Κοντά της

Καλημέρα! Καλημέρα!

"Ο καθένας μας κοντά στη Θεοτόκο γίνεται σαν παιδί, σε αυτή τη μητέρα βρίσκουμε παρηγοριά, αγάπη και προστασία μικροί και μεγάλοι, νέοι και γέροντες, άνδρες και γυναίκες".

Φώτης Κόντογλου

Γιατί κάποτε ο Θεός δεν απαντά

...Κάτι ανάλογο μπορεί να συμβεί και στην πνευματική ζωή. Μπορεί δηλαδή να ζητήσουμε κάτι που υπερβαίνει τις πνευματικές μας δυνατότητες, τις αντοχές της ψυχής μας, κάτι που ξεπερνά τα μέτρα μας. Και ο Θεός βέβαια δεν το δίνει. Αναβάλλει για αργότερα,επειδή δεν είμαστε έτοιμοι.

Για ν' αγωνιστούμε περισσότερο. Να προσευχηθούμε πιο πολύ. Να υψώνουμε τα χέρια μας δεητικά προς Αυτόν και με πόθο πολύ να παρακαλούμε. Μέχρι που να δυναμώσουν τα χέρια μας, για να μπορέσουν να δεχθούν το δώρο του Θεού και να το κρατήσουν, να το διαφυλάξουν ακέραιο και να το τιμήσουν.

(Απόσπασμα απ'το βιβλίο του π.Αστερίου Χατζηνικολάου"Η κραυγή μου προς Σε ελθέτω- Για να εισακούονται οι προσευχές μας)

αναδημοσίευση από παλιότερή μας ανάρτηση

Η φωτογραφία της εβδομάδας

Άγιε Νεκτάριε

Άγιε Νεκτάριε να μη μας αφήνεις. Να πρεσβεύεις για μας όλους εκεί ψηλά στον ολοφώτεινο θρόνο του Θεού... Έχουμε ανάγκη τη ολόθερμη άγια προσευχή σου...

Άγιε Νεκτάριε,
να εύχεσαι για όλους μας. Να μας γεμίζεις με την παρουσία σου. Να εύχεσαι άγιε του Θεού...

Της Μαχαιριώτισσας

Βρήκα ένα εξαιρετικό μικρό αφιέρωμα στο μοναστήρι της Ι.Μ.Μαχαιρά. Το πρωτοείδα στο blog της φίλης Μαρίνας και συγκινήθηκα πολύ... Είναι ένα απ'τα αγαπημένα μου μοναστήρια για πολλούς λόγους παρόλο που το έχω επισκεφτεί μονάχα μία φορά. 

Δε μπορώ να πω τίποτα περισσότερο... Ίσως κάποια άλλη στιγμή στο μέλλον...

Παναγιά μου Μαχαιριώτισσα, βοήθα μας... Τη γλυκιά σου παρουσία έχουμε μεγάλη ανάγκη στη ζωή μας...

Δείτε το βίντεο εδώ.

υγ: Η παράκληση της Παναγιάς της Μαχαιριώτισσας είναι απ'τις πιο αγαπημένες μου. Μπορείτε να την ακούσετε εδώ

Ακροβατώντας

Ποια είναι εκείνη η δικλείδα ασφαλείας που ομαλοποιεί την ελευθερία των επιλογών σου; Αυτό που αποφάσισες να ακολουθήσεις είναι ο δρόμος που απλά σε πήγαν τα κύματα της ζωής ή το σημείο που είχε χαραχτεί βαθιά μέσα σου μετά από ώριμη επιλογή της καρδιάς σου;

Ο άνθρωπος είναι ελεύθερος να προχωρήσει ανάλογα με τα "θέλω" του και τα "μπορώ" του ζυγίζοντας ταυτόχρονα και σταθμίζοντας το ωφέλιμο αυτών των γεννημένων στην καρδιά στόχων και επιθυμιών.

Συνεχώς, μου φαίνεται πως ακροβατούμε σ'ένα λεπτό τεντωμένο σκοινί και για κλάσματα του δευτερολέπτου γέρνουμε είτε δεξιά είτε αριστερά. Οι γνήσιες επιλογές μας (σχεδόν πάντα συμβαίνει αυτό) είναι υπέρτερες των εμποδίων μας είτε το νιώθουμε είτε όχι.

Στην ακροβασία αυτή το αν θα πέσεις είναι αποτέλεσμα πολλών παραγόντων. Μα, τελικά, το αν είσαι προσδεμένος με κρίκο (ώστε και αν πέσεις να μη σκοτωθείς) είναι η δικλείδα ασφαλείας που εσύ ελεύθερα επιλέγεις.

Η ζωή είναι, δηλαδή, το σύνολο των επιλογών σου κατά βάθος. Ίσως πάλι και όχι... Απλές σκέψεις κάνω...

υγ: Οι άγιοι Ταξιάρχες βοήθειά μας. Σήμερα γιορτάζουμε όλοι κ ο καθένας μας χωριστά τον φύλακα-άγγελό του! Χρόνια μας πολλά λοιπόν :)

Αθωνικό ψαλτήρι

Μετά τις μεγάλες εορτές
και τους μεγάλους πόνους
μόνος με μόνο τον Θεό
στην ωραία μοναξιά εκείνη
που λίγοι πια επιθυμούνε
αφού έχουν την τηλεόραση όλη μέρα
το χρηματιστήριο και τη δόξα
περί τούτων πάντων καμιά αξία .
Και αξίζει να πονάς για τους άλλους
να πονάς για σένα ο πόνος είναι γιατρικό και βάλσαμο
το ξέρω
είναι ευλογημένοι οι πονεμένοι
μόνο αυτοί μπορούν να γράφουν στίχους
έχουν κάτι σημαντικό να μας πούνε
πεθάνανε πριν πεθάνουν 
καλούμεθα να τους ακούμε
άγνωστοι φίλοι.

απ'το βιβλίο του γέροντα Μωυσή "Αθωνικό ψαλτήρι"

Ευχαριστούμε πολύ τη φίλη που μας το έστειλε!

Της καρδιάς

Φίλε/η, είναι φορές που απλώνονται μπροστά μου ένα σωρό δρόμοι, πολλές επιλογές.

Μέχρι πριν μερικούς μήνες, κάθε φορά που έβλεπα τέτοια σταυροδρόμια, 

κοντοστεκόμουν.

Δεν ήξερα τι να επιλέξω... Περίμενα. Και κοιτούσα. Άρχιζα ένα παιχνίδι σκέψης. Ένα σκάκι επιλογών και μελλοντικών κινήσεων. Με λίγα λόγια: χάος. Δεν ήξερα τι να επιλέξω. Μα, συνέβη κάτι και από τότε άλλαξα εντελώς τρόπο σκέψης.

Με αγάπη στο λέω, καρδιακέ μου φίλε/η. Μη τρελαίνεσαι. Κάθε πρωινό ο ήλιος βγαίνει σταθερός και μια νέα ολοκαίνουρια και φρέσκια μέρα ξημερώνει. Γονάτισε και μίλησέ Του. Αυτός θα σ'ακούσει. Απλά...

Όταν δεις σταυροδρόμια στη ζωή σου, δε θα χρειαστεί μετά να σπαζοκεφαλιάσεις. Θα του ξαναψιθυρίσεις μια προσευχή της καρδιάς και με χαμόγελο πίστης θα κινήσεις για το μονοπάτι αυτό που θα δεις την καρδιά σου να σκιρτά. Διότι δεν υπάρχει τίποτα πιο αληθινό απ'τις επιλογές μας. Και δεν υπάρχει ασφαλέστερος δρόμος απ'το θέλημά Του. 

Πόσο όμορφο να ρίχνουμε το εγώ μας στην αγκαλιά του Θεού. Ό,τι και να γίνει ύστερα, όποια απόφαση κι αν πάρουμε, Εκείνος θα τα φέρει όλα προς όφελός μας. 

Αρκεί να το νιώσουμε ειλικρινά: είναι πατέρας μας κι εμείς τα πολυαγαπημένα, χαϊδεμένα του παιδιά. 

Όταν μιλάμε για τον έρωτα...

Σήμερα θα'θελα να μιλήσουμε λίγο για τον έρωτα. Θα σου πω μερικές φτωχές σκέψεις μου απαντώντας παράλληλα και σε λίγες ερωτήσεις που έφτασαν στο mail box της αόρατης γωνιάς.

Τι είναι ο έρωτας; Πολλοί σπεύδουν να λάβουν αμυντική στάση απέναντι στην έννοια για διάφορους λόγους. Ο έρωτας για να εννοηθεί πρέπει να βιωθεί. Είναι μια εμπειρία. Είναι σα να μιλάμε για τα γλυκά. Δε μπορείς να καταλάβεις τι είναι γλυκό, αν δε δοκιμάσεις πχ. μια πάστα ή ένα γαλακτομπούρεκο,κλπ.

Ο έρωτας ακόμα δεν περιορίζεται εννοιολογικά ούτε ταυτοποείται με τη σαρκική επαφή (όπως δυστυχώς πολλοί νομίζουν): αυτή είναι μονάχα μια όψη του. Έχει, σαν έννοια, πολλές βαθιές προεκτάσεις, πολλές όψεις αλλά και άκρως σημαντικές συνέπειες και αποτελέσματα στο μονοπάτι της ζωής μας. 

Πρέπει ή δεν πρέπει να ζούμε ερωτικά τη ζωή μας;

Θα απαντούσα ναι! Έρωτας σημαίνει όρεξη για ζωή. Σημαίνει ζωντάνια, δράση, ενεργητικότητα. Όποιος δε ζει με φλόγα, με όρεξη και παλμό τη ζωή του καταντά ένα άνευρο πλάσμα σαν πλοίο ακυβέρνητο στο έλεος της καταιγίδας. Πολλές φορές έχουμε πει και με τις αναρτήσεις εδώ και με τα σχόλια που γράφεις (και σ'ευχαριστώ θερμά!) ότι ζωντανός είναι ο αγωνιστής άνθρωπος, αυτός που παλεύει παρ'όλες τις δυσκολίες. Τι είναι αυτό; Δεν είναι έρωτας; Δεν είναι δίψα; Δεν είναι μεράκι και διάθεση για ζωή;

Κολλάει η πίστη με τον έρωτα;

Και η πίστη μας θέλει έρωτα! Θείο έρωτα! Θέλει κυνήγι ο Θεός, έχουμε ξαναπεί. Δηλαδή, να προσπαθείς κάθε στιγμή με ειλικρίνεια να βρίσκεις το Θεό σε οποιοδήποτε μέρος, σε οποιαδήποτε κατάσταση. Κυνήγι Θεού σημαίνει προσπάθεια ειλικρινούς σύναψης σχέσης προσωπικής μαζί Του. Και μετά προσπάθεια διατήρησης αυτής της σχέσης. Και όταν οδηγηθούμε σε λάθος επιλογές(όταν, δλδ, αποκοπτόμαστε απ'την ένωση μαζί Του), να'χουμε με τη συμμετοχή στα μυστήρια τη δυνατότητα της επανασύνδεσης.

Ας προσπαθούμε να ζούμε δυνατά τη ζωή μας! Με έρωτα! Κάθε χτύπος της καρδιάς μας να'ναι και μια περιπέτεια ξεχωριστή! Όχι στα λόγια, αλλά στην πράξη. Δε λέω πως είναι εύκολο. Ο έρωτας είναι δύσκολος δρόμος (δες και εδώ)! Κλείνω με μια φράση που είδα στον τοίχο μια πολυκατοικίας και ταιριάζει πολύ με το θέμα σήμερα: Το ότι αναπνέεις δε σημαίνει ότι ζεις.

Καλή σου μέρα!

Η ιστορία μιας σχέσης

Σήμερα θα'θελα να σου μιλήσω για την ιστορία μιας σχέσης. Είναι αληθινή ιστορία και με πολλά διδάγματα....

Πριν 6-7 χρόνια μια γυναίκα αποφάσισε να προχωρήσει και να δημιουργήσει μια σχέση. Εκείνος ήταν γλυκομίλητος, ταπεινός, γεμάτος αγάπη. Άνθρωπος φτωχός, μα με ταπείνωση... Εκείνη τον είδε, του άρεσε. Αποφάσισε να του μιλήσει. Πήρε το θάρρος, τον βρήκε. Εκείνος δέχτηκε. Όλα έδειχναν να κυλούν μια χαρά. Ώσπου  στον αρραβώνα επάνω, εκείνος κατά παραχώρηση Θεού (άλλο μεγάλο κεφάλαιο κι αυτό...) απέκτησε μια σπάνια ασθένεια στην καρδιά και έκανε δυο χειρουργεία απανωτά....

Εκείνη αμέσως άρχισε να σκέφτεται λογικά: "Και τι θα γίνει; Πώς μπορώ να μείνω μαζί του; Τι με νοιάζει που είναι τόσο γλυκός και καλός; Αφού είναι φτωχός! Δεν έχει καν αυτοκίνητο! Άμα πεθάνει τι θα γίνω εγώ; Και άμα γεννήσω και παιδιά; Πώς θα τα μεγαλώσω"; Εκείνος το αντιλαμβανόταν, το ένιωθε πως εκείνη δυσκολευόταν, αλλά δεν την πίεσε. Της έδωσε ελευθερία. Κι εκείνη, παρόλο που αυτός ήταν ακόμη στο νοσοκομείο τον παράτησε κι έφυγε. 

Μετά από λίγες βδομάδες γνώρισε έναν άλλο άντρα που ήταν υγιής. (Και είχε και αυτοκίνητο και δουλειά και απ'όλα!). Πάλι με τη λογική τα κοίταξε εκείνη. Ωφελιμιστικά. Πέρασαν λίγους μήνες μαζί. Αρραβωνιάστηκαν. Παντρεύτηκαν. Έκαναν και 3 παιδιά μέσα σε 4 χρόνια, τα 2 πρώτα δίδυμα. Και στον τέταρτο χρόνο επάνω ο άντρας της αιφνιδιαστικά σε τροχαίο πέταξε για τα λημέρια τα ουράνια...

Η ιστορία αυτή με συγκλόνισε όταν την άκουσα. Πολλά τα μηνύματα και τα διδάγματα... Οι σχέσεις, αλλά και η ζωή μας ολόκληρη δεν μπορεί να ιδωθεί με τη στείρα, την ανθρώπινη λογική μας. Η τραγική ειρωνεία είναι ότι ο πρώτος άντρας ακόμη και τώρα (7 χρόνια μετά) είναι μια χαρά....

Δε ξέρω τι άλλο να γράψω ούτε και πώς...

Η φωτογραφία της εβδομάδας

Να το διαβάσεις

Διάβασα μόλις αυτή την ανάρτηση απ'το πολύ προσεγμένο blog της Αλεξίας. 

Να τη διαβάσεις κ συ μόλις βρεις χρόνο. Αξίζει...

Καλό απόγευμα.

Γράφω για σένα

Δε ξέρω το γιατί γράφω αυτή τη στιγμή. Γράφω για σένα που νιώθεις εντελώς μόνος. Που νιώθεις πως η ζωή σου έχει εντελώς διαλυθεί. Γράφω για σένα που έχεις φτάσει στον πάτο της απόγνωσης. Γράφω για σένα που τα δάκρυά σου κυλάνε απ'τα μάτια σου σαν καταρράχτες και νομίζεις πως κανένας και τίποτα δε μπορεί να σε βοηθήσει.

Ναι. Για σένα γράφω. 

Το μόνο που μπορώ να σου πω είναι πως σε νιώθω. Έφτασα κι εγώ στον πάτο της απόγνωσης. Κι έμεινα εκεί μέσ'στο σκοτάδι. Μόνος μου. Ολομόναχος.

Μα, όταν όλα κι όλοι φαινόντουσαν τόσο απόμακροι, ο Χριστός με άρπαξε την τελευταία στιγμή. Με γλίτωσε. Δεν πνίγηκα, φίλε. Είμαι εδώ και ξαναπροσπαθώ. Και αγωνίζομαι ξανά. Πιο δυνατά. Με ελπίδα.

Γι'αυτό, σου λέω...

Μην τα παρατάς ποτέ. Ποτέ. Νιώσε Τον πατέρα σου και μίλησέ Του. Δεν είναι βλακείες και παραμύθια αυτά που σου γράφω. Αν δεν τα'χα ζήσει, δε θα τολμούσα να σου μιλώ. 

Ο Χριστός σε αγαπάει. Σε αγαπάει. Ακούς; 

Πες μου αλήθεια

Πες μου αλήθεια…

…τι θέλει ο κόσμος; Πραγματικά νοιώθω ότι οι ψυχές των ανθρώπων κάποιες φορές δεν ικανοποιούνται με τίποτα… Νομίζω ότι ο κόσμος ζει μέσα στην πλάνη κι απ’ τα πολλά υλικά αγαθά που νομίζει ότι θα γεμίσουν την ύπαρξή του, έχει χάσει και το μυαλό και την καρδιά του.

απόσπασμα από συνέντευξη με τον Κων/νο Βήτα

Ολόκληρη η συνέντευξη εδώ