστώ μαζί σου, αδερφή/έ. Από σένα ζητώ ταπεινά να εύχεσαι. Να με θυμάσαι άμα θες, όταν η καρδιά σου θα μιλάει με τον γλυκό ουράνιο κόσμο. Η προσευχή είναι μεγάλο πράγμα.

Καλή κι ευλογημένη μέρα να'χεις.

Του αββά Δωροθέου

Όσοι, όμως, θέλουν να σωθούν δεν προσέχουν καθόλου τα ελαττώματα του πλησίον*, αλλά προσέχουν πάντοτε τις δικές τους αδυναμίες και έτσι προκόβουν. Σαν εκείνον που είδε τον αδελφό του να αμαρτάνει και στενάζοντας βαθιά είπε: "Αλλοίμονό μου, γιατί σήμερα πέφτει αυτός, οπωσδήποτε αύριο θα πέσω εγώ". 

Βλέπεις με ποιον τρόπο επιδιώκει τη σωτηρία του, πώς προετοιμάζει την ψυχή του; Γιατί λέγοντας "οπωσδήποτε θα αμαρτήσω κι εγώ αύριο", έδωσε την ευκαιρία στον εαυτό του να ανησυχήσει και να φροντίσει για τις αμαρτίες που επρόκειτο δήθεν να κάνει. Και μ'αυτό τον τρόπο ξέφυγε την κατάκριση του πλησίον. Και δεν αρκέστηκε μέχρις εδώ, αλλά κατέβασε τον εαυτό του χαμηλότερα από αυτόν που αμάρτησε λέγοντας: "Και αυτός μεν μετανοεί για την αμαρτία του, εγώ όμως δεν είναι σίγουρο ότι θα μετανοήσω, δεν είναι σίγουρο ότι θα τα καταφέρω, δεν είναι σίγουρο ότι θα έχω τη δύναμη να μετανοήσω".

* σσ δική μας: Παρατηρήσατε; Λέει "πλησίον". Όχι "άλλων" ή "ανθρώπων". Μια θετική ερμηνεία/θεώρηση, αγαπητική...

απ'το βιβλίο "Αββά Δωροθέου -Έργα ασκητικά", εκδ. Ετοιμασία (C 2005)

Αν θες να γίνεις αρεστός στους άλλους

Θάβοντας το "εγώ" μας, ανθίζει το λουλούδι της ταπείνωσης που κρυβόταν κοιμισμένο στο χώμα της καρδιάς μας. Όσο αυτό το χώμα το ποτίζουμε με προσπάθεια, με αγάπη ανιδιοτελή, με αγώνα καρτερικό τόσο πιο ευωδιαστό γίνεται το λουλούδι. 

Αν θες να γίνεις αρεστός στους άλλους, σταμάτα να τρέφεις το δαιδαλώδες "εγώ" σου. Τότε, μέρα με τη μέρα, θα γλυκάνει η συμπεριφορά σου και θα αποχτήσεις μια καρδιά ευρύχωρη, μεγάλη. Και δε θα'χεις ανάγκη να διεκδικείς και να απαιτείς πολλά. Επειδή μια μεγάλη καρδιά γεμίζει με ελάχιστα λέει εύστοχα η Μάρω Βαμβουνάκη. 

Να σου πω, όμως, κάτι τελευταίο; Την προσπάθεια αυτή να την κάνεις μυστικά, κρυφά. Χωρίς να σε αντιλαμβάνονται οι γύρω σου. Στο "μυστικά" αναπαύεται το "ανιδιοτελώς". Τότε θα αγαπάς χωρίς να περιμένεις ανταπόδοση. Τότε δε θα ζητιανεύεις αγάπη. Ο πρότερος αδηφάγος εγωισμός εξαφανίζεται μπροστά στη -μεταμορφωμένη πλέον- αρχοντική καρδιά.

Εύχομαι, μέρα με τη μέρα, σιγά-σιγά ν'αποχτάς μια αρχοντική καρδιά. Μια μεγάλη καρδιά...

υγ: Ελπίδα και Σοφίες να σας χαιρόμαστε!! Χρόνια πολλά, ευλογημένα πολύ και  γεμάτα περιπέτεια κι ομορφιά Χριστού :)

Ένα περιστατικό που μου έκοψε την ανάσα

Οδηγούσα χτες γυρίζοντας από κάτι υποχρεώσεις. Ντάλα ο μεσημεριανός ήλιος. Στρίβω δεξιά σ'ένα δρόμο (μονής κατεύθυνσης). Μπροστά μου ένα μηχανάκι. Ο 60ρης οδηγός του κ η γυναίκα του επιβάτες. 

Σε κάποια φάση το μηχανάκι, ενώ βρισκόταν στην άκρη του δρόμου, αδικαιολόγητα μπήκε στη μέση-μέση του δρόμου απότομα. Αδικαιολόγητα. Πέρασαν ένα, ίσως και δύο, δευτερόλεπτα μέχρι να με αντιληφθεί ο παππούς και να κάνει στην άκρη.

Τον προσπέρασα με δυσφορία και άρχισα να πατάω το γκάζι...

Έλα, όμως, που αυτή η αργοπορία του παππού με γλίτωσε από σοβαρότατο τροχαίο. Πώς; Άκου. Στο επόμενο ακριβώς στενό (στο οποίο είχα προτεραιότητα) μια γυναίκα πέρασε με αστραπιαία ταχύτητα χωρίς να κοιτάξει αν έρχεται κανείς. Ένα, ίσως και δύο, δευτερόλεπτα αν ήμουν πιο νωρίς εκεί... καταλαβαίνεις τι θα γινόταν...

Πες το θαύμα. Πες το τύχη. Πες το όπως θες. Πάντως η καθυστέρηση αυτή μου έκοψε την ανάσα. Στην αρχή δεν έδωσα σημασία στο γεγονός. Μάλιστα γέμισα και σκόνη τον παππού με τη γυναίκα του, αφού τους προσπέρασα στο δρόμο εκείνο (που ήταν χωματόδρομος). Αν μπορούσα να τους ξαναδώ, θα τους φιλούσα μετανιωμένος, θα τους ζητούσα συγγνώμη που τους λέρωσα και θα τους ευχαριστούσα που στάθηκαν η αιτία να γλιτώσω.

Και κάτι τελευταίο: ένα λεπτό ΠΡΙΝ το συμβάν, κάτι μέσα μου με προέτρεπε: "Σεβάχ, να λες την ευχή. Γιατί την ξεχνάς; Ξεκίνα τώρα!"... Έτσι, την ώρα του συμβάντος έλεγα την ευχή. Πες το τύχη, πες το ό,τι θες. Το θέμα είναι τα γεγονότα. Και το αποτέλεσμα...

Μήπως, φίλε/η, οι άγγελοι είναι πάντα δίπλα μας κι εμείς κοιμόμαστε όρθιοι; Μήπως τελικά ο κόσμος γύρω μας είναι θαυμάσιος κι εμείς επιλέγουμε να προχωρούμε με τα μάτια της ψυχής μας κλειστά;