Κάθε στιγμή γίνομαι κάτι καινούριο

Έτσι, λοιπόν, κι εγώ άλλαξα. Δεν είμαι πια ο ίδιος άνθρωπος. Είμαι κάτι καινούριο, γιατί έζησα κάτι καινούριο μαζί σας.Γι'αυτό είναι τόσο συναρπαστικό πράγμα η μάθηση και δε θα'πρεπε ποτέ να γίνει αγγαρεία. Κάθε βιβλίο σε οδηγεί σε καινούρια βιβλία. Κάθε φορά που ακούς ένα μουσικό κομμάτι, γνωρίζεις χίλια νέα κομμάτια -ακούς μια σονάτα του Μπετόβεν και χάνεσαι! Διαβάζεις ένα βιβλίο με ποίηση και χάνεσαι! Υπάρχουν χιλιάδες πράγματα να διαβάσεις, να δεις, να κάνεις, ν'αγγίξεις, να νιώσεις. Το καθένα τους σε κάνει διαφορετικό άνθρωπο. Ποιος είσαι, λοιπόν, πραγματικά; Αυτός που είσαι ή αυτό που μαθαίνεις ή αυτό που σου είπαν για χρόνια οι άλλοι ότι είσαι;

Η κουβέντα του Σαιντ Εξιπερύ για την επιστροφή στον εαυτό σου είναι πολύ ωραία, αλλά πρέπει να αποφασίσεις, σε κάποιο βαθμό, ποιος αισθάνεσαι ότι πρέπει να γίνεις. Σου υπόσχομαι πως, αν αφοσιωθείς πραγματικά στην προσπάθεια ν'ανακαλύψεις ποιος πραγματικά είσαι, θα είναι το πιο συναρπαστικό ταξίδι της ζωής σου.

απόσπασμα απ'το βιβλίο του Λέο Μπουσκάλια "να ζεις, ν'αγαπάς και να μαθαίνεις", εκδ. Γλάρος

Scripta manent ή αλλιώς: η ψυχή είναι αθάνατη

Πριν λίγο καιρό κοιμήθηκε ένας γνωστός μου. Μετά το τέλος της κηδείας περιπλανήθηκα για λίγο στο νεκροταφείο και επισκέφτηκα τάφους γνωστών μου που εδώ και χρόνια έχουν διαβεί το κατώφλι τ'ουρανού.

Μεταξύ αυτών και ο δάσκαλος των αγγλικών μου. Ένας γαλήνιος άνθρωπος: αυτό ήταν το χαρακτηριστικό του. Ακόμα κι όταν μας έβαζε τιμωρία στο φροντιστήριο (ήμουν πολύ, μα πολύ άτακτος!) τις δεχόμασταν , διότι προέρχονταν από ένα ήρεμο, γλυκό πρόσωπο που εξέπεμπε μόνο γαλήνη και αγάπη. Των παιδικών μου χρόνων ο εαυτός έτσι τον αισθανόταν.

Στης βιβλιοθήκης μου το γραφείο έχω και το μοναδικό βιβλίο που είχε γράψει. Μια μικρή ιστορία αληθινή. Αυτό έχω για να τον θυμάμαι, τον κυρ-Θόδωρο... Και σκέφτομαι πως τα γραπτά μένουν. Scripta manent που έλεγαν και οι αρχαίοι σοφοί Λατίνοι. Αυτά είναι που διασώζονται απ'το πληθωρικό, σαρωτικό πέρασμα του χρόνου...

Το ίδιο ακριβώς που συμβαίνει και με την ψυχή μου. Η ψυχή μου είναι αθάνατη, αφού έχει αιώνιες διαστάσεις με θεϊκές προεκτάσεις και δυνατότητες. Άρα, ό,τι γράφεται στη ψυχή μου μένει για πάντα εκεί: το scripta manent της ψυχής...

Άραγε, προσέχω το τι γράφεται στο βιβλίο της ψυχής μου; Αχ, αυτή η αμέλεια... Το ύπουλο δηλητήριο της ζωής...

υγ: Άμα δε βαριέσαι, πάτα κλικ στις λέξεις με το μπλε χρώμα. Είναι σύνδεσμοι σχετικοί από παλιότερές μας αναρτήσεις. Καλημέρα, καλή δύναμη!

Έλαβα ένα mail

Αγαπητέ μου ανώνυμε φίλε,

έλαβα το mail σου και ειλικρινά με συγκίνησε. Και με την άδειά σου το κάνω ανάρτηση για να το δουν όλοι οι καλοί μας φίλοι εδώ στην αόρατη γωνιά. Δεν έχω πολλά να σου πω, παρά μόνο αυτό το σημαντικό:

Σταμάτα να τιμωρείς τον εαυτό σου για λάθη του παρελθόντος. Ξέχνα όσες αμαρτίες έχεις κάνει. Κανείς μας δεν είναι υπεράνω. Όλοι μας έχουμε κάνει πράγματα που έχουμε μετανιώσει. Όμως, υπάρχει το πλυντήριο της ψυχής που διαγράφει αμετάκλητα όλες τις εκ βαθέων ομολογημένες αμαρτίες: η εξομολόγηση. Αν πας με ειλικρίνεια, θα νιώσεις ένα βάρος ασήκωτο να φεύγει απ'την καρδιά σου.

Κοιτάς τόσο πολύ το παρελθόν σου που χάνεις το παρόν που βρίσκεται μπροστά στα μάτια σου. Η ζωή είναι οι στιγμές που ζεις και θα ζήσεις... Ξαναπιάσε τη ζωή απ'την αρχή αφήνοντας το θεϊκό χέρι να σβήσει το πονεμένο σου παρελθόν και ζήσε  από δω και μπρος κάθε στιγμή σαν την πιο μοναδική, την πιο όμορφη. 

Και μην ξεχνάς: έχεις κι εδώ στην γωνιά μας πολλούς ανθρώπους που θα εύχονται για σένα.

Καλή προσπάθεια. Καλή αρχή.

Σεβάχ ο Θαλασσινός

Η αλήθεια για την εκκλησία

Πριν διορθωθούμε μας αγάπησε ο Κύριος! Το καταλαβαίνεις αυτό; Σ'αγάπησε ο Χριστός πριν διορθωθείς! Και σου λέει: "Παιδί μου, μην ασχολείσαι με τα αμαρτήματά σου. Εγώ τα παίρνω όλα και τα σβήνω!"

Δηλαδή δεν είναι η εκκλησία ένας χώρος που συνέχεια τριγυρίζει το μυαλό μας στην αμαρτία. Το μυαλό μας τριγυρίζει στο Χριστό. Αυτό είναι το κέντρο. Κι έτσι φεύγει σιγά-σιγά η αμαρτία. Έτσι χάνει η αμαρτία την έλξη της, τη δύναμή της, την επιρροή της. Γιατί σαγηνεύτηκε η ψυχή μας! Μαγεύτηκε, ελκύστηκε από τον Κύριο!Αν αυτό δεν το κάνεις, θ'ασχολείσαι συνέχεια μίζερα με αμαρτίες, με προβλήματα, με λάθη, με πάθη... 

Δε θέλω να σου κάνω τον έξυπνο. Αλλά δεν είναι ωραίο αυτό που λες σ'ένα παιδί "γιατί δεν πας εκκλησία;" και σου λέει "επειδή η εκκλησία είναι συνέχεια όλο αμαρτίες να μην κάνεις, κλπ". Και ποιος σου'πε, παιδί μου, ότι η εκκλησία ασχολείται με τις αμαρτίες; Αυτή είναι η δουλειά της; Ή ν'ασχολείται με τη ζωή, με το φως, με την άφεση; Με τη λύτρωση, με τη δύναμη που δίνει ο Χριστός; Με το Πανάγιο σώμα του και αίμα του που συγχωρεί τους πάντες! Με την αγκαλιά που σου δίνει ο Χριστός.

Η εκκλησία είναι θέση. Κατάφαση. Δεν είναι άρνηση. Απλώς την αμαρτία σου την αναφέρεις και συγχωρείται. Δε δίνεται εκεί το βάρος στην πνευματική ζωή...

απόσπασμα από ομιλία του π.Ανδρέα Κονάνου (www.atheataperasmata.com)

Αντιεξουσιαστές

Έγινε μεταξύ των μαθητών φιλονικία για το ποιος άραγε από αυτούς είναι ο ανώτερος. Ο Ιησούς τούς είπε: Οι βασιλιάδες των εθνών καταδυναστεύουν τους λαούς τους και οι δυνάστες τους τιτλοφορούνται ευεργέτες. Εσείς, όμως, δεν πρέπει να κάνετε το ίδιο, αλλά ο ανώτερος ανάμεσά σας πρέπει να γίνει σαν τον κατώτερο κι ο αρχηγός σαν τον υπηρέτη. Ποιος είναι ανώτερος; Αυτός που κάθεται στο τραπέζι ή αυτός που τον υπηρετεί; ... Εγώ, όμως, είμαι σαν τον υπηρέτη ανάμεσά σας...

απ'το κατά Λουκά ευαγγέλιο

υγ: Θερμή καλημέρα σε όλους! Καλή και ευλογημένη βδομάδα :)

Η φωτογραφία της εβδομάδας

Απ'τους αγίους τόπους.
Φωτογραφία του τρούλου του ναού της Αναστάσεως
(από πρόσφατη επίσκεψη φίλου)

Ανατρεπτική προσέγγιση της σεξουαλικότητας

Ομιλητής: π.Βαρνάβας Γιάγκου 

Άτιτλο σαν επίγραμμα

Αντιφεγγιά απροσανατόλιστης 
Ελπίδας
αιμάτινα όνειρα
παιδικές ιαχές σκορπισμένης 
χαράς, χαμόγελα.

Πληγή άσκεπη
ο ουρανός
βομβαρδισμένος, κραυγής Κόκκινο
σκηνικό που σύρθηκε ματοβαμμένο
Αυλαίας βουρκωμένης

Κει που τ'όνειρο πλαγιάζει.
Σιωπή
βάρκα Αλλοτινών καιρών
Λουλούδι της θάλασσας
Ανέγγιχτο

(Καρδιάς στεναγμοί αλάλητοι για τον πόλεμο που μαίνεται στην Παλαιστίνη. Ως πότε πια;)

Μ'αυτή την ανάρτηση κλείνω τον κύκλο των αναρτήσεων ενάντια στην φρίκη του πολέμου στην Παλαιστίνη. Ας μη κλείσουμε, όμως, τη πόρτα της ψυχής μας. Ας συνεχίσουμε να ευχόμαστε...

'Έξω μπουμπουνίζει

Έξω σκοτεινός ο ουρανός. Μπουμπουνίζει και βρέχει. Τ'ακούω ξαφνικά τα βουητά και θυμάται παγωμένη η καρδιά μου τις οβίδες που σκάνε, ξεσκίζοντας τις ελπίδες και τα όνειρα στην Παλαιστίνη. Βλέπω τη βροχή και η καρδιά μου κλαίει κι αυτή.

Ζωές που ξετυλίγονται και κόβονται απότομα απ'το πάτημα ενός κουμπιού  μονάχα. Χαμόγελα που μένουν άχρωμα, ακίνητα. Μαλλιά σκονισμένα και μάτια που στράφηκαν απότομα στον ουρανό. Σαν κάτι να'κλεψε, θαρρείς, τη προσοχή τους...

"Χέρια που δε χωρούν τα δάκρυα, έγιναν αίμα, έγιναν σύνορα κλειστά"...

Και έτσι η ζωή θα συνεχίζεται...
Το δάκρυ τους στα μάτια μου. Προσευχή ας γίνεται πύρινη. 

Φωτιά αόρατη να εκτοξευτεί απ'τα τείχη της καρδιάς μου τα κλειστά.

Μόνο δάκρυα

Δύο ματάκια άψυχα,δύο ματάκια λυπημένα

που δεν τα’άφησε ο πόλεμος να ζήσουν.

Το βλέμμα μοιάζει πύρινο γι’αυτούς που το κοιτάζουν.

Mα γιατί να του στερήσουνε το φως;

Γιατί να μην το συμπαθήσουν;

Κατάρα σ’αυτούς που ρίξανε άσπλαχνα την οβίδα.

Κατάρα σ’αυτούς που διατάξανε ένα τέτοιο φονικό.

Τι λόγια μπορεί να βρει κανείς μπροστά σε τέτοιο θέαμα;

Μόνο λυγμούς,μόνο αναστεναγμούς,μόνο δάκρυα.

Μόνο αυτά μπορούν μ’ακρίβεια να μιλήσουν…

Τι θα’θελαν άραγε τα δυο ματάκια να δουν,

πριν σιγανά κι αθόρυβα δύσουν;

Τι θα’θελαν άραγε να πουν και τι να ζητήσουν;

Τι θα’θελε άραγε να πει το μισόκλειστο στοματάκι;

Κλάμα;Παράπονο;Μια μικρή χάρη;Μια φροντίδα;

Ίσως ένα τελευταίο χάδι μητρικό να μην φοβάται;

Μα ποια καρδιά δεν ραγίζει;Ποιος μπορεί να μην θρηνήσει;

Πάνω στ’άπνοο το λευκό προσωπάκι πώς να μην κλάψει;

Γύρω απ’τα λουλούδια άνθισε, γύρω απ’τα λουλούδια έσβησε…

Σαν ολόλευκο δροσερό κρινάκι,σαν κόκκινο τριαντάφυλλο,

σαν άνοιξη ονειρεμένης ανατολής…

Κι άλλο ένα νεκρό παιδάκι στο βωμό των συμφερόντων…

Κι άλλη μια αγνή ψυχούλα στα χέρια του Θεού…

Κι άλλο ένα παράπονο που πάντα μένει…

Τι θα σκεφτόταν το δεμένο κεφαλάκι πριν δροσιστεί με γαρύφαλλα;

Τι θα πρόλαβαν τα δυο ματάκια να συγκρατήσουν;

Τι μήνυμα θα ήθελαν να μεταφέρουν;

Ποιος μπορεί ν’αντέξει στην εικόνα;

Μόνο δάκρυα…Μόνο δάκρυα….

Κοιμήσου μικρό αστέρι,κοιμήσου στη γαλήνη…

Ανάπαυσε το κουρασμένο σωματάκι σου…

Και την ψυχούλα σου άφοβα παράδωσε στους αγγέλους…

Πήγαινε προς την άνοιξη του Παραδείσου να την χαρείς…

Γιατί τόσο σου’λειψε στην άχαρη τούτη ζωή…

Το θλιμμένο σου προσωπάκι αρκεί μόνο ένα μεγάλο μήνυμα

να δώσει…Μπορεί να το καταφέρει….Για όλα τα παιδιά του κόσμου…

Χαίρε τη ουράνια χαρά παιδάκι τρυφερό μαζί με όλα τα παιδιά

που έσβησαν άδικα πριν από σένα…

Και μεις τι να κάνουμε;Τι θα’θελες να κάνουμε;Τι θες μικρό κρινάκι;

Μια προσευχή μονάχα…Μια πύρινη καρδιακή προσευχή…

Γεμάτη δάκρυα…. Καυτά δάκρυα… Ασταμάτητα δάκρυα…

(Ένα μικρό κείμενο που έγραψα το 2003 για ένα 6χρονο κοριτσάκι απ'την Παλαιστίνη όταν ένα ισραηλιτικό τανκ της στέρησε τη ζωή εν ψυχρώ... Η εικόνα μιλάει από μόνη της. Βλέπω και τώρα στις ειδήσεις τον πόλεμο να σπέρνει θάνατο και σφίγγετ' η καρδιά μου. Ας ευχόμαστε ο πόλεμος να σταματήσει... Ας κάνουμε τα δάκρυά μας προσευχή...
Και συ, μικρό μου αγγελούδι, που τότε τόσο νωρίς έφτασες στο θρόνο Του, να εύχεσαι για όλους εμάς τους σκληρούς, άπονους ανθρώπους. Να εύχεσαι, καρδούλα μου... )

Μια συζήτηση, ένα βιβλίο, μια καφετέρια και αρκετά hot dogs

Μια συζήτηση, ένα βιβλίο, μια καφετέρια, η αγάπη και μερικές εκατοντάδες hot dogs. Γι'αυτά θα μιλήσουμε σήμερα!

Πριν λίγες μέρες μιλούσα μ'ένα φίλο. Μου'πε:

- Αυτό το μικρό καφενεδάκι, το ___,  είναι μεγάλη ψυχή... Έκανε διανομή τροφίμων, hot dogs, κούρεμα και άλλα σε συνεργασία με μια ΜΚΟ.

- Ωραίο!

- Πολύ χαίρομαι όταν βλέπω τέτοια. Μακάρι να κάνουμε κι εμείς κάτι αντίστοιχο κάποια μέρα.

- Έχεις δίκιο, του λέω.

Και θυμήθηκα ένα απόσπασμα απ'το βιβλίο της Μάρως Βαμβουνάκη "Το φάντασμα της αξόδευτης αγάπης". Λέει εκεί η Μάρω:

"Οι άνθρωποι παραπονιούνται πως δεν τους αγαπούν. Είναι εξάρτηση να περιμένεις απ'τους άλλους να σου χαρίσουν την αγάπη. Η αγάπη είναι όντως η μεγάλη πλήρωση της ύπαρξης, αλλά μόνο όταν πρόκειται για αγάπη που δίνεις. Όσο κι αν αγαπιέσαι, το ανικανοποίητο θα επιμένει ζοφώδες στην καρδιά, αν αυτή η καρδιά δεν μπορεί να αγαπήσει. Γεμίζουμε μονάχα απ'την αγάπη που εμείς δίνουμε, από την πίστη που ασκούμε, από όσα δικά μας χαρίζουμε".

Και, έτσι, σκέφτηκα το εξής: Μπορούμε κι εμείς όλοι μας να δείξουμε έμπρακτα την αγάπη μας! Αν κόβαμε μία ή δύο περιττές εξόδους για καφέδες κάθε μήνα, θα μαζεύαμε άνετα ένα σεβαστό χρηματικό ποσό...

 Η αγάπη είναι εφευρετική! Και, στις μέρες μας -που τόσοι συνάνθρωποί μας πεινούν- η αγάπη μας μπορεί να φέρει τα πάνω κάτω! 

Καλή μας εφαρμογή!

Της στίλβης των ονείρων

Πάντα αναρωτιόμουν γιατί νιώθω ταξιδευτής...

Μια αέναη, εσωτερική, απροσδιόριστη έγνοια που μου χαρίζει τη δυνατότητα του καθημερινού αυτοπροσδιορισμού. Όχι μόνο για τη θέση  μου στην κοινωνία αλλά και για τη συμπεριφορά μου απέναντι στους γύρω μου. Και το δυσκολότερο: απέναντι στον εαυτό μου.

Να'μαι και πάλι εν πτήσει. Στον αέρα. Γράφω αυτή τη στιγμή στο stand του καθίσματος και οι σκέψεις μου περιτριγυρίζονται απ'τα νυχτερινά σύννεφα. Το ογκώδες αεροπλάνο γίνεται μέσο αναζήτησης και περιηγητής μου στο συνοικισμό των αστεριών. Κλείνω τα μάτια μου. Προσπαθώ να υπερβώ το σταθερά μονότονο βουητό των μηχανών που σκίζουν τον παγωμένο αέρα.

Το να ταξιδεύεις συνεχώς, σου γεννά ένα ακαθόριστο δίλημμα: αστάθεια στο χωροχρόνο σου ή άγκυρα σταθερότητας μέσα απ'την αλλαγή;

Ποια είναι τα χαρακτηριστικά και ποιοι είναι οι καημοί που θα'θελα να χρωματίζουν και να ορίζουν τα όνειρά μου; Σαν μικρό παιδί που περιπλανιέται με τη φαντασία του στον παραμυθόκοσμο του βιβλίου που του διαβάζει η μητέρα του... Ιστορίες για καληνύχτα στην καθημερινότητα της αστάθειας ή ρομαντισμοί ασύνοροι στη σίγουρη σταθερότητα της αλλαγής;

Ο πιλότος μόλις τώρα μάς ανέβασε πάνω απ'τα σύννεφα. Ταξιδεύουμε στο ίδιο επίπεδο με το φεγγάρι. Δε χρειάζεται πλέον να στρέψω το κεφάλι μου ψηλά για να θαυμάσω τη στίλβη του. Ελκυστικό μέσα στο απόλυτο πλέον σκοτάδι, απορροφά τους ήχους της σκέψης μου. Στιγμές μοναδικές...

Και είμαι ακόμα ταξιδευτής... Μέχρι να διαβώ κι εγώ το κατώφλι τ'ουρανού... Ταξιδευτής... Της στίλβης του φεγγαριού και της στίλβης των ονείρων μου συνθέτης κι ερμηνευτής. Σε μια συμφωνία μουσική. Μόνο που την ακούω μονάχα εγώ. Και μονάχα αν αφουγκραστώ προσεχτικά. Ηθοποιός και θεατής ταυτόχρονα... Ταξιδευτής τ'ουρανού και κυνηγός της στίλβης των ονείρων.

Και η πτήση συνεχίζεται...

ημερολόγιο. τρεις νύχτες πριν. ασυνάρτητες σκέψεις εν πτήσει.

Η φωτογραφία της εβδομάδας

Ο καινούριος μου φίλος

"Ο καινούριος μου φίλος". Ένα όμορφο, ορχηστρικό τραγούδι που ανακάλυψα τυχαία στο youtube. Του Γιώργου Βαρσαμάκη.