Του Martin Luther King

Το διάβασα πριν λίγες μέρες. Άξιζε να γίνει ξεχωριστή ανάρτηση:

"Πίστη είναι να ξεκινάς ανεβαίνοντας το πρώτο σκαλοπάτι χωρίς να βλέπεις ολόκληρη τη σκάλα".

Martin Luther King

Ο δρόμος για τ'αστέρια

Δεν υπάρχει διεύθυνση για τ'αστέρια. Απλά μη ξεχάσεις να κοιτάζεις ψηλά.

υγ: Εμπνευσμένο από μια στιγμή νυχτερινής γαλήνης, ένα τραγούδι και λίγες γραμμές απ'το "Μικρό πρίγκηπα".

Η φωτογραφία της εβδομάδας

Κι όμως υπάρχουν άνθρωποι τόσο όμορφοι!!

Όταν πρωτοείδα το βίντεο που ακολουθεί, ήταν νύχτα. Κι ευτυχώς δε με είδε κανείς να δακρύζω.
Αυτή η γυναίκα, αυτή η υπέροχη ψυχή (που θα δείτε στο βίντεο) έχει πάνω της κάτι το υπερκόσμιο. Έχει το άγγιγμα της Θείας χάρης.... Μακάρι να της μοιάσουμε. Έστω και στο απειροελάχιστο...
Με πολύ σεβασμό, αγάπη και ευγνωμοσύνη, σάς παρουσιάζω την κυρία Καλλιόπη.

υγ1: Για να μην τον αδικώ, άντρες σαν τον άντρα της κ.Καλλιόπης, τον κ.Σταμάτη, επίσης σπανίζουν!!! Τι αγαπημένο ζευγάρι! Ευλογημένο απ'τον Θεό...
υγ2: Φίλε Νεκτάριε, σ'ευχαριστώ από καρδιάς που μου'στειλες το υπέροχο αυτό βίντεο.

Ναι! Βέβαια γίνεται!

Εαυτέ μου,
είσαι αμαρτωλός και το ξέρεις. Το νιώθεις στην παγωνιά του κενού σου. Μπορεί η απόσταση, το χάσμα, η αμαρτία που σε χωρίζει απ'την Αγάπη Του να είναι μεγάλα.
Όμως:

Το θέμα είναι να φανείς μεγαλύτερος απ'την αμαρτία σου.

Και αυτό, γίνεται. Στ'αλήθεια γίνεται.

Όχι με τη δικιά σου δύναμη -αυτή είναι του Θεού. 
Αλλά με τη δικιά σου θέληση. 
Θυμήσου πως η ελευθερία είναι το μεγαλύτερο δώρο που σ'έχει προικίσει η Αγάπη Του.

Και μη ξεχνάς, Σεβάχ: ο χρόνος τρέχει...

υγ: Η πρώτη φωτογραφία είναι της καλής φίλης roadartist. To site της εδώ.

Ιορδάνης Ποταμός

Βράδιασε και οι αμαρτίες μου

έπεσαν καταγής σαν ώριμα φρούτα,

έτσι που μόνο γονατίζοντας,  

στ’ αλήθεια μπόρεσα να τις διαλέξω.

Ποια ωρίμασε, ποια σάπισε

και ποια πήρε ν’ ανθίζει τώρα.  

Γέμισαν τα χέρια μου άμμο.

Πήρα δειλά δειλά να τα ξεπλύνω

στο υδάτινο το ρέμα της Αγάπης, 

προτού να ξεκινήσω για τον Ιορδάνη.

Μ’ ένα ζωνάρι και με τρίχινο ύφασμα καμήλας

κηρύττει ο Ιωάννης δεύτερο βάπτισμα,

μετανοείτε.

Έγινα Ηρώδης.

Τον εαυτό μου ή τον Χριστό;

Βράδιασε, αχ, θέλει κόπο τούτη η απόφαση

 κι εγώ απόκαμα στο ρήμαγμα του νου.

Τουλάχιστον ας γείρω τ' ανάστημά μου,

να 'μαι το λιγοστό χορτάρι

που ξεδιψά με δάκρυα της ερήμου.

Κι έπειτα το νανούρισμα θα 'ναι γλυκό
στον ποταμό από έλεος που βουίζει
και ρέει πέρα δώθε αενάως, 

όπως τα νήπια που αποκοιμιούνται κλαίγοντας

στην αγκαλιά της μάνας.

υγ: Το υπέροχο αυτό ποίημα το'γραψε μια καλή φίλη. Την ευχαριστώ από καρδιάς κ από εδώ απ'τη γωνιά :)

Με λένε Ιορδάνη

Είναι ποίημα του π.Ανδρέα που το ανάρτησε στο facebook. Ευχαριστώ πολύ τη φίλη που μου το έστειλε!

Είδα μια όμορφη ταινία

και κατάλαβα 

ότι οι δακρυικοί μου πόροι

ακόμα λειτουργούν.

Κι ένιωσα 

των ματιών μου το νερό

σαν τη δροσιά

του Ιορδάνη.

Λες να 'ναι ασέβεια 

αυτό που λέω;

Πιστεύω πάντως 

πως το ίδιο άγιο Πνεύμα

που τότε άγγιξε τα ύδατα,

αυτό το Ίδιο

αγγίζει κάθε τι όμορφο που γίνεται

σ' αυτό τον κόσμο.

Μια τέλεια μελωδία

ή ζωγραφιά,

ένα ζεστό φαΐ που γίνεται μ' αγάπη

ένα φιλί που δίνεις στο παιδί σου 

πριν ξαπλώσει.

Είναι πολύ φτωχό για το Θεό

να Τον φαντάζομαι 

δραστήριο και ενεργό

μόνο την ώρα της Λατρείας

μία ή δυο ώρες τη βδομάδα δηλαδή.

Κι όλη την άλλη μέρα;

Αμέτοχος; Απόμακρος;

Κοιμάται; 

Τι κάνει;

Ο καθένας είναι μοναδικός

Για σήμερα κάτι που είχα διαβάσει πριν καιρό κ το'χα γράψει σε post it σημείωση.

"Φαίνεται πάντα πιο απλό να κατατάξεις τους ανθρώπους σε κατηγορίες, απ'ότι να τους γνωρίσεις όπως πραγματικά είναι. Όμως, όταν ανακαλύπτουμε κι επαινούμε αυτά τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά των άλλων, όχι μόνο νιώθουμε πιο κοντά τους, αλλά κι εμείς οι ίδιοι κερδίζουμε από την εμπειρία".

απόσπασμα απ'το βιβλίο του Λέο Μπουσκάλια "Λεωφορείο 9 για τον Παράδεισο"

υγ: Χρόνια πολλά στους Γιάννηδες κ στις Ιωάννες :))

Χρόνια πολλά αδέρφια!

Σήμερα γιορτάζουμε όλοι! 

Καλό φωτισμό, αδέρφια. Καλή μετάνοια. Και να χαίρεστε όσους γνωστούς σας γιορτάζουν σήμερα.

Η φωτογραφία της εβδομάδας

από σπίτι φίλων! 

υγ: Δεν τα σπάει το δεντράκι;; :)

Άσε με λίγο ακόμα

της Στέβης Σαμέλη

Το καράβι των ευχών

Πάρε τις ευχές σου, βάλε κ όλες τις δικές μας 
κ κάν'τες καράβι που θα ταξιδεύει για όλο το 2014. 

Κι όταν του χρόνου τον Δεκέμβρη θα'ρθει να ξαναδέσει στο λιμάνι, 
εύχομαι να'ναι γεμάτο όμορφη τρέλα, αγάπη, πίστη κ ελπίδα :)

Μη στεναχωριέσαι λοιπόν!

...Πες "Κύριε, δες την αδυναμία μου. Άνθρωπος είμαι" και ξαναπροσπάθησε. "Καλά -λέει κανείς- η εκκλησία δε μας θέλει τέλειους"; Τέλειος είναι μόνο ο Θεός! Εμείς είμαστε τελειούμενοι. Αυτή είναι μια μετοχή ενεστώτα που σημαίνει ότι συνέχεια τελειοποιούμαι. Δεν είμαι κάτι που έγινα και τελείωσε. Εντάξει, μην είσαι και τόσο εγωιστής που θες να 'σαι και τόσο τέλειος! Εντάξει! Δε θα σου πω "κάνε και καμιά αμαρτία", αλλά και όταν κάνεις και καμιά αμαρτία μη νιώσεις και ότι είναι κάτι παράξενο στη ζωή σου. Είσαι αμαρτωλός. Το'χεις καταλάβει; Είσαι αμαρτωλός. Μην έχεις μεγάλη ιδέα για τον εαυτό σου. Ταπεινώσου, αγωνίσου, μην απελπίζεσαι, μην απογοητεύεσαι. 

Όταν έχεις πειρασμούς και νιώθεις το Θεό μακρυά, είναι πολύ κοντά ο Θεός! Και αν τώρα περνάς ένα πρόβλημα και ένα αδιέξοδο τραγικό, να σου πω κάτι; Είναι η ώρα που έρχεται ο Θεός! Ετοιμάσου! Δεν ακούς τα βήματα του Θεού, παιδάκι μου; Έρχεται ο Θεός! Μου έλεγε ένας φίλος μου: "Όταν έχω πειρασμούς, περιμένω το θαύμα του Θεού"... 

Ο αγώνας στην πνευματική ζωή δεν είναι σημείο ότι αποτύχαμε, ότι είναι τραγική η ζωή μας, αλλά είναι ο τρόπος στη ζωή μας! Αυτή είναι η ζωή μας: αγώνας, κόπος, προσπάθεια πάλι, δοκιμασίες, θλίψεις. Και μέσα σ'όλα αυτά κατεργαζόμαστε το μυστικό αυτό της αγιότητας.

Λοιπόν, συμπέρασμα: Πας πολύ καλά! Γιατί; Γιατί δεν πας καθόλου καλά! Γι'αυτό πας πολύ καλά! Πας πολύ χάλια, αλλά επειδή είσαι κοντά στην εκκλησία, είσαι κοντά στα πόδια του Χριστού, πέφτεις μπροστά στο Χριστό, γι'αυτό πας πολύ καλά. Μην απογοητεύεσαι λοιπόν!Μη στεναχωριέσαι λοιπόν! Το τέλος δεν έχει έρθει ακόμα!

απόσπασμα από ομιλία του π.Ανδρέα Κονάνου (www.atheataperasmata.com)

Με το δεξί να μπούμε!

Καλή χρονιά :)

και για σένα που'χεις την υπομονή να με διαβάζεις μέχρι τώρα,
εύχομαι κάθε δευτερόλεπτο της ζωής σου να σε φέρνει όλο και πιο κοντά στην θεϊκή παρηγοριά.