Επίλογος (Φυσάει) - Τάσος Λειβαδίτης

 

Ήταν ένας νέος ωχρός. Καθόταν στο πεζοδρόμιο.
Χειμώνας, κρύωνε.
Τι περιμένεις; του λέω.
Τον άλλον αιώνα, μου λέει.

"Πού να πάω"

Όσο για μένα, έμεινα πάντα ένας πλανόδιος πωλητής αλλοτινών πραγμάτων,
αλλά... αλλά ποιος σήμερα ν’ αγοράσει ομπρέλες από αρχαίους κατακλυσμούς.

"Χρωματίζω πουλιά και περιμένω να κελαηδήσουν"

Αλλά μια μέρα δεν άντεξα.
Εμένα με γνωρίζετε, τους λέω.
Όχι, μου λένε.
Έτσι πήρα την εκδίκησή μου και δε στερήθηκα ποτέ τους μακρινούς ήχους.

"Τραγουδάω, όπως τραγουδάει το ποτάμι"

Κι ύστερα στο νοσοκομείο που με πήγαν βιαστικά...
Τι έχετε, μου λένε.
Εγώ; Εγώ τίποτα, τους λέω. Μόνο πέστε μου γιατί μας μεταχειρίστηκαν,
μ’ αυτόν τον τρόπο.

Το βράδυ έχω βρει έναν ωραίο τρόπο να κοιμάμαι.
Τους συγχωρώ έναν έναν όλους.
Άλλοτε πάλι θέλω να σώσω την ανθρωπότητα,
αλλά εκείνη αρνείται.

"Όμως απόψε, βιάζομαι απόψε,
να παραμερίσω όλη τη λησμονιά
και στη θέση της ν’ ακουμπήσω,
μια μικρή ανεμώνη."

Κύριε, αμάρτησα ενώπιόν σου, 

ονειρεύτηκα πολύ"μια μικρή ανεμώνη." 

Έτσι ξέχασα να ζήσω.
Μόνο καμιά φορά μ’ ένα μυστικό που το `χα μάθει από παιδί,
ξαναγύριζα στον αληθινό κόσμο, αλλά εκεί κανείς δε με γνώριζε.
Σαν τους θαυματοποιούς που όλη τη μέρα χάρισαν τ’ όνειρα στα παιδιά
και το βράδυ γυρίζουν στις σοφίτες τους πιο φτωχοί κι απ’ τους αγγέλους.
Ήτανε πάντοτε αλλού.

Και μόνο όταν κάποιος μας αγαπήσει, ερχόμαστε για λίγο
κι όταν δεν πεθαίνει ο ένας για τον άλλον, είμαστε κιόλας νεκροί.

"Sos, Sos, Sos, Sos
Φυσάει απόψε φυσάει,
τρέχουν οι δρόμοι λαχανιασμένοι φυσάει,
κάτω από τις γέφυρες φυσάει,
μες στις κιθάρες φυσάει.

Φυσάει απόψε φυσάει,
μες στις κιθάρες φυσάει.

Δώσ’ μου το χέρι σου φυσάει,
δώσ’ μου το χέρι σου."

Τάσος Λειβαδίτης (20.04.1922 - 30.10.1988)

 

 

Τελικά, πού αποσκοπεί η νηστεία;

 

ένα κείμενο του κ.Γιώργου Μπάρλα

 

Η νηστεία δεν αποσκοπεί στην μείωση της επιθυμίας αλλά στην αύξησή της. Μέσα από τα όρια που θέτει, η επιθυμία αυξάνεται και την περίσσια της καλούνται οι χριστιανοί να την κατευθύνουν αγαπητικά προς τον Θεό, τον πλησίον και την κτίση.

Η διαρκής μη νηστεία, η εμμονή στην κατανάλωση και την άνευ ορίων απόλαυση, ενώ σταδιακά μειώνει την ένταση της επιθυμίας, αποσκοπεί πάντα στην αύξηση της επιθυμητότητας: αγοράζουμε πράγματα όχι γιατί μας είναι αναγκαία ή χρήσιμα αλλά γιατί φανταζόμαστε ότι έτσι θα αυξήσουμε την δυνατότητα να επιθυμούμε - γιατί χωρίς επιθυμία η ζωή δεν αντέχεται.

Η διαφορά μεταξύ των δύο παραπάνω καταστάσεων είναι ότι, στην πρώτη, η επιθυμία κατευθύνεται και προς τον Άλλον ενώ, στη δεύτερη, κλείνεται στον εαυτό και εντέλει αποτελεί μια τροφοδότηση της ναρκισσιστικής φιλαυτίας.

 

 

Φιληδονία,φιλαργυρία & φιλαρχία

 Τρία πράγματα να φοβάσαι στη ζωή.Τη φιληδονία, τη φιλαργυρία και τη φιλαρχία.

Φιληδονία, είναι να είσαι δέσμιος των απολαύσεων. Να τις υπηρετείς και όχι να σε υπηρετούνε. Φτάνει ο άνθρωπος σε τέτοιο σημείο παράδοσης σε αυτές, που για χάρη τους χάνει τον εαυτό του…

Η φιλαργυρία είναι πιο ύπουλη. Πιο σοβαρή. Πιο ζημιογόνα… Το να είναι φιλήδονος κανείς έχει και «κάποια» ελαφρυντικά… Είναι η αδυναμία του σώματος που πολλές φορές τον ρίχνει . Τα λεφτά όμως. Το χρήμα. Ο χρυσός… Εκεί ο άνθρωπος γίνεται υπόδουλος εκούσια, χωρίς δικαιολογία.

Μα από τις τρεις η πιο ύπουλη και η πιο σοβαρή, είναι η φιλαρχία. Το να θεωρείς πως είσαι εσύ και άλλος κανείς. Το να θες να είσαι πάντοτε ο πρώτος. Το να πιστεύεις ότι είσαι ο Θεός ο ίδιος.

Φιληδονία, φιλαργυρία και φιλαρχία…

Να τις φοβάσαι και τις τρεις.

Μα πάνω από όλα, πρόσεχε τον εγωισμό. Πρόσεχε τη φιλαρχία.

Κείμενο του καλού φίλου, Ψυχολόγος Ελευθεριάδης Ελευθέριος

Αγάπα, αδερφή/έ.

 Ν'αγαπάς.

Ν'αγαπάς όπως η Παναγιά μας τον Χριστό.

Που τον πήγε προχθές στον Ναό, στον Συμεών!

 

Ν'αγαπάς δίχως να περιμένεις ανταπόδοση.

Ν'αγαπάς μ'όλη σου την ύπαρξη.

Κι αν σε δυσκολεύει αυτή η φράση,

ξεκίνα με κάτι φαινομενικά μικρό:

Βγες για λίγο απ'τον εαυτό σου.

Γι'αρχή, για μια στιγμή μονάχα!

Σκόρπισε ένα χαμόγελο,

κάνε μια καρδιακή ευχή 

για τον διπλανό σου.

Και ωπ!

Θα δεις -σιγά-σιγά- πώς 

ο Παν-ήλιος της Αγάπης Του

θα αρχίσει να ζεσταίνει

την ύπαρξή σου.

Μετά, θα θες να δίνεις κι άλλο!

Κι άλλη αγάπη!

Κι άλλο χαμόγελο! 

Κι άλλη προσευχή!

Όλο και πιο πολύ!

Και το πι'ωραίο ξέρεις ποιο είναι; 

Πως αντί να μειώνεται η αγάπη σου,

θ'αυξάνει!

Αντί να αδειάζεις, θα γεμίζεις! 

Φως, ελπίδα, χαρά, αγάπη, γαλήνη!

Γι'αυτό σου γράφω:

αγάπα, αδερφή/έ!

Και ξέρεις πού θα σε βγάλει;

Στην αγκαλιά του Θεού!
:)

υγ: Φωτογραφία σημερινή απ'την Παναγιά Υπαπαντή (μητρόπολη) στην Καλαμάτα

Αγαπώ σημαίνει να βγαίνω απ'τον εαυτό μου και να έρχομαι εκεί που είναι ο άλλος

Αδέρφια μου αγαπητά, σκέφτηκα να απομαγνητοφωνήσω ένα μικρό απόσπασμα για την Αγάπη του μητροπολίτη Θεσ/νίκης π.Φιλοθέου. 

Αλλά θεωρώ ακόμη καλύτερα να σας αφήσω το μικρό βίντεο ΕΔΩ. 

Αδέρφια μου! Ας αγαπάμε! Ας στοχεύουμε εκεί! Κάθε μέρα, κάθε στιγμή! 

Τι ωραία που είναι η ζωή κοντά στον αγαπημένο μας Χριστό!

Μετρά το ταξίδι. Μα κι ο προορισμός.

Αδέρφια μου, με αφορμή τη νέα χρονιά, παίρνω το θάρρος να μοιραστώ μαζί σας μια ακόμα συστάδα σκέψεων πάνω στη ζωή και τον αγώνα του χριστιανού.

Για τον χριστιανό, αυτόν που θέλει να βρίσκεται κοντά στον Χριστό, κάθε μέρα είναι μια περιπέτεια αγωνιστική. Κι ένας αγώνας περιπετειώδης. Η ζωή του είναι ένα ταξίδι. Αλλά όχι όπως την εννοεί το κοσμικό πνεύμα. Για τους χριστιανούς, μετράει τόσο το ταξίδι σαν ταξίδι αλλά και ο προορισμός. Κι αυτός είναι η ένωσή του με τον Χριστό και τον συνάνθρωπο.

Γι’αυτό και με τα μυστήρια της εκκλησίας και δη με την εξομολόγηση και τη Θ.Κοινωνία, πάντα καθαρίζεται ο πιστός, αγιάζεται. Αναγνωρίζει την ατέλειά του, πλαταίνει η καρδιά, χωρά, συν+χωρά, αποζητά όλο και λιγότερο τα υλικά ανούσια αγαθά κι όλο και περισσότερο τα πνευματικά, τα αιώνια. Ζητά το Φως ο πιστός, ζητά την παρουσία του Θεού, διότι έχει γλυκαθεί η ύπαρξή του απ’τη βιωματική του ενθύμηση της πατρικής παρουσίας του Θεού στη ζωή και την καθημερινότητά του.

Έτσι, το ταξίδι αποκτά νόημα κι ο προορισμός φέγγει στο βάθος σαν φάρος ολόλαμπρος, σαν οδοδείκτης. Και σαν φυσική κατάληξη του συνεχόμενου αγώνα.

Καλό ταξίδι σε όλες/ους, αδέρφια. Και καλό προορισμό.

Για καλό!

Για καλό ήρθε ο νέος χρόνος!

‘Ο,τι κι αν συνόδευσε την προηγούμενη χρονιά, είναι πλέον παρελθόν. Ο χρόνος έχει δοθεί απ’τον Θεό, έχει δημιουργηθεί από Εκείνον. Είναι δώρο δικό Του. Κι ως τέτοιο ας το αντιλαμβανόμαστε κι ας το βιώνουμε. 

Είναι δώρο αυτός ο χρόνος!

Μας δίνεται για να τον αξιοποιήσουμε όσο καλύτερα μπορούμε. Έχουμε την ελευθερία αυτή. Έχουμε, όμως, και την ευθύνη των πράξεων που θα πράξουμε. 

Εύχομαι, αδέρφια μου, να ακολουθήσουμε το παράδειγμα αγάπης του Μεγάλου Βασιλείου! Αυτού του τόσο σπουδαίου Αγίου της εκκλησίας μας που εορτάσαμε την πρώτη του Ιανουαρίου. Ας μιμούμαστε όσο μπορούμε την αγάπη του την ανεξάντλητη, την αφιλοχρηματία, την ταπεινοφροσύνη του, την ατέρμονη, ειλικρινή του προσευχή και μετάνοια, το άοκνο παράδειγμά του που κινούνταν πάντα προς τον Θεό και τον συνάνθρωπο. 

Νέα χρονιά, νέοι αγώνες, νέα αρχή! Ναι! Ας εκμεταλλευόμαστε το καθετί προς το καλό!

Καλό αγώνα, αδέρφια!

.

Νέα χρονιά! 2025, αδέρφια!

Καλή κι ευλογημένη ας είναι το 2025 για όλες/ους, αδέρφια!

Οδηγός αγάπης για το 2025

 Αδέρφια μου, αγαπημένα, αύριο εισερχόμαστε σε νέα ημερολογιακή χρονιά! Νομίζω πως το απόσπασμα που ακολουθεί (απ’το βιβλίο του γέροντος Ιωσήφ Βατοπαιδινού «Ο γέροντας Ιωσήφ ο Ησυχαστής» της σειράς Ψυχοφελή Βατοπαιδινά 1 των εκδόσεων της Ι.Μ.Μ.Βατοπαιδίου) μπορεί να αποτελέσει γλυκό εφαλτήριο, ασφαλής πνευματική συμβουλή για να ξεκινήσουμε με ελπίδα Χριστού το έτος 2025 που κοντοζυγώνει. 

(…) «Ο γέροντας μας έλεγε ότι σε όποιον προσεύχεται αληθινά αποκαλύπτεται η αίσθηση της αγάπης προς τον πλησίον. Και πιο συγκεκριμένα, ‘Όταν η Χάρις ενεργήσει στην ψυχή του ευχόμενου, τότε τον πλημμυρίζει η αγάπη του Θεού, ώστε να μη μπορεί άλλο ν’αντέξει αυτό που αισθάνεται. Στη συνέχεια, στρέφεται η αγάπη αυτή προς τον κόσμο και τον άνθρωπο, τον οποίο αγαπά τόσο, ώστε θέλει να πάρει επάνω του όλο τον ανθρώπινο πόνο και τη δυστυχία για να απαλλαγούν οι άλλοι. Συμπάσχει σε κάθε θλίψη και δυσκολία, θλίβεται ακόμη και για αυτά τα άλογα ζώα και κλαίει όταν σκεφθεί ότι πάσχουν!

Αυτά είναι χαρακτηριστικά της αγάπης που τα προκαλεί και τα δραστηριοποιεί η προσευχή. Γι’αυτό και όσοι πρόκοψαν στην προσευχή δεν παύουν να εύχονται υπέρ του κόσμου(…)’.

Η γέννηση του Χριστού μας!

 Πάντα μου άρεσε, με χαροποιούσε το γεγονός της γέννησης του Χριστού μας! Φυσικά, ήταν και όλη η ατμόσφαιρα: η προετοιμασία για τη μέρα αυτή, η νηστεία, ο αγώνας, το διάβασμα (και τ’ακούσματα μέσω ραδιοφώνου) βιβλίων με τη θεματική αυτή, τα φωτάκια, τα τραγούδια, τα κάλαντα, κλπ.

Ταυτόχρονα, με θλίβει που εδώ και κάποια χρόνια επιχειρείται μια συστηματοποιημένη αφαίρεση του κεντρικού προσώπου των εορτών (του Χριστού!!) απ’το όλο 12ήμερο και την προετοιμασία γι’αυτό. Αντικαταστάθηκαν οι φάτνες που έβλεπες σε πλατείες και κεντρικά σημεία πόλεων και χωριών με μπάλες χριστουγεννιάτικες και χιονάνθρωπους και νιφάδες χιονιού. 

Μα, για δες. Όσο κι αν γεμίζουμε με ψεύτικα πράγματα τις ζωές μας τόσο η καρδιά μας παγώνει. Όσο καταναλώνουμε κι αγοράζουμε υλικά αγαθά αυτές τις μέρες τόσο δεν απομειώνεται η θλίψη, η μοναξιά. 

Πόσο εύκολο είναι να βυθιστούμε στο πνεύμα των ‘γιορτινών’ ημερών άθελα ή ηθελημένα, όταν βγούμε απ’το ΦΩΣ του Χριστού…

Ας πάμε, λοιπόν, κόντρα στο ρεύμα των [κατευθυνόμενων;] ‘γιορτινών’ συνηθειών της πλειοψηφίας κι ας ακολουθήσουμε μέσα στη νύχτα το υπέρλαμπρο ΦΩΣ του αστεριού που μας δείχνει τη φάτνη της Βηθλεέμ. 

Διότι Χριστούγεννα σημαίνει αγάπη και φως και ελπίδα! Και για να τα έχουμε όλα αυτά, πρέπει να προετοιμαστούμε. Να αγωνιστούμε ειλικρινά. Ετσι, θα δούμε το ΦΩΣ του Χριστού μας. Όπως οι ποιμένες και οι Μάγοι.

Διότι Χριστούγεννα πραγματικά είναι μόνο τα Χριστούγεννα ΜΑΖΙ με τον Χριστό.

Εμπρός, αδέρφια!

"(...) Η ειρήνη της καρδιάς του ανθρώπου δεν εξαγοράζεται ούτε με χρήματα ούτε με όλους τους θησαυρούς του κόσμου. Η ειρήνη δεν βρίσκεται στα ηρεμιστικά και στα ναρκωτικά. Η ειρήνη της καρδιάς βρίσκεται  στην προσωπική γνωριμία με τον Βασιλέα της ειρήνης, τον Αναστημένο Κύριο. Όποιος κατόρθωσε να επιτύχει μια τέτοια γνωριμία, αυτός βρήκε την ειρήνη της καρδιάς, γιατί η ειρήνη είναι ο καρπός της επικοινωνίας μας με τον Άρχοντα της ειρήνης".

(απόσπασμα απ'το βιβλίο "Ανέστη ο Κύριος" του +αρχιμ. π.Θεοφίλου Ζησόπουλου, εκδ.Ο.Χ.Α. ¨Λυδία")

 

Αυτό διάβαζα, αδέρφια, πριν λίγη ώρα και σκεφτόμουν: Ποια καλύτερη στιγμή; Ποιες καλύτερες ημέρες απ'αυτές που ζούμε τώρα για να προσπαθήσουμε να επιτύχουμε τη γνωριμία μας με τον Βασιλιά της ειρήνης, τον Χριστό; 

Πλησιάζουν Χριστούγεννα. Έντεκα μέρες έμειναν και φτάσαμε! Να, μια ευκαιρία πραγματική: να εξομολογηθούμε, να ασκηθούμε, να μετα+νοήσουμε, ν'αγωνιστούμε! Να κοινωνήσουμε! 

Να ξεφύγουμε απ'την αυταπάτη, τη βόλεψη, το ζάλισμα των υλικών αγαθών που μας περιβάλλουν και να ξεκινήσουμε την πορεία μέσα στο κρύο σπήλαιο, στην κρύα φάτνη όπου θα γεννηθεί η ζεστασιά που όλοι μας έχουμε ανάγκη: ο Χριστός μας.

Να, μια ευκαιρία να πετάξουμε όλα τα αμαρτωλά, τα άχρηστα από πάνω μας, να ξυπνήσει η κοιμισμένη μας ύπαρξη, να φωτιστεί η παγωμένη μας καρδιά, να ταπεινωθούμε ώστε να χωρέσει μέσα στην ψυχή μας ο Βασιλιάς της ειρήνης! 

Εμπρός, αδέρφια! Ο Χριστός μας μάς περιμένει!

Άγιε μου Πορφύριε

 Άγιε μου Πορφύριε,

στοργικέ μου άγιε, αγαπημένε, μεσίτευε στον Χριστό μας που τόσο πολύ αγάπησες για όλες/ους εμάς εδώ. Έλα κοντά μας, γιατί είμαστε κρύοι, αμελείς. Δυσκολευόμαστε τους λόγους Του ν’ακολουθούμε με την καρδιά μας. Στέλνε μας βοήθεια ουράνια, θαλπωρή θεϊκή, παρηγοριά. 

Και μάθε μας να είμαστε υπάρξεις ποιητικές, με αγάπη στον συνάνθρωπο και στον καλό Θεό μας. Σε ευχαριστούμε για όλα… Για όλα…

Χρόνια σου πολλά, άγιε Πορφύριέ μας! 

Αυτή εδώ η ανάσα σου.

Και ναι... Σε ένα μήνα έρχονται Χριστούγεννα. Κλαίει η ψυχή μου όμως. Και προσπαθώ στους γύρω μου, ακόμα και στους πολύ κοντινούς μου ανθρώπους, να μη το δείχνω. Γιατί; Τα δάκρυα, όταν μεταμορφώνονται σε προσευχή καρδιάς, εκτοξεύονται στον θρόνο Του. Ενώ, αν τα κάνεις λόγια του αέρα, σκορπούν σαν εφήμερα πυροτεχνήματα.

Ναι, κλαίω. Διότι καθημερινά χάνουμε μάχες. Σαν ανθρωπότητα. Σαν πολιτισμός. Σαν πατρίδα. Σαν πίστη. Μα, πάνω απ'όλα, κλαίω που δε νιώθω βαθιά μέσα μου τη δική μου, μοναδική ευθύνη. Κλαίω γιατί, ενώ γίνονται τόσα δυσάρεστα, πάντα δυσκολεύομαι να 'πετάξω' το 'εγώ' μου. 

Κλάψε, Σεβάχ. Μα, προσευχήσου. Μετανόησε. Εξομολογήσου. Κοινώνησε. Κάν'τα και να τα νιώθεις. Ναι, ψυχή μου. Να τα νιώθεις. Μόνο όταν συντριφτεί στη βάση του το 'εγώ', μόνον τότε μπορώ να ελπίζω σ'έναν κόσμο καλύτερο. Αλλιώς, απλά 'θα κάνω καλές πράξεις' και θα καμαρώνω εξωτερικά για το πόσο καλός χριστιανός είμαι και το πόσο καλός άνθρωπος...

Ας μετανιώσεις, Σεβάχ. Αλλάζω τον χρόνο: ας μετανιώνεις. Κάθε στιγμή είναι μια ευλογία, ένα δώρο. Κάνε τις στιγμές να αξίζουν. Τίμησε το δώρο που έλαβες. Μην περιμένεις το αύριο για να κλάψεις, να πράξεις, να μετανιώσεις, να αγωνιστείς. 

Κλάψε μα με ελπίδα στο άπειρό έλεος του Θεού μας. Αυτού που Τον πληγώνουμε καθημερινά μα που, εν τέλει, εκεί καταλήγουμε να κοιτάζουμε. Αυτός είναι η ελπίδα μας. Αυτός η δύναμή μας. Αυτός είναι τα πάντα μας.

Έχουμε χρόνο, Σεβάχ. Έχουμε ακόμη έναν μήνα αγώνα χριστουγεννιάτικου. Μα... Ξέρεις κάτι; Ο μόνος χρόνος σου είναι το τώρα. Αυτή εδώ η ανάσα σου. Αυτή είναι η στιγμή σου. Ακούς; Αυτή. Ξεκίνα με το βλέμμα στην Αγάπη Του.

Τι λες κι εσύ, αδερφή/έ; Ξεκινάμε; Το μαζί πάντα είναι ομορφότερο!

 

«Γιατί δεν έδωσα περισσότερη προσοχή στους συνανθρώπους μου»;

Αγαπητέ μου αδερφή/έ,
εύχομαι να είσαι καλά. Εύχομαι να ξεκίνησες με δύναμη ψυχής και φρόνημα ανδρείο το νέο, όμορφο στάδιο της χριστουγεννιάτικης νηστείας. Σ'ευχαριστώ που επισκέπτεσαι το ηλεκτρονικό αυτό σπιτάκι μας! Ήθελα να σου πω πως αλίευσα από εδώ το ακόλουθο διαμαντάκι πνευματικών λόγων του μακαριστού π.Αρσενίου Παπατσιόκ. Μιλάει για το τι είναι πραγματική ελεημοσύνη. Το πώς η ελεημοσύνη είναι κατάσταση της καρδιάς κι όχι στείρα κίνηση ή πράξη. Ας διαβάσουμε τι μας λέει ο άγιος γέροντας:

"Ελεημοσύνη δεν είναι μόνο να δίνης από το σακουλάκι σου.
Η Ελεημοσύνη είναι να δέχεσαι τον άνθρωπο να καθίσει δίπλα σου, χωρίς να τον απομακρύνεις με τον λογισμό σου...
Για τους πτωχούς μπορεί να κάνεις μια σύντομη προσευχή: «Κύριε ελέησε τον τάδε», εάν δεν μπορεί να του δώσει κάτι, διότι είσαι μέσα στο λεωφορείο κι εκείνος στο πεζοδρόμιο.
Το ερώτημα είναι σε ποιά κατάσταση ευρίσκεται η καρδιά μας όσον αφορά τον πόνο που επικρατεί γύρω μας;
Το μεγαλύτερο έργο για το οποίο θα απολογηθούμε στη Μέλλουσα Κρίσι, θα είναι αυτό:
«Γιατί δεν έδωσα περισσότερη προσοχή στους συνανθρώπους μου»;"